Przecież mamy siebie

❣️„Przecież mamy siebie” to historia poruszająca bardzo ważny temat-temat bezpowrotnej straty ukochanej osoby i życie w nowej rzeczywistości. Strata ukochanej jest nieopisana.Widzimy to na przykładzie Szymona,który musi podołać nowym wyzwaniom-tym prywatnym jak i zawodowym.Znaleźć siłę w nowym świecie,bez miłości swojego życia.To trudne,bo świat brnie do przodu,nie patrząc na smutek i cierpienie. ❣️Historia wyzwala emocje związane ze stratą najbliższej osoby.Każdy detal porusza serce,pokazując niezrozumienie zaistniałą sytuacją.Kwestie zawodowe-praca doktora Szymona-odchodzi na dalszy plan.Wszystko staje się szarością,bo utraciło się bezpowrotnie miłość. ❣️Ważną osobą jest Pola,która zmienia się po śmierci przyjaciółki.Będzie musiała podjąć życiowe decyzje,by zbudować na nowo nową rzeczywistość.Częste pomoce Szymkowi zbliżą ich do siebie.Zakazana z pozoru miłość przybierze inne barwy,gdy los przyniesie coś nieprzewidywalnego… ❣️„Przecież mamy siebie” to historia o stracie,rozpoczęciu nowego rozdziału,sile w walce z codziennością i nowym obowiązku oraz zobaczeniu bliskiej osobie w innej odsłonie.Spędziłam z bohaterami bardzo emocjonujące chwile i warto przekonać się,że śmierć nie zatrzymuje biegnącego świata.Wtedy trzeba na nowo poznawać świat i zacząć służyć-dla siebie oraz najbliższych. ❣️Gorąco polecam❣️

Czy można pokochać na nowo, kiedy serce wciąż bije dla kogoś, kto odszedł? Czy lojalność wobec zmarłej osoby może powstrzymać przed daniem sobie szansy na szczęście? „Przecież mamy siebie” Natalii Sońskiej to powieść, która sięga głęboko - w miejsca, których zazwyczaj nie ruszamy z obawy, że zabolą za bardzo. To historia o utracie, o życiu po życiu i o emocjach, które pojawiają się wtedy, gdy najmniej jesteśmy na nie gotowi. I właśnie dlatego ta książka tak porusza - bo opowiada o sprawach, które mogą dotknąć każdego z nas. Maria i Szymon byli u progu nowego etapu - oczekiwali dziecka, snuli plany, byli zakochani po uszy. Wszystko to jednak kończy się nagle, w dniu, który miał być najpiękniejszy. Maria umiera, a Szymon zostaje sam - z córeczką, wspomnieniami i bólem, który nie mieści się w słowach. Nie potrafi żyć. Tylko Pola - najbliższa przyjaciółka Marii - jest w stanie zrozumieć, przez co przechodzi. Tylko ona znała Marię równie dobrze. Tylko ona została. Początkowo wspólne dzielenie żałoby wydaje się naturalne. Ale dni mijają, rany nieco się zabliźniają, a obecność drugiego człowieka przestaje być tylko wsparciem - zaczyna być ciepłem. I tu pojawia się pytanie, które towarzyszy bohaterom do samego końca: czy mają prawo czuć coś więcej? Natalia Sońska od lat pisze o emocjach - delikatnie, bez przesady, ale z ogromną empatią. I tutaj również to właśnie uczucia są osią fabuły. Nie fabularne twisty, nie spektakularne wydarzenia - ale drobne gesty, ciche rozmowy, ukradkowe spojrzenia, to, co nie zostało wypowiedziane. To historia, która nie potrzebuje fajerwerków, by zatrzymać czytelnika - wystarczy jej autentyczność. Nie ukrywam - wzruszyłam się. Kilka razy. Bo nie da się przejść obojętnie obok żalu Szymona, rozdarcia Poli, tej cienkiej granicy między miłością a lojalnością, między pragnieniem a poczuciem winy. Autorka pokazuje, jak trudno jest żyć po stracie i jak jeszcze trudniej jest zacząć kochać od nowa. Ale też daje nadzieję - cichą, nienachalną, taką, która przychodzi dopiero wtedy, kiedy najbardziej jej potrzebujemy. „Przecież mamy siebie” to opowieść o relacjach zbudowanych na wspólnej historii, o oddaniu, które może zarówno ratować, jak i krępować, i o tym, że czasami nie da się żyć tak, jakby nic się nie wydarzyło - ale można spróbować żyć pomimo wszystko. Czy historia jest przewidywalna? Trochę. Ale nie o zaskoczenie tu chodzi. Chodzi o to, że bohaterowie są ludzcy, a ich emocje prawdziwe. I choć może domyślasz się, dokąd to wszystko zmierza, to i tak chcesz być z nimi do końca. Ocena: 8/10 - za poruszające ujęcie tematu straty, za czułość, z jaką autorka buduje relacje i za umiejętność opowiadania o trudnych emocjach bez patosu. Jeśli potrzebujesz książki, która poruszy, ale nie przygniecie - „Przecież mamy siebie” będzie dobrym wyborem.

„Przecież mamy siebie” to książka o przyjaźni, o miłości, o stracie i żałobie. O tym, że warto dać szansę uczuciom, które nie miały prawa narodzić się. Maria i Szymon to małżeństwo, które jest szczęśliwe. Mają przed sobą całe życie. Spodziewają się dziecka. Jednak nie dane im było być razem. Maria pewnego dnia umiera. Świat Szymona wali się, ale stara się żyć dalej ze względu na córeczkę. Pomaga mu w tym najlepsza przyjaciółką żony. I jak łatwo się domyśleć miedzy nimi narodzi się uczucie. Opowieść ta może i jest przewidywalna od samego początku, ale i tak wywołuje ogrom emocji. Zarówno Szymon jak i Pola, są już dorosłymi ludźmi i ich uczucie nie jest chwilową miłostką, ale czymś więcej. Jestem wielką fanką twórczości Pani Natalii. Uwielbiam jej styl pisania, który jest lekki i przyjemny. A jej opowieści są pełne emocji. Czytałam te książkę z zapartym tchem. Towarzyszyło mi wzruszenie, szybsze bicie serca, ale również uśmiech. Uwielbiam gdy mogę poznawać opisaną historię z perspektywy różnych bohaterów i poznawać ich uczucia i myśli. I właśnie w najnowszej książce Pani Natalii Sońskiej mamy taką narracja. Jeśli szukacie ciekawej, wzruszającej i pięknej opowieści o ludziach takich jakich jak my, to bardzo polecam „Przecież mamy siebie”.