PRL od kuchni

Czytając „PRL od kuchni”, czułem się jak w domu… Wszak to moja rzeczywistość, czasy młodości, dorastania i zdobywania pierwszych doświadczeń smakowych. Moja rzeczywistość nie była zła, powiem więcej – była bardzo dobra! Obie babcie gotowały znakomicie, moja niania, która wychowywała mnie do szkoły podstawowej, robiła genialne pierogi (i nie tylko). Mama też wyczarowywała znakomitości, nawet gdy na półkach w sklepie stał tylko ocet i musztarda. A tata dbał, by zaopatrzenie w domu opierało się na produktach „niekartkowych”: cielęcina od znajomego rolnika, miód od kolegi pszczelarza, dziczyzna od kolegów myśliwych… Kolejne kartki książki to dla mnie lawina wspomnień: o bloku czekoladowym, leniwych z baru mlecznego czy kremie sułtańskim, na który zabierał mnie wujek ze swoimi synami do cukierni w Stargardzie. Kiedy przyjeżdżałem do babci nad morze na wakacje, obowiązkowym punktem była woda z saturatora z sokiem (tzw. „gruźliczanka”), wata cukrowa, lody na patyku i cytronada w woreczku. Pomagałem ją zresztą robić u kuzyna, który kręcił latem „kokosy”, a ja też przy nim nieźle zarabiałem. W uszach wciąż mam krzyki lodziarzy na plaży w Mrzeżynie: „Mężu, mężu nie bądź głupi, niech Ci żona loda kupi!”, Mógłbym tak bez końca wspominać, choćby zakupy rarytasów w Pewexach czy Baltonie… Ale nie o to przecież chodzi, by zanudzić Was moimi wspomnieniami. To książka, którą powinien przeczytać każdy, kto pamięta PRL i wszelkie tematy związane z jedzeniem w tamtych czasach. To także lektura dla tych, którzy tamtej epoki nie znają – by nie myśleli, że pomarańcze w sklepie były zawsze. My pamiętamy, jak czekaliśmy na newsa z „Dziennika Telewizyjnego”, który przed Bożym Narodzeniem informował, że wpłynęły statki z cytrusami… choć nigdy nie było wiadomo, czy uda się je rozładować na czas. Autorzy książki sami żyli w tamtych czasach i wspominają swoje przeżycia, ale też solidnie dokumentują nie tylko domową aprowizację. Opisują wszystko to, co działo się w gastronomii: bary mleczne, jadłodajnie, stołówki Funduszu Wczasów Pracowniczych, restauracje, kawiarnie i bistra. Dokumentują, co tam podawano i czym się delektowano. No, może przesadziłem z tym „delektowaniem”, bo nie wszystko było wysokiej jakości… Lekkie pióro z pieprzykiem humoru w stylu Barei czyni tę książkę świetną lekturą – wspomnieniową, poznawczą i dokumentującą. Słowem: książka dla każdego tak jak leniwe w barze mlecznym. Wszyscy je kochali, ale każdy za coś innego. Takie z masełkiem i bułeczką tartą… Ech, rozmarzyłem się! Czytajcie, bo warto!