Priscilla. Elvis i ja

Całość czyta się błyskawicznie, interesująca opowieść, w mrocznym tego słowa znaczeniu. Mimo upływu czasu, Priscilla wciąż wypowiada się o mężu z szacunkiem, lecz nie tworząc laurki, nazywając rzeczy po imieniu. Jednocześnie nie chce, aby postrzegano ją jako ofiarę — sporo miejsca poświęca ukazaniu swojej przemiany, w kobietę silną, choć nadal pełną sentymentów. Nawet dzisiaj krążą o niej różne opinie, zwłaszcza wśród zagorzałych fanów Elvisa, ale chyba możemy zgodzić się, że to właśnie ona odpowiednio zadbała o pozostawiony przez Presleya dorobek, nie tylko ten muzyczny. Teraz, po śmierci Lisy Marie, dalej musi walczyć, dla swoich wnuczek.

Przeczytałam książkę po seansie kinowym nowego filmu Coppoli i po prostu musiałam sobie ten obrazek uzupełnić relacją z pierwszej ręki samej Priscilli. Historia jest dość trudna, bo trudno się czyta o kobietach ślepo zakochanych w bożyszczach kobiet, którzy te kobiety wykorzystują i manipulują nimi. Dla mnie to jest też historia o tym, że zawsze, ale to zawsze trzeba mieć siłę by o siebie walczyć- niezależnie od okoliczności, stanu konta w banku, sławy czy charyzmy swojego męża. Koniec końców zostajemy same, dumne z tego co osiągnęłyśmy albo zawiedzione tym, że nie osiągnęłyśmy nic.

Od czego by tu zacząć. No cóż może od tego, że książka to zapis licznych patologii, które wymuszał na wybrance swojego serca albo wybujałego męskiego ego sam Elvis Presley, którego podziwiają miliony. Priscilla w intymnym wyznaniu jakim niewątpliwie jest ta autobiografia funduje nam zastrzyk skrajnych emocji od oburzenia po wściekłość, po próbę zrozumienia i współczucie zarówno Priscilli jak jej mężowi, z którym szczęśliwie w pewnym momencie postanowiła się rozstać. Nie ukrywam, że jestem tą książką potwornie wstrząśnięta i kompletnie nie rozumiem jak ta kobieta mogła za przyzwoleniem rodziców i środowiska dać się zamknąć w złotej klatce w imię nastoletniej miłości. Po prostu szok.