Powiew wiatru nadziei. Podróż wołyńska. Tom 5

Po raz kolejny krótki wstęp rozjaśniający wydarzenia z poprzedniej części. Po raz kolejny, już piąty, odwiedzam rodzinę Stawińskich, słucham opowieści dawno niewidzianych znajomych. Nie czekam długo, by poczuć, za co tak bardzo lubię tę sagę, w której choć wydarzenia brną z prędkością, by móc wysłuchać każdego członka rodziny, zebrane na ledwie 300 stronach, to w pełni możemy przenieść się do ich potrzeb, emocji i codzienności. Z początku ciężko dostrzec chociażby cień nadziei na lepsze czasy w życiu bohaterów. Pod ich nogami jeszcze wiele kłód do pokonania. Wręcz mamy wrażenie, że z niektórych kłopotów nie ma wyjścia. Jednak, jak po każdej burzy wychodzi słońce, tak i czas przynosi powiew tytułowego wiatru nadziei. Podróż wołyńska to saga, która pokazuje moc rodzinnych więzów, że cokolwiek by się działo - to w rodzinie tkwi siła. Jak w każdej rodzinie zdarzają się waśnie, kłótnie, różnice zdań. To historia całej rodziny, jak i osobna każdego z jej członków. Pokazująca niejednokrotnie ciężką wagę konsekwencji, która wiąże się z podjętymi decyzjami, a którą niejednokrotnie pozwala odczuć dopiero czas. Z wielką przyjemnością spotkałam się z rodziną Stawińskich. Bolałam nad tym, co spotkało Nastkę i miałam ogromną ochotę potrząsnąć Lusią, która swoim zachowaniem napsuła mi niesamowicie krwi. Cieszyłam się szczęściem Jadzi, próbowałam znaleźć rozwiązanie dla problemów Zosi i Wandy. Odczułam próbę rozliczenia z Zygmuntem, który podupadłszy na zdrowiu, coraz częściej wracał wspomnieniami do wydarzeń z Wołynia. To było świetne zakończenie pięciotomowej opowieści, w której niejednokrotnie poruszane były wydarzenia zapisane na kartach historii.

„[…] odnalazła swoje miejsce. Wróciła do siebie, czuła się, jakby nigdy nie opuszczała rodzinnych stron. Może to przez panujący wokół spokój i dzięki bliskości ukochanych osób, tych żyjących i tych zmarłych. Była tu, gdzie zawsze powinna być. W domu.” . . „Powiew wiatru nadziei” to piąty, ostatni tom sagi Podróż Wołyńska autorstwa Joanny Nowak. . Poznajemy w nim finał tej historii - losów rodziny Strawińskich, która to została tragicznie naznaczona w 1943 roku w trakcie rzezi Wołyńskiej. Po okrutnym mordzie na bliskich, walce o przetrwanie, bohaterowie musieli odbudować swój świat na nowo. Stworzyć go na zgliszczach (nie tylko tych z przenośni) tego, co pozostało… Nie zawsze łatwym kosztem, bo bywały i te lepsze, jak i gorsze momenty, ale jednak starali się zjednoczyć rodzinę. Czy im się to udało?… 🤫 . Ciężko mi recenzować ten ostatni tom Podróży Wołyńskiej z dwóch powodów: bo to koniec tej historii, nie będzie już więcej, czas pożegnać bohaterów. Drugi jest bardziej prozaiczny - nie chciałabym odkrywać przed Wami wszystkich kart, zwłaszcza dla tych z Was, przed którymi jest do nadrobienia cała saga. Napiszę więc krótko: na prawdę warto ją przeczytać! Nie tylko dla samej beletrystyki, ciekawej opowieści o losach rodziny, która jest świetnie skonstruowana i nie sposób się oderwać od lektury. Warto też dlatego, by pamiętać o tych trudnych kartach historii naszego narodu! Bowiem fikcja literacka jest osadzona na tle prawdziwych zdarzeń - tych z czasów II wojny światowej, jak i późniejszych, ciężkich lat epoki PRL-u. Zdarzeń, o których trudno dowiedzieć się coś więcej na lekcjach historii w szkole, więc czemu by nie dokształcić się poprzez lekturę? 🤔 Mnie nie musicie przekonywać, jako pasjonatka historii, uwielbiam takie opowieści! Mam szczerą nadzieje, że przekonam i Was do lektury tak wartościowych pozycji!