Jacek Kowalik. Tom 2. Prąd wsteczny

„Prąd wsteczny" Dariusz Gizak Po „Wolcie” z niecierpliwością czekałam na dalsze losy Jacka Kowalika i muszę przyznać, że dostałam dokładnie to, czego chciałam, a nawet więcej. Sprawa zaczyna się z pozoru zwyczajnie, jak to w biurze detektywistycznym: przychodzi klient i prosi o pomoc. Tym razem rodzice dziewczyny, która 1,5 roku wcześniej utonęła w Krynicy Morskiej, nie wierzą w oficjalną wersję o prądzie wstecznym. Dochodzą do tego anonim i „nieoficjalne" wyniki sekcji ze słodką wodą w płucach. Kowalik, choć z wahaniem, podejmuje temat. Wyjeżdża z ukochanej Pragi nad morze i trafia w sam środek hermetycznej społeczności ośrodka Bursztyn. Jego robota „pod przykrywką”, jako niby-elektryk po przejściach, to jeden z najlepszych fragmentów książki. Śledztwo przeplata się z absurdalnie zabawnymi scenami z przewodami i gniazdkami, a jednocześnie odsłania coraz brudniejsze lokalne układy i szemrane interesy. Postaci, na które trafia Jacek, to prawdziwa galeria typów „spod ciemnej gwiazdy". Fabuła jest logiczna, pełna policyjnych szczegółów, a jednak wciąż potrafi zaskoczyć. Tajemnice odsłaniają się stopniowo, a zakończenie przyspiesza tak bardzo, że nagle orientujemy się, że to już ostatnie strony. Uwielbiam, jak autor wplata drobne elementy codzienności: dziki buszujące w śmieciach, nocne zbieranie bursztynu, a nawet przesadzanie storczyków. Dzięki temu historia staje się bardziej „żywa”. Czyta się świetnie: krótkie rozdziały, dobre dialogi, zero lania wody. Kowalik to nie superbohater, tylko sprytny facet, który potrafi obserwować, kombinować i wczuć się w rolę, nie gubiąc przy tym moralności. Polubiłam go tu jeszcze bardziej. A na koniec dostajemy przedsmak kolejnego tomu, „Dziczy”. I muszę przyznać, że autor dobrze wie, jak robić „smaka" na ciąg dalszy. Jeśli szukacie realistycznego, lekkiego, momentami zabawnego kryminału – sięgajcie śmiało. Najlepiej zaczynając od „Wolty”. Ja polecam.

„Prąd wsteczny” autorstwa Dariusza Gizaka to kryminał sensacyjny z mocnym tłem społecznym, który wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się aż do ostatniej. Autor, publicysta i były oficer policji, doskonale łączy w powieści realizm policyjny z wartką akcją i mrocznym klimatem, pokazując, jak cienka jest granica między prawem a bezprawiem. Akcja rozgrywa się w Krynicy Morskiej po sezonie – miejscu opustoszałym, ale pełnym ludzi „spod ciemnej gwiazdy”. Stary ośrodek wczasowy, w którym roi się od korupcji, demoralizacji i gangsterów, staje się tłem dla tajemniczego utonięcia młodej dziewczyny. Do sprawy zostaje przydzielony detektyw Jacek Kowalik – profesjonalny, uparty i uczciwy do bólu funkcjonariusz, którego celem jest odkrycie prawdy, mimo że cała miejscowość wydaje się pilnie strzec sekretu. Postać Kowalika jest centralnym punktem powieści – detektyw to człowiek twardy, ale z poczuciem sprawiedliwości, którego upór i moralność stają się siłą napędową fabuły. Towarzyszą mu bohaterowie drugoplanowi, których działania i motywacje wprowadzają dodatkowe napięcie i złożoność, tworząc gęstą sieć intryg i niepewności. Emocje w powieści są intensywne i realistyczne – strach, napięcie, frustracja i poczucie zagrożenia towarzyszą każdemu krokowi Kowalika i czytelnika. Gizak buduje atmosferę mrocznego miasteczka nad Bałtykiem, w którym każdy może skrywać tajemnicę, a pozory często mylą. Styl autora jest surowy, dynamiczny i sugestywny, co sprawia, że opisy miejsc, ludzi i wydarzeń są plastyczne, a akcja – wciągająca. „Prąd wsteczny” to książka dla miłośników kryminałów, sensacji i powieści detektywistycznych, a także dla czytelników, którzy lubią realistyczne i klimatyczne przedstawienie świata przestępczego i policyjnego. To lektura pełna napięcia, tajemnic i moralnych dylematów, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. To opowieść o determinacji w poszukiwaniu prawdy, o moralności w świecie, w którym wszystko wydaje się kupione, i o sile jednostki, która nie boi się iść pod prąd.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś spojrzeć na spokojne morze i pomyśleć, że jego tafla skrywa więcej, niż chciałbyś wiedzieć? Że za błękitem i ciszą kryje się coś, co wciąga jak prąd wsteczny - niepozorny, ale niebezpieczny? Właśnie w taki świat wciąga nas Dariusz Gizak w swojej najnowszej powieści „Prąd wsteczny” - świat pozorów, przemilczeń i ludzi, którzy nauczyli się żyć w cieniu. Krynica Morska po sezonie to miejsce, które w tej książce staje się niemal postacią - zniszczoną, zmęczoną, przesiąkniętą zapachem soli, taniego alkoholu i ludzkich sekretów. To tu, w podniszczonym ośrodku wczasowym, spotykają się ci, którzy nie mają dokąd wracać. Ludzie z przeszłością, która nie daje im spokoju, i z przyszłością, której lepiej nie planować. To idealne tło dla historii, w której prawda tonie szybciej niż ofiara. Detektyw Jacek Kowalik to bohater, którego nie sposób zignorować. Nie jest ani typowym twardzielem, ani zblazowanym cynikiem. To człowiek, który próbuje ocalić w sobie resztki przyzwoitości w świecie, gdzie uczciwość staje się wadą. Kiedy trafia do Krynicy, by rozwikłać zagadkę utonięcia młodej dziewczyny, szybko orientuje się, że nic tu nie jest takie, jak się wydaje. Każdy coś ukrywa, każdy coś wie - ale nikt nie mówi prawdy. Gizak doskonale zna realia, o których pisze. Jego doświadczenie jako byłego oficera policji czuć w każdym dialogu, w każdej obserwacji. To nie jest kryminał, w którym trup pada co kilka stron. To raczej opowieść o tym, jak cienka jest granica między prawem a bezprawiem, obowiązkiem a sumieniem. Autor nie ucieka od trudnych pytań - o lojalność, moralność i samotność w zawodzie, który wymaga zaufania do ludzi, choć ci najczęściej zawodzą. Styl Gizaka jest surowy, wręcz reporterski, ale to właśnie ta surowość sprawia, że książka działa na wyobraźnię. Nie potrzebuje fajerwerków - zamiast tego daje nam napięcie budowane drobiazgami: spojrzeniem, gestem, rozmową, która ciąży bardziej niż deszczowe niebo nad morzem. Każda scena wydaje się prawdziwa, bo jest oparta na emocjach, nie na efektach. „Prąd wsteczny” to kryminał, który nie tyle rozwiązuje zagadkę, co zadaje pytanie o to, ile jesteśmy w stanie poświęcić, by nie utonąć w cudzym kłamstwie. To historia o człowieku, który próbuje płynąć pod prąd - nawet wtedy, gdy ten prąd próbuje go wciągnąć na dno. I może właśnie dlatego ta książka zostaje w głowie na długo po ostatniej stronie. Ocena 9/10 - dla mnie to nie tylko opowieść o zbrodni, ale też o człowieczeństwie - o tym, że czasem najtrudniejsze śledztwa to te, które toczymy sami ze sobą. Jeśli lubisz mroczne, realistyczne kryminały, które pachną prawdą, solą i deszczem - ta książka jest dla Ciebie.

Nie czytałam części pierwszej, ale wcale mi to nie przeszkadzało. Mam nawet wrażenie, że jako część druga, można je czytać osobno. Głównym bohaterem jest były dowódca policyjnych komandosów, którego można polubić od samego początku. To postać prawa, zawsze kieruje się szczerością, jest bardzo spostrzegawczy i widzi znacznie więcej niż inni są w stanie wychwycić. Nie jest łasy na pieniądze, ale potrafi spostrzec, kiedy trafia mu się okazja. To do niego właśnie skieruje się pewne małżeństwo z bardzo ważną prośbą. Chodzi o sprawę śmierci ich córki, gdzie wszelkie ślady już po latach wskazują, że nie zginęła przez przypadek. Główny bohater wie, że to trudne, gdyż dostaje od rodziców wszelkie informacje, które wskazują na to, że komuś mogło zależeć na zatuszowaniu sprawy. I nie ma tu czegoś takiego jak przestój, wolniejsza akcja czy też opisy rzeczy, które by nic nie wnosiły do fabuły. Tutaj konkretnie mamy przejście do rozpoczęcia śledztwa od razu. Wpierw zawitał do dziewczyny, która pojechała z denatką na wyjazd. Podobno zgodziła się tylko dlatego, że sama nie miała na nic pieniędzy. Dodatkowo postać dziewczyny, która pozostała, była jakaś taka dziwna, a zwłaszcza też to, co się wokół jej niej działo. Bądźcie jednak pewni, że nic nie ujdzie uwadze bystremu oku mężczyzny, który nie spocznie, póki nie doprowadzi tej sprawy do końca:-) Ja po prostu nie wierzę, że można napisać tak inteligentną, szybką, zwinną i wciągającą fabułę. Tu mieliśmy same konkrety, wiele drobnych spraw o których dowiadywaliśmy się ze słów samego detektywa. To on był naszymi oczami i uszami. To on zauważał, że ktoś nadmiernie przysłuchiwał się, bądź zerkał mniej dyskretnie. Jego myśli działały na wysokich policyjnych obrotach, gdzie kalkulował je z perspektywy zwykłego człowieka, detektywa i nawet psychologa. Nie bał się trudności do jakich dochodziło, gdyż odwaga i honor nie pozwalały mu na zatrzymanie się. To z pewnością postać, która wywołała we mnie podziw i szacunek. Jeśli mi się uda, to bardzo chciałabym nadrobić pierwszy tom i mieć na oku kolejny:-) Bardzo wam polecam!

To bardzo obciążające wydawać ludziom polecenia wejścia tam, gdzie nikt przy zdrowych zmysłach z własnej woli by nie wszedł. Zastanawiał się, czy tak działają wszystkie małe, odizolowane od świata społeczności, czy może po prostu jego samotność dała się mu już we znaki i chętnie zajął miejsce wśród nich. Przy planowaniu zatrzymania szczególnie niebezpiecznych przestępców, gdy tylko był na to czas, sam jechał na miejsce, aby zrobić ustalenia. Jako dowódca czuł odpowiedzialność za swoich podwładnych. Prywatny detektyw Jacek Kowalik tym razem trafia do jednego z najsłynniejszych miejscowości uzdrowiskowych w Polsce. Krynica Morska po zakończeniu sezonu wygląda jakby wymarla. Połowa restauracji i sklepów jest nieczynna a ludzi została garstka. A jednak to tam półtora roku wcześniej doszło do tajemniczego utoniecia młodej kobiety - Dominiki. Służby jednak nie znalazły odpowiedzi na pytanie co się wydarzyło. Nieszablonowy detektyw nie zamierza ustąpić , a pomocna okaże się Lidia Wolska- To pracownica ośrodka wczasowego w Krynicy Morskiej, gdzie doszło do tragedii. Lidia to postać naznaczona stratą i rozczarowaniem — ktoś, kto kiedyś wierzył w ludzi, a dziś widzi tylko ich interesy. Dla Kowalika jest zarówno źródłem informacji, jak i emocjonalnym lustrem. W powieści nasz bohater odkrywa jak cienka jest granica między udawaniem a realnym złem czyhajacym na każdym kroku. Mężczyzna odkrywa korupcję , miejscowe układy biznesowe i tajemnice, które miały na zawsze pozostać w cieniu. Czy uda mu się rozwikłać zagadkę? O tym musicie się przekonać. Zawsze uważam, że napisanie dobrego debiutu kryminalnego jest trudne, lecz stworzenie kontynuacji na podobnym poziomie wydaje się być zadaniem naprawdę karkołomnym. A jednak Grzegorzowi Gizakowi się udało- wciągające śledztwo, wiele trupów i złożona warstwa psychologiczna w połączeniu z duszną atmosferą tworzą hipnotyzujacą całość od której trudno się oderwać. 💚