Ptaki ciernistych krzewów

W „Ptakach ciernistych krzewów” Colleen McCullough, słynnej powieści znanej także dzięki niezapomnianej serialowej roli Richarda Chamberlaina, towarzyszyłam trzem pokoleniom rodziny Clearych w ich życiu na australijskiej farmie. Jednak to nie uroki tego kraju wysuwają się na pierwszy plan, lecz ludzkie losy ze wszystkimi ciosami, jakie potrafi wymierzyć życie, bólem, chorobą, śmiercią, okrucieństwem wojny i bezwzględnością sił natury. Mimo to w powieści nie znajdziecie nic przygnębiającego, bo Autorka kładzie na drugiej szali radość, miłość, uroki zwyczajnego życia, a jej styl niepozbawiony jest humoru i lekkości. Z epickim rozmachem przekraczamy granice Nowej Zelandii, Australii, Rzymu, Egiptu i Londynu, ale też granice społeczne narzucone przez człowieka. Jednak rdzeniem tej powieści jest miłość, która nigdy nie powinna się wydarzyć między młodą Meggie a poświęconym Bogu księdzem Ralphem. Czy to wola Boga, czy człowieka, że nie mogą być razem? Czy Bóg, który jest miłością, może karać właśnie za miłość? Dlaczego więc tych dwoje zostało skazanych na cierpienie i rozłąkę? Czułam ogromne wzruszenie, przyglądając się ich ewoluującej, magnetycznej relacji i myślę, że tylko ktoś ze złymi intencjami dopatrzyłby się w niej czegoś niewłaściwego. W tej powieści znajdziemy wiele dylematów moralnych i trudnych wyborów. Dużo tęsknoty, niespełnienia i samotności. W tle ludzkich dramatów przemijają Wielka Susza i dwie wojny. Przemija ludzkie życie. Czasem tracone młodo i bezsensownie, zaprzepaszczane jedną impulsywną decyzją. Zawsze jednak odciskające piętno na tych, którzy zostali. Obserwujemy więzi rodzinne na przestrzeni lat, podobieństwa pomiędzy kolejnymi pokoleniami i powielane błędy. Ale też różnice. A największa z nich to pójście nie ku wyrzeczeniom i cierpieniu, lecz za głosem serca. Ten surowy, a zarazem piękny świat wciągnął mnie bez reszty na kilka wieczorów. Zżyłam się z bohaterami jak z żywymi osobami z krwi i kości. Każdy z nich obudził we mnie inne emocje kształtowane ich charakterem i decyzjami. A podczas lektury pojawiały się w mojej głowie obrazy zapamiętane z serialu, przebłyski niektórych scen, które wzbudziły we mnie dodatkowy sentyment do tej pięknej i smutnej opowieści. To powieść o miłości, która zadaje rany. O miłości w wielu postaciach, także tej macierzyńskiej i tej, która przyszła za późno. I dopiero po przeczytaniu można naprawdę zrozumieć i poczuć całym sercem znaczenie słów legendy, która rozpoczyna tę historię. Jeśli poruszą Was jej słowa, to uwierzcie mi, że ta historia zostanie z Wami na zawsze. Jak ten śpiew. Jeden, ostatni, najpiękniejszy.

„Ptaki ciernistych krzewów” to książka, po którą sięga się z przyjemnością. Pomimo, że nie jest ona cienka czyta się ją błyskawicznie. A wszystko to dzięki emocją, których dostarczają bohaterowie. Jest to poruszająca powieść o zakazanej miłości młodej Meggi do księdza. Ich miłość nie jest łatwa. Wręcz przeciwnie. Jest skomplikowana, trudna. Przynosząca ból i łzy. Ale daje również chwilę radości. Oprócz miłosnego wątku mamy tutaj również piękne opisy australijskiej przyrody, które sprawią, że czuć klimat tamtych lat i miejsc. Autorka ze szczegółami opisała warunki życia w tamtych latach. Nie brakuje tutaj również spojrzenia na II Wojną Światową. Wszystko to sprawia, że od książki nie można się oderwać, a czas z nią spędzony jest bardzo miło spędzonym czasie. „Ptaki ciernistych krzewów” to powieść dla każdego kto lubi coś więcej niż prosty romans. To książka dla tych, którzy cenią sobie dobą literaturę. Napisana jest ona pięknym stylem dbającym o detale. Dla mnie jest to powieść, która na długo zostanie w mojej głowie i myślę, że jeszcze do niej wrócę.

Czy miłość zakazana z definicji musi być tragiczna? A może to społeczeństwo odbiera jej prawo do szczęścia? Są takie historie, które trzeba czytać powoli. Nie dlatego, że akcja toczy się leniwie - wręcz przeciwnie - ale dlatego, że z każdą stroną masz poczucie, że wchodzisz głębiej nie tylko w fabułę, ale w samą duszę bohaterów. Tak właśnie jest z „Ptakami ciernistych krzewów” - powieścią, która wzbudza emocje równie intensywne, co kontrowersje. To epicka saga o rodzinie Clearych, rozciągająca się na dekady i kontynenty. Od surowej Nowej Zelandii po palącą australijską ziemię Droghedy. Ale na dobrą sprawę - to historia Meggie. Dziewczyny, która dorasta w cieniu matki emocjonalnie nieobecnej i ojca, który mimo swojej dobroci nie umie przytulić ani słowem, ani gestem. Meggie dojrzewa w świecie, który nie rozumie potrzeb kobiet. Jej uczucia są tłamszone, a pragnienia - z góry skazane na potępienie. Gdy więc pojawia się Ralph de Bricassart, młody ksiądz z ambicjami i rozdartym sercem - zaczyna się to, co nieuniknione. Zakazana miłość. Nie, to nie jest klasyczny romans. Ta historia boli. Uderza dokładnie tam, gdzie nie chcesz być uderzony. Meggie kocha Ralpha przez całe życie, a on kocha ją… po swojemu. Czy to wystarczy, by uznać ich relację za piękną? Nie jestem pewna. Ale jestem pewna, że to jedna z najbardziej skomplikowanych i wiarygodnych opowieści o miłości, jaką czytałam. Autorka nie daje ukojenia. Kiedy zaczynasz się przywiązywać do jakiegoś bohatera - ona zabiera go. Kiedy masz nadzieję na szczęście - ono przychodzi, ale w takiej formie, że nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać. Colleen McCullough stworzyła bohaterów z krwi i kości. Frank - bękart znienawidzony przez ojca, ale kochany przez matkę. Fee - kobieta, która przez jedno życiowe potknięcie zbudowała mur wokół własnych uczuć. A Meggie - rozpięta między tym, co jej wolno, a tym, czego pragnie. Zaskakujące jest, jak dużo w tej powieści mówi się o poświęceniu. O wyborach, które są trudne i nieodwracalne. O tym, że czasem rezygnujemy z miłości nie dlatego, że jej nie chcemy - ale dlatego, że świat nam na nią nie pozwala. „Ptaki ciernistych krzewów” to nie tylko historia jednej zakazanej relacji - to też opowieść o tym, jak przeszłość i niespełnione pragnienia przenoszą się z pokolenia na pokolenie. Każdy z Clearych coś poświęca. Każdy coś traci. Zdarzało mi się wściekać na bohaterów. Szczególnie na Ralpha, którego wybory momentami wydają się egoistyczne i tchórzliwe. A jednocześnie nie umiem go do końca potępić. On też jest ofiarą - nie Meggie, nie Kościoła, ale samego siebie. Jeśli szukasz książki, która wciąga cię na dziesiątki godzin i zostawia z uczuciem pustki po ostatniej stronie - ta powieść jest właśnie tym. Nasycona emocjami, pięknie napisana i momentami wręcz bolesna w swoim realizmie. To książka, po której długo nie można sięgnąć po kolejną. Ocena: 9/10 - minimalny minus za kilka narracyjnych dłużyzn i zbyt szybkie przeskoki czasowe w dalszej części książki - ale emocjonalnie to arcydzieło.