Przyjdę po ciebie nocą

Czy można uciec przed demonami przeszłości, wybierając na azyl miejsce, w którym te demony się narodziły? Heather Gudenkauf w swojej najnowszej książce stawia to pytanie z brutalną szczerością, wrzucając nas w sam środek lodowatego piekła. To lektura, która udowadnia, że najgłośniej krzyczą te tajemnice, które przez lata próbowano zdusić milczeniem. Wylie Lark, główna oś tej historii, to postać zbudowana z paradoksów. Jako badaczka mrocznych zakamarków ludzkiej natury, świadomie decyduje się na samotność w domu, który dekady wcześniej stał się sceną makabrycznych wydarzeń. Gudenkauf z wielką precyzją kreuje scenerię: odcięta od świata farma, zapas drewna do kominka i nadciągająca nawałnica, która ma być tłem dla pracy twórczej. Jednak to, co miało być sprzyjającą skupieniu izolacją, szybko zamienia się w pułapkę bez wyjścia. Autorka genialnie wykorzystuje pogodę jako pełnoprawnego bohatera powieści – śnieżyca nie tylko zasypuje drogi, ale przede wszystkim grzebie wszelką nadzieję na kontakt z cywilizacją. Siłą tej prozy jest jej misterna konstrukcja. Narracja przypomina rzekę o trzech nurtach, które początkowo zdają się płynąć w zupełnie innych kierunkach. Retrospekcje z początku milenium, ukazujące dramat rodziny Josie, oraz losy tajemniczej dziewczynki, przeplatają się ze współczesną walką Wylie o przetrwanie. Choć początkowe tempo może wydawać się nieco powolne, to właśnie ten etap pozwala nam poczuć ciężar narastającego niepokoju. Czytelnik, podobnie jak bohaterka, musi błądzić w domysłach, zanim autorka pozwoli mu dostrzec nitki łączące te odległe czasowo tragedie. Momentem zwrotnym, po którym powieść nabiera tempa lawiny, jest pojawienie się rannego dziecka. To wtedy thriller psychologiczny ewoluuje w stronę mrocznego survivalu. Gudenkauf zmusza nas do zadania sobie pytania: jak daleko posuniesz się, by chronić niewinną istotę, gdy wokół szaleje żywioł, a Ty nie wiesz, komu ufać? Brak prądu i odcięte linie telefoniczne to w literaturze motywy znane, ale tutaj nabierają one nowej, klaustrofobicznej świeżości. Każde skrzypnięcie schodów i każdy cień za oknem stają się realnym zagrożeniem. „Przyjdę po Ciebie nocą” to propozycja dla odbiorców, którzy w thrillerach szukają czegoś więcej niż tylko krwawej jatki. To studium strachu, poczucia winy i niezwykłej siły instynktu przetrwania. Choć finałowe rozwiązania opierają się na dość odważnych splotach wydarzeń, pasują one do konwencji opowieści, która od pierwszej strony ma nas trzymać w emocjonalnym szachu. To idealna, mięsista lektura do magazynu literackiego – stylowa, niepokojąca i zostająca pod powiekami długo po tym, jak zamkniemy ostatnią stronę.

Jest to kolejna książka, która totalnie mnie zaskoczyła swoją treścią. Początkowo trudno miałam się wgryźć w treść, ale po czterdziestej stronie już wiedziałam, że przepadłam. Największym plusem tej historii są częste niewiadome co do losów postaci. Musimy się nieco skupić, gdyż czas w którym są różne opowieści się zmienia. Trudno powiedzieć w którym dzieją się najstraszniejsze momenty, gdyż wszędzie obecna jest przemoc. Ktoś zawsze cierpi w różnoraki sposób i wydaje mi się, że w najgorszy z możliwych. W treści mamy ukazane trzy czasy i chyba najbardziej do głosu dochodzi ten obecny podczas którego szaleje burza śnieżna. W innym czytamy o losach pewnej rodziny i tutaj często jest zaznaczone, że ktoś zrobiłby coś innego, gdyby wiedział, że dojdzie do tragedii. Jest jeszcze jedna historia i długo myślałam nad nią, gdyż inna rodzina ukazywała cielesne krzywdy do których dochodziło pomiędzy rodzicami. Matka bardzo chce obronić przed wszystkim swoją córkę i często ukazuje jej opowieści przełożone w sposób, który najmniej może ją skrzywdzić. Myślę, że najgorsza w tych trzech opowieściach jest zwykła bezradność. Cokolwiek ktokolwiek chciałby tutaj zmienić, to nic nie może, bo coś innego go trzyma w tym miejscu. Łączy je przemoc domowa i psychiczna łącznie z nadużywaniem ciała bez pozwolenia. Każda z nich bardzo wciąga, bo niekiedy pokazuje problemy naszego społeczeństwa. Ja bardzo ją przeżyłam, więc osoby wrażliwe powinny się przygotować na ból podczas czytania. Jeśli chodzi o opisy postaci, to są pobieżne, gdyż skupiamy się na konkretnych miejscach w których są rany. Tutaj nic nie dzieje się szybko, tylko każda tragedia wyzwolona jest jakby w powolnym tempie. Straszy nas tutaj napięcie, bo zawsze wiemy, że coś się wydarzy, tylko nie wiemy co. Niedokończone tragedie wyzwalają dokończenie poprzez nasze myśli, które szukają wyjścia z danych sytuacji. Często coś lub ktoś znika i nie wiadomo co się z nimi stało. Autorka jest mistrzynią w budowaniu napięcia. Im dalej, tym jest ono większe i gęściejsze. To naprawdę świetny thriller psychologiczny, więc szczerze go polecam!