Prawo ciała

Sięgając po debiuty literackie, zawsze mam nadzieję, że w kolejnej powieści znajdę coś, co zaspokoi moje czytelnicze oczekiwania. Nie inaczej było w przypadku powieści Prawo ciała autorstwa Mai Adamik. Zaciekawił mnie zarówno opis książki, jak i jej okładka, ale o tym za chwilę. Najpierw kilka słów o młodej autorce, która zdecydowała się na literacki debiut, który z pewnością pozostanie w mojej pamięci. Maja Adamik urodziła się w 2000 roku w Raciborzu (tak się złożyło, że kończyłem czytać tę lekturę, przejeżdżając w sobotę pociągiem właśnie przez to miasto). Studiowała na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz na Uniwersytecie WSB Merito w Opolu, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Jak sama przyznaje, nie przepada za ogromem i chaosem wielkich miast. Zdecydowanie bliższa jest jej natura, wśród której najchętniej spędza wolny czas. Najważniejsze jednak jest to, że od najmłodszych lat kocha literaturę. Szczególnie upodobała sobie polskie kryminały (podobnie jak ja), w których nie brakuje krwi i mocnych scen. Jednocześnie lubi, gdy nawet w tak mrocznych historiach pojawia się wątek romantyczny. Do sięgnięcia po tę książkę zachęcił mnie przede wszystkim jej tytuł, ale także interesująca i niejednoznaczna okładka. Dominuje na niej mrok oraz wyczuwalne napięcie emocjonalne, które sugeruje istnienie pewnej tajemnicy. Fragment ludzkiego ciała umieszczony w centralnym punkcie okładki daje do zrozumienia, że w tej historii wydarzyło się coś, co może mieć istotny wpływ na jej rozwój. Warto też zwrócić uwagę na czcionkę tytułu, szczególnie na słowo „ciała”, z którego zdaje się spływać krew. Już sam ten detal buduje odpowiedni klimat. Nic więc dziwnego, że od razu sięgnąłem po opis znajdujący się na czwartej stronie okładki. Po jego przeczytaniu wiedziałem, że ta powieść może mnie wciągnąć bez reszty. Główną bohaterką książki jest młoda prawniczka Anastazja Zamojska, która rozpoczyna swoją pierwszą pracę na jednej z uczelni w stolicy. Z każdym kolejnym rozdziałem poznajemy jej przeszłość i dowiadujemy się, że w życiu kobiety wydarzyło się wiele trudnych rzeczy, szczególnie za sprawą pewnego mężczyzny. Trauma, której doświadczyła, trwa już od kilku lat i sprawia, że Anastazja nie jest w stanie nawiązać bliższych relacji z płcią przeciwną. Nie potrafi zapomnieć o tym, co ją spotkało. Szukała pomocy, jednak trafiła na osobę, która nie powinna jej udzielać. Na kogoś, do kogo z założenia powinno mieć się ogromne zaufanie... a jednak… Na drugim planie pojawia się Igor Wysocki, jeden z najlepszych adwokatów pracujących w renomowanej kancelarii. W tym czasie zajmuje się sprawą brutalnych morderstw i ma bronić człowieka podejrzanego o wyjątkowo okrutne zbrodnie. Dwie postaci. Dwie wyraźnie nakreślone przez autorkę osobowości, z własną przeszłością i bagażem doświadczeń. Jak dojdzie do ich spotkania? Dlaczego Anastazja okaże się ważnym elementem układanki związanej z tajemniczymi zbrodniami, które noszą ślady brutalnych odniesień do symboliki religijnej? Prawo ciała nie jest jedynie klasycznym thrillerem psychologicznym. Nie znajdziemy tu bardzo dynamicznej akcji, dlatego momentami powieść zbliża się do literatury psychologiczno-obyczajowej. Jednak właśnie taka konstrukcja historii, zwieńczona mocnym finałem, w pełni wpisała się w moje czytelnicze oczekiwania. Nie przeszkadzało mi to ani przez chwilę. Wręcz przeciwnie, pozwoliło lepiej poznać bohaterów i zrozumieć ich emocje. To także książka ważna, szczególnie dla kobiet, które mogły zetknąć się z podobnymi traumatycznymi doświadczeniami.Z niecierpliwością czekam na kolejną powieść autorki. Polecam zdecydowanie!