Absolucja

„Absolucja" Jeff VanderMeer Kocham śledztwa, tropy, logiczne konstrukcje i ten moment, gdy „wszystko wskakuje na swoje miejsce”. Sięgając po tę książkę byłam przekonana, że wreszcie dostanę odpowiedzi na pytania, które pozostały po przeczytaniu trzech wcześniejszych części cyklu Southern Reach. Jak to się właściwie zaczęło? Co naprawdę wydarzyło się w latarni morskiej? Kim był stary latarnik i co się stało że powstała ta tajemnicza Strefa X? I jeśli wydaje się Wam, że będą tu klarowne odpowiedzi na te wszystkie pytania to powiem wprost: ja ich nie dostałam. Ale wcale mi to nie przeszkadzało... Bo przecież miał to być powrót do początków Strefy X. I był... Cofnęłam się w czasoprzestrzeni, jakbym wsiadła do wehikułu czasu i przeniosła na malownicze Zapomniane Wybrzeże. Najpierw dwadzieścia lat przed powstaniem Granicy, potem rok przed i na koniec rok po jej pojawieniu się. Pierwsza część, osadzona w Martwym Mieście, wciągnęła mnie najmocniej, była wręcz hipnotyzująca i najbardziej przypominała mi „Anihilację”. Biolodzy, pianino znalezione w ruinach, „dziwne echo” odbijające się od mokradeł, biały królik z kamerką i... jeszcze więcej białych królików i kamerek, tajemniczy Łotr, raporty, pozornie niewinne eksperymenty - wszystko to zaczęło układać się w obraz świata, w którym ludzie przestają być obserwatorami, a stają się obiektem badań. Czytałam te fragmenty z lekkim dreszczykiem, jakbym była świadkiem początku „skażenia” tego miejsca. Druga część, ze Starym Jimem i jego fałszywą córką, była naszpikowana emocjami. Były szpieg, załamany po zaginięciu córki Cass, wraca w okolice Zapomnianego Wybrzeża i wykonuje zleconą mu misję u boku dziewczyny, która może, ale nie musi być jego córką. A może jest?... Manipulacje Centrali, podmienione raporty, ukryte próbki, dziwne beczki, Łotr a może aligator... Miałam wrażenie, że Stary Jim balansuje na granicy paranoi i nie byłam już pewna, co jest tam większym zagrożeniem - rodząca się Strefa X czy ludzie próbujący przejąć nad nią kontrolę. Czuć tu było ten niepokojący klimat, a więź jaka rodziła się między Starym Jimem i „Cass” dodawała tej emocjonalnej głębi. Trzecia część była bardzo chaotyczna i najbardziej mnie zmęczyła, choć początkowo wydawało mi się, że będzie najciekawsza. Sama już zaczęłam mieć halucynacje i wpadać w paranoję. Profesjonalna ekspedycja dwudziestu czterech specjalistów - pierwsza ekspedycja wysłana do eksplorowania dziwnej Strefy X. Narracja z punktu widzenia Lowry'ego była wulgarna i chaotyczna. Ilość przekleństw rosła proporcjonalnie do poziomu stresu, a jego potok myśli przypominał zapis świadomości na granicy obłędu. To było pełne zanurzenie w chaosie. Momentami nie łapałam o co chodzi - czy to już halucynacje czy rzeczywistość. Końcówka mnie nie „oświeciła” i tak naprawdę chciałabym przeczytać ciąg dalszy. „Absolucja” ma ponad 550 stron i jeśli mielibyście ochotę zabrnąć w tamte rejony Zapomnianego Wybrzeża, Martwego Miasta czy latarni morskiej to czytajcie ją bez dłuższych przerw, najlepiej od deski do deski. A jeśli nie wszystko to chociaż każdą z trzech płaszczyzn czasowych w całości. Ja chwilami gubiłam wątek i musiałam się cofać, żeby wejść znów w ten czytelniczy trans. I chyba ten tom spośród całego cyklu był dla mnie najtrudniejszy i najbardziej przesiąknięty chaosem. Ale może o to właśnie chodziło, żeby poczuć to co czuli mieszkańcy wybrzeża i ekspedycje wysłane po to, żeby je zbadać. Czy polecam? Tak, ale wiem że niektórzy będą kręcić nosem, bowiem pozostawia ona mętlik w głowie i dziwne uczucie niedosytu. Ten świat był dziwny i momentami kompletnie nieprzewidywalny. I może napiszę coś przewrotnego i się ze mną nie zgodzicie, ale mimo tego że to czwarty tom, to mam wrażenie, że można by od niego zacząć. Może nawet byłoby ciekawiej wejść w to wszystko bez wcześniejszego bagażu.