Przerwana gra

Uważajcie na tę książkę. Jest bardzo podstępna. Na początku obiecuje, że nie wciągnie z kopytami, a potem niepostrzeżenie wciąga i nie wypuszcza do ostatniej strony. O 4.30 nad ranem odetchnęłam, bo cała tajemnica się wyjaśniła i pomyślałam, że czas spać. Nic bardziej błędnego. Okazało, że to znowu podstęp, że jeszcze kilkadziesiąt stron, bo to, co przeczytałam, wcale nie było rozwiązaniem i zakończeniem sprawy. Złapała mnie przy niej 5.30 i śpiew ptaków za oknem. Lubię książki, które wymykają się wszelkim szufladkom. Taka właśnie jest „Przerwana gra”. Kryminał, thriller szpiegowski, romans. Są pościgi, strzelanina, muzyka, narastające napięcie i tajemnice. Do przeczytania skłoniło mnie informacja, że akcja dzieje się podczas Konkursu Chopinowskiego. Wydawało mi się, że będzie to moje pierwsze spotkanie z książką Wojciecha Nerkowskiego, a potem mój wzrok powędrował na półkę, gdzie zobaczyłam dwie książki „Koniec scenarzystów” i „Zdrada scenarzystów”. Przypomniałam sobie, jak się zaśmiewałam przy ich czytaniu. Teraz czas na uzupełnienie lektury książek tego autora. Dwoje młodych agentów ABW jedzie sprawdzić zgłoszenie pewnej starszej pani, że zamieszkali u niej terroryści. Podczas wydawałoby się rutynowej kontroli ginie agentka, a towarzyszący jej Borys Nowak zostaje ranny. Śledztwo wykazuje, że zamachowcy wzięli na cel pianistów Konkursu Chopinowskiego. Rozpoczyna się śledztwo, a Borys zostaje ochroniarzem przystojnego Włocha, który teoretycznie nie ma szansy na zwycięstwo. Zadanie wydaje się nudne, tymczasem zaczyna być coraz bardziej zajmujące. Borysowi zaczynają towarzyszyć coraz mocniejsze emocje… Czy uda mu się ocalić osobę, która staje się tą najważniejszą w swoim życiu? Idealny materiał na film. Scenariusz jest już niemal napisany. Krótkie rozdziały są jak filmowe sceny z klapsem. Postaci wyraziste, świetnie napisane. Współczesny polski Nowak Borys Nowak, agent wywiadu, który oczarowuje nie tylko kobiety, ale też i mężczyzn. Pikanterii dodaje tej powieści miłość i to ta dla konserwatystów będąca tematem tabu. Całość jest w pełni przemyślana przez autora i nie znalazłam słabego punktu. Zakończenie mnie zaskoczyło. Spodziewałam się zupełnie innego rozwiązania sprawy. To także mnie utwierdziło, żeby na własny użytek zmienić tytuł na „Fascynującą grę”. Już nie mogę doczekać się drugiej części przygód Borysa Nowaka, które przeżywać będzie we Włoszech.