Przerwa na raka

Są takie książki, które nie podlegają moim zdaniem ocenie. Przykładem takiej lektury jest "Przerwa na raka" Iwony Walczak, odsłaniająca prywatną strefę życia Autorki. W tej książce będącej po części swojego rodzaju pamiętnikiem, autobiografią, pani Iwona dzieli się swoimi przeżyciami w walce z rakiem. Pokazuje i uświadamia jak ważne są badania profilaktyczne, dzięki którym można wykryć chorobę we wczesnym stadium. To co jednak najbardziej porusza mnie w tej historii to prawdziwość ukazania z jakimi sytuacjami spotykają się osoby, którym przychodzi mierzyć się z chorobą, w której sparaliżowani strachem musimy nieraz sami dochodzić prawidłowości podejmowanych działań, w której nie można do końca liczyć na oddanie się w ręce fachowców, którzy będący znawcami tematu pokierują nas we właściwym kierunku. To mnóstwo sprzecznych informacji, decyzji do podjęcia, na których nikt nie będący specjalistą się nie zna, a które dodatkowo potęgują ten strach. Drugą kwestią jest czas. I tu także porusza, jak w jednej chwili może się zmienić całe nasze spojrzenie na życie, a także, jak podjęta walka i znów ta mgła strachu osnuwająca każdą naszą myśl wpływa na utratę tego czasu, który nam pozostał. Jest to książka będąca autentyczną relacją, pełną intymności i refleksji, ale i dająca nadzieję. Wyznanie, które budzi mnóstwo pytań oraz potrafi przerazić. Nie jest to natomiast lektura, która ma przyciągnąć czytelnika jakimiś literackimi zabiegami, celowo podtrzymującymi napięcie, bądź wyolbrzymianiem czegoś mającym uatrakcyjnić fabułę. Tu fabułą jest samo życie, z którym dzieli się z czytelnikiem Autorka. Życiem, które samo napisało scenariusz.