Pulvis et umbra sumus. Jesteśmy prochem i cieniem

Powieść przedstawia w głównej mierze historię Vivienne, uczennicy elitarnej Akademii Nestona. Pewnego dnia w akademii dochodzi do brutalnego i tajemniczego wydarzenia. To powoduje, że już na początku jest wprowadzona atmosfera niepokoju. Motyw szkoły jako zamkniętej i elitarnej szkoły, gdzie pełno jest sekretów stanowi bardzo ciekawe tło dla rozwijającej się intrygi. Fabuła opiera się na stopniowym odkrywaniu przeszłości oraz powiązań między bohaterami, a wydarzeniami sprzed lat. Wątek kryminalny splata się tu z elementami psychologicznymi, co pozwala lepiej przyjrzeć się emocjom postaci i ich moralnym dylematom. Zresztą dużo jest tutaj przemyśleń Vivienn, jej refleksji nad życiem, a także odniesień do literatury. Relacje między bohaterami, zwłaszcza w grupie przyjaciół, są istotnym elementem historii, choć momentami mogłyby zostać pogłębione. Liczyłam, że ich wątek będzie bardziej rozwinięty.  Autorka porusza kwestie granic moralności i  wpływu przeszłości na teraźniejszość, co nadaje książce  refleksyjny charakter.  Tempo akcji bywa nierówne. Niektóre fragmenty rozwijają się dynamicznie, a inne sprawiają wrażenie nieco rozwleczonych. Przez co można się znużyć.  Język powieści jest stosunkowo przystępny, choć miejscami pojawiają się bardziej poetyckie lub symboliczne wstawki. Z jednej strony podkreślają nastrój, ale też momentami spowalniają akcję. Ta historia jest dla osób lubiących połączenie dramatu psychologicznego z zagadką kryminalną. Choć niektóre elementy mogłyby zostać bardziej rozwinięte, książka oferuje interesującą historię z wyraźnie zarysowanym klimatem i tematyką skłaniającą do refleksji.