Psijaciele i wielka burza uczuć
Pierwsza pomoc w trudnych chwilach

Czy wiesz, jak pomóc dziecku, kiedy dopada je smutek, złość albo tęsknota – tak naprawdę, bez bagatelizowania i bez szukania łatwych odpowiedzi? To właśnie pytanie przyszło mi do głowy, kiedy sięgnęłam po „Psijaciele i wielka burza uczuć” Eweliny Supińskiej z ilustracjami Huberta Grajczaka. I od razu powiem: ta książka to jedna z tych historii, które najpierw otulają, później uczą, a na koniec zostają z nami na długo. Poznajemy Fado – małego psiaka, nad którym dosłownie i metaforycznie kłębią się ciemne chmury. Jego brat Filo wyjeżdża do szkoły w innym mieście, a Fado nie umie sobie poradzić z tym, co czuje. I wiesz co? Już od pierwszych stron pomyślałam: jak często nasze dzieci czują dokładnie to samo. Smutek, złość, bezsilność, tęsknota. Tylko nie potrafią o tym mówić. W Psiej Dolinie – miejscu pełnym ciepła, ale też realnych emocji – Fado najpierw ucieka od innych, izoluje się, próbuje „jakoś przetrwać”. I to właśnie ta część najmocniej mnie poruszyła. Bo dzieci często robią to samo: milkną, wycofują się, przestają mieć ochotę na zabawę. A my – dorośli – nie zawsze od razu to widzimy. Na szczęście w życiu Fado pojawia się Koko. I bardzo lubię tę postać, bo symbolizuje tych przyjaciół, którzy widzą więcej niż powierzchowne „wszystko okej”. Koko nie ocenia, nie naciska, tylko rozpoznaje trudność i mądrze kieruje Fado do psiej psicholog. I tu zaczyna się coś naprawdę pięknego – proces poznawania i oswajania emocji. Autorka, Ewelina Supińska, jest psycholożką, więc to nie jest przypadkowa opowieść. To historia skonstruowana tak, żeby dziecko mogło spojrzeć na swoje uczucia z bezpiecznego dystansu. A dorosły – żeby dostał narzędzia. Proste techniki: oddech, nazywanie emocji, zauważanie sygnałów z ciała – wszystko podane delikatnie, naturalnie, bez nachalnego dydaktyzmu. To ogromny plus. Bardzo doceniam też część edukacyjną na końcu książki. Autorka tłumaczy, jak rozpoznać trudne emocje u dziecka (ale też u siebie!), gdzie szukać pomocy i kiedy warto poprosić o wsparcie. I powiem Ci szczerze: to jest jedna z tych książek, którą czyta się z dzieckiem, a potem jeszcze długo o niej myśli. A ilustracje Huberta Grajczaka? Cudowne. Ciepłe, miękkie, emocjonalne. Idealnie oddają klimat burzy i jej powolnego rozpraszania się. Są jak dodatkowy narrator – spokojny, wspierający, wrażliwy. „Psijaciele i wielka burza uczuć” to historia, która uczy empatii i uważności, ale przede wszystkim pokazuje, że każde uczucie jest ważne, a pomoc specjalisty to coś zupełnie naturalnego. I że nawet największa burza kiedyś się kończy. Jeśli szukasz książki, która pomoże dziecku (i Tobie!) zrozumieć emocje, to właśnie znalazłaś tę właściwą. Ocena: 9/10