Przez milion burz

Dawno nie miałam styczności z piórem autorki i dosyć miło się zaskoczyłam, kiedy spędzałam czas z historią Martyny i Huberta. Powroty w rodzinne strony jak wiemy, wiążą się z falą wspomnień, jednakże opisywane wspomnienia były ozdobione przede wszystkim prawdziwymi emocjami, a czytanie ich sprawiało niemałą satysfakcję, że możemy poznać bliżej bohaterów poprzez pryzmat ich przeszłości - uwielbiam takie zabiegi. Znajdziemy tutaj również dużą dawkę dobrego humoru oraz poznamy tajemnice tytułowych burz. Książkę zdecydowanie polecam wszystkim tym, którzy być może szukają czegoś lekkiego. A jeszcze nie mogę nie wspomnieć o tym jakże przepięknym wydaniu: nie tylko mowa tu o barwionych brzegach, ale także o wklejkach czy sama okładka zdobyła mój zachwyt.

„Przez milion burz” autorstwa Agata Czykierda-Grabowska to historia, która otula jak ciepły koc w chłodny wieczór, a jednocześnie potrafi zaskoczyć nagłym podmuchem wiatru. To opowieść o powrotach – do miejsc, do wspomnień i do uczuć, które nigdy tak naprawdę nie wygasły. Martyna, po utracie pracy w korporacji, podejmuje decyzję o wyjeździe na wieś, do opuszczonego gospodarstwa dziadków. Ma to być ucieczka, chwila na złapanie oddechu i poukładanie życia na nowo. Rzeczywistość szybko jednak weryfikuje jej wyobrażenia – dom jest w opłakanym stanie, a plany spokojnej renowacji komplikują kolejne niespodziewane zdarzenia. Atak nietoperza, tajemniczy komplet srebrnych sztućców odnaleziony wśród starych rzeczy i próby włamania do domu sprawiają, że wokół Martyny zaczyna gęstnieć atmosfera niepokoju. Na jej drodze ponownie pojawia się Hubert – lekarz pracujący w lokalnej przychodni i mężczyzna, z którym przed laty łączył ją letni romans. Ich spotkanie budzi wspomnienia, niedopowiedzenia i emocje, które – mimo upływu czasu – wcale nie straciły na sile. Hubert to bohater spokojny, uważny, z pozoru opanowany, ale skrywający własne wątpliwości. Między nim a Martyną wciąż iskrzy, jednak przeszłość i aktualne problemy nie pozwalają im tak po prostu rzucić się sobie w ramiona. Autorka porusza w tej powieści temat zaczynania od nowa, odwagi w podejmowaniu decyzji, mierzenia się z przeszłością i budowania siebie na gruzach dawnych rozczarowań. To również historia o tym, że życie rzadko jest czarno-białe – czasem trzeba przejść przez milion burz, by odnaleźć własny spokój. W tle pojawia się nutka tajemnicy związanej z rodzinną przeszłością i niepokojącymi wydarzeniami wokół domu dziadków, co dodaje powieści lekkiego, intrygującego napięcia. Emocje w tej książce są bardzo prawdziwe – nieprzerysowane, bliskie codzienności. Jest tęsknota, zawód, niepewność, ale też ciepło, nadzieja i delikatne, stopniowo odradzające się uczucie. Czytając, czułam wzruszenie i nostalgię, momentami także frustrację wobec niektórych decyzji bohaterów – dokładnie tak, jakby byli kimś mi bliskim. Bardzo podobał mi się klimat małej miejscowości i motyw powrotu do korzeni. To historia, która płynie spokojnie, ale zostawia po sobie ślad. Gatunkowo to powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem romantycznym i subtelną nutą tajemnicy. Idealna dla czytelników, którzy lubią historie o drugich szansach, powrotach do rodzinnych stron i uczuciach dojrzalszych, bardziej świadomych. Dla tych, którzy cenią emocjonalną autentyczność i bohaterów z krwi i kości. „Przez milion burz” to opowieść o tym, że czasem trzeba wszystko stracić, by odnaleźć siebie. Ciepła, poruszająca i pełna nadziei historia, którą czytałam z przyjemnością i którą z serca polecam każdemu, kto wierzy w drugie szanse.

„Deszcz zelżał, ale to nie miało żadnego znaczenia, bo we mnie wciąż trwała burza. Gdy byłem z nią, zawsze tak się czułem. Waliły pioruny, trzaskały połamane drzewa, brakowało mi tchu. Nie wiedziałem, gdzie uderzy następny grzmot. Kochałem ten stan. Uwielbiałem go. Kochałem ją. Chyba od zawsze.” . Lubicie burze? Ja jakoś nie za bardzo, w dzieciństwie często się też ich bałam, natomiast w dorosłym życiu nie wypatruję tych życiowych - wolę spokojną egzystencję bez nadmiaru wrażeń. . „Przez milion burz” autorstwa Agaty Czykierdy-Grabowskiej to chwytająca za serce historia o miłości. Miłości, która przed laty narodziła się pomiędzy dwójką nastolatków, Martyną i Hubertem - przyjaciół, którzy od lat spędzali całe wakacje na wspólnym pisaniu historii. Historii, dzięki którym udawało im się uciec od problemów czekających na nich w ich rodzinnych domach. Teraz ta dwójka jest już po trzydziestce. Każde z własnym bagażem doświadczeń, na innym etapie życia, jednak gdy los stawia ich ponownie na swojej drodze, znowu iskrzy… Czy tylko na tyle mocno, by mogło się to przerodzić w coś więcej?… . Historia wciągnęła mnie od pierwszej strony - sporo się w niej działo. Przygody głównej bohaterki niczym z komedii romantycznej pełnej uroczych pomyłek, do tego oczywiście przystojny kandydat na partnera, a w tle tajemnicze znaleziska ukryte w budynkach gospodarczych i włamanie… - czyż nie brzmi to zachęcająco? Ale żeby nie było! „Przez milion burz” to nie jest jedna z tych prostych historyjek o miłości z happy endem. Tutaj znajdziecie coś więcej! Ciekawa fabuła, charakter Martyny, z którym nie do końca się polubiłam, ale dzięki temu opowieść miała w sobie to „coś”. Jest jeszcze wspomniany mini wątek kryminalny, dzięki któremu historia nabiera czegoś więcej- w końcu nie samą miłością żyje człowiek! Ja jestem zauroczona i zachęcam Was do samodzielnej lektury! To powieść idealna na te długie zimowe wieczory! - chociaż gdy Was wciągnie, to pewnie wystarczy na jeden! 😉

Początek mamy dość przewidujący, wielki powrót na "stare śmieci", załamania i nietoperz grożący swoim jestestwem, a na końcu jest on, z czarującym uśmiechem, gotowy zawsze pomóc. Muszę przyznać, że polubiłam retrospekcje, rozdziały są fajnie poprzeplatane, co powoli wdraża nas w całokształt historii i wyjaśnia wiele spraw. Jeśli chodzi o bohaterów.. Martyna, oh, jak my się nie polubiłyśmy. Zdaje sobie sprawę, że ma miano "burzy", lecz to nieogarnięcie i tworzony chaos, kompletnie nie dla mnie, te cechy potrafią mnie zirytować. Wątek włamania.. tym byłam troszkę rozczarowana. Sądziłam, że będzie on bardziej zawiły, szukałam jakiś powiązań z główną bohaterką, zwłaszcza, że opis z tyłu książki bardzo go reklamował. Dla mnie ten moment książki, był raczej mocno poboczny, bardziej mający na celu znalezienie dodatkowego punktu połączenia bohaterów, niżeli wielkiej sprawy do rozwiązania. Z drugiej strony wiadomo, tutaj raczej kwestia mojego gustu, niż zła cecha książki. Reasumując, była to miła lektura, lecz raczej nie zapadnie mi w pamięci jako jedna z tych najlepszych, bardziej potraktuje ją jak książkę na kilka wieczorów, z miłą atmosferą wsi w tle.