Promyk

Promyk, mała iskierka, smuga, zwiastun czegoś lepszego. Czasem jeden promyk wystarczy, by odzyskać nadzieję na lepsze jutro. Taka właśnie jest książka, którą napisał dla najmłodszych Łukasz Gryczanny. To opowieść wypełniona ciepłem, optymizmem i dziecięcą nadzieją. Agatka, podczas zajadania rurek z kremem, dowiaduje się od swojego taty, że postanowił on przygarnąć psa. Dziewczynka błyskawicznie wyobraża sobie małego, słodkiego szczeniaczka, jednak tata zaskakuje ją informacją, że to pies, który mieszka w schronisku. Ciekawość i chęć poznania przyszłego współlokatora taty sprawia, że Agata jedzie razem z tatą do schroniska, by odebrać Benka, a właściwie to Promyka, gdyż takie imię wybrał tata dla swojego nowego towarzysza. Na miejscu dziewczynka dowiaduje się sporo na temat opieki i odpowiedzialności za zwierzęta, które dzielą dom z człowiekiem. Tata podpisuje dokumenty i wreszcie Agata może poznać Promyka. Złość na narzekania pracownicy schroniska ustępuje miejsca ekscytacji zmieszanej z niepewnością i radością. Promyk szybko skrada małe, dziecięce serce. Czy te uczucia towarzyszyć będą również mamie dziewczynki, gdy tata z nowym psem odprowadzą ją do domu? Czy Promyk zaakceptuje swój nowy azyl w mieszkaniu taty? Przed Agatą tyle niewiadomych. Dziewczynka bardzo chce częściej spotykać się z tatą i Promykiem w parku, lecz co to mama, która nie rozmawia już z tatą tak, jak kiedyś? Agata z duszą na ramieniu przedstawia mamie nowego pupila taty. Reakcja mamy dla wszystkich jest zaskoczeniem. "Promyk" to wielowątkowa historia nie tylko o nierzadko trudnych losach psów mieszkających w schroniskach. To lekcja empatii i odpowiedzialności. To opowieść o drugiej szansie, na którą zasługują nie tylko zwierzęta, ale i ludzie. Wreszcie to książka o relacjach rodziny, którą podzielił rozwód. Tyle ważnych spraw autor w niej zawarł. I tak pięknie je przedstawił. Delikatnie, acz prawdziwe, bo i ludzkie i psie życie bywa słodko-gorzkie.

Serdecznie polecam;)

Jeśli cenisz w książkach nastrój spokojny i optymistyczny, historie prawdziwe, a nie lukrowane i psich bohaterów, którzy do nieco gorzkiej codzienności dodają wesołe merdanie ogonem, to czytaj dalej. Bo dziś kilka słów o książce, która ujmuje prostotą, ciepłem i dziecięcą prostodusznością. Oto "Promyk", opowieść o Agatce, jej tacie, mamie i pewnym wyżle, który potrzebuje dobrego domu. A domy może mieć nawet dwa. Tak jak Agata, która mieszka trochę z mamą i trochę z tatą. I to właśnie tata wpada na pomysł, aby przygarnąć Promyka ze schroniska. Po psa pojedzie z córką, która w schronisku dowie się kilku rzeczy na temat opieki nad nowym zwierzakiem. To będzie również moment, w którym pojawią się różne emocje. Wzruszenie, złość, onieśmielenie, niepewność i radość. Dużo emocji odezwie się również w mamie Agaty, gdy ta pozna Promyka. Ten spragniony miłości psiak szybko znajdzie drogę do jej serca i otworzy je na tyle, aby serdeczność powędrowała także w stronę taty Agaty (po tym, jak wyprowadził się z domu, rodzice burczą na siebie lub w ogóle ze sobą nie rozmawiają). Może od tej pory ich relacje choć trochę się ocieplą? A może tata nie bez przyczyny adoptował akurat wyżła (rasę ukochaną przez mamę)? "Promyk" łączy w sobie kilka ważnych kwestii. To na pewno opowieść o nie zawsze szczęśliwych psich losach. To też obraz ludzkich spraw, rzadko łatwych, a raczej wyboistych i zaskakujących. Dziecięca perspektywa tylko dodaje im szczerości i autentyczności. To w końcu też historia o miłości, która nigdy nie wygląda tak samo. I o rodzinie, która jak każda, ma swoje problemy i próbuje sobie z nimi jakoś poradzić. Ujmująca jest ta książka. Wzrusza, wywołuje uczucie nadziei i rozpromienia. Dokładnie tak jak Promyk, który do rodziny Agatki wprowadzi życzliwość, radość i czułość.