Przejścia. Którędy do miłości

Po spektakularnym sukcesie „Czułej Przewodniczki” i „Przędzy”, Natalia de Barbaro powraca z publikacją, która ma szansę stać się jej najgłębszym i najbardziej dojrzałym dziełem. „Przejścia. Którędy do miłości” to nie jest kolejny, schematyczny poradnik, jakich wiele na rynku. To przepiękna, intymna i poruszająca duchowa podróż, skrojona na miarę potrzeb współczesnych kobiet i dziewczynek, choć jej uniwersalizm może poruszyć każdego czytelnika. De Barbaro, uchodząca już za mistrzynię „czułego pisania”, proponuje nam tym razem fascynującą, a dla wielu być może rewolucyjną zmianę perspektywy. Centralnym punktem tej opowieści jest nasza pamięć – zarówno osobista, jak i rodowa. Autorka, z właściwym sobie wyczuciem, dokonuje odwrotnego spojrzenia na traumę międzypokoleniową. Zamiast, jak to często bywa, skupiać się wyłącznie na bolesnym dziedzictwie ran, Natalia uczy nas poszukiwać w linii naszych przodkiń miłości, czułości, dobra i odwagi. Pokazuje, że nawet w historiach naznaczonych stratą, te pozytywne pierwiastki istnieją i czekają na odkrycie. Miłość w „Przejściach” nie jest rozumiana jako ulotna emocja czy romantyczna relacja. To fundamentalne, nienaruszalne doświadczenie bycia w świecie, w którym po prostu jest dla nas miejsce. To miłość, którą każda z nas, przy odpowiedniej uważności, jest w stanie odnaleźć głęboko w swoim wnętrzu. Autorka precyzyjnie diagnozuje przyczyny braku odczuwania tego uczucia w sobie i oferuje rozwiązania, które mogą przynieść ukojenie dla duszy. Kluczowym pojęciem książki są tytułowe „przesmyki”. De Barbaro zwraca naszą uwagę na te drobne, często niezauważalne miejsca zwrotne, które mogą doprowadzić nas do zupełnie nowej jakości życia. Przesmykiem może być moment, w którym po raz pierwszy mówimy „nie”, gdy zawsze mówiłyśmy „tak”. Może to być odważne wybranie siebie, gdy dotąd na pierwszym miejscu stawiałyśmy innych. Choć książka napisana jest piękną, lekką polszczyzną i działa na czytelnika niczym opatrunek, nie unika tematów trudnych i niewygodnych pytań. Konfrontuje nas ze sprawami, których doświadczał lub nadal doświadcza każdy z nas – od buntu młodzieńczego, przez „dobre rady” rodziców, aż po zło (fizyczne i psychiczne) panujące w domach. To literatura, która skłania do głębokiej refleksji. Niejednokrotnie łapałam się na tym, że musiałam odłożyć lekturę, by w zadumie popatrzeć za okno i przetrawić przeczytaną treść. Ostatecznie książka niesie w sobie potężny ładunek nadziei na odnalezienie własnych przesmyków. Na osobną, wysoką notę zasługuje warstwa estetyczna. Piękna okładka i grafiki wewnątrz książki stanowią idealne dopełnienie treści. Paleta kolorów oparta na brudnym błękicie, beżach i wybijającej się na ich tle wyraźnej czerwieni jest niezwykle przyjemna w odbiorze. Grafiki z motywami kwiatowymi i kobiecymi, nasuwające skojarzenia z dzieciństwem, nie tylko zdobią, ale zatrzymują na dłużej, wzmacniając proces refleksji. „Przejścia. Którędy do miłości” to dla mnie mistrzostwo w dziedzinie literatury o naszym życiu. To nie tylko podróż przez pokolenia kobiet w naszych rodzinach, ale przede wszystkim podróż w głąb siebie. To pozycja dla każdej kobiety i dla każdego mężczyzny, którzy pragną zrozumieć siebie i odnaleźć drogę do tej niezniszczalnej miłości, która już w nich jest.