Raje utracone. Podróż przez czas. Tom 1

Wydawnictwo Znak Litera Nova wydało naprawdę przepiękną książkę. Jej bogata i jednocześnie senna obudowa idealnie odzwierciedla świat jaki tu znajdziemy. Książka jest trzy centymetry większa i centymetr szersza od zwykłych rozmiarów. Ma sztywną obwolutę i średniej wielkości druk. Składa się z dwóch części; Jeziora i Potopu. Aby jak najogólniej opowiedzieć o niej, powinnam powiedzieć, że składa się z początków istnienia ludzkiego, coś na kształt Biblii, tylko z bardzo rozbudowaną fabułą. W momencie, kiedy tam Adam poznaje się z Ewą, tutaj Noam poznaje Nurę. Dosyć ciekawy był jego punkt widzenia, gdyż przyglądając się temu jak został stworzony, wiedział jak każda część ciała się nazywała i nie wydawał się być mało doinformowany. Dodatkowo największym darem i przekleństwem w jednym była jego nieśmiertelność. Mógł patrzeć na czas jaki przemija i odczuwać każdą emocję w wydłużonej chwili. Dodatkowo cała opowieść jest piękna pod względem stylistycznych porównań, ukazania rzeczy błahych w idealnej naturze i zasugerowania nam, że tylko głupiec nie zauważa piękna przyrody. Same przygody postaci również były interesujące, jednak na nich skupiono się najmniej. Być może powodem był zapał autora, który znany był z krótkich form literackich, a tutaj wykazał się szczególną objętością. Znacznie częściej mamy opowiedziane co się dzieje po kolei, aniżeli ukazanie tego w formie dialogu. Spodobało mi się tutaj klika momentów, a zwłaszcza jeden, kiedy postać dziwiła się, że dwóch zupełnie różnych osobników potrafiło się ze sobą przyjaźnić. Tutaj opisał nam co ich różnice i na końcu skwitował, że przyjaźń nie ma wyglądu, tylko wnętrze. Noach jest tutaj postacią nieco oddaną pierwotnym instynktom. W pewnym momencie poczuł, że koniec świata stawia już swoje stopy na ziemi, dlatego nie patrząc na nic, postanowił spisać ich historię. Dał tutaj taką nadzieję, że nie ważne co się potrafi, bądź jakie są nasze ograniczenia, jeżeli czegoś pragniemy, to powinniśmy po to sięgnąć. Ogólnie opowieść nieco trudna, ale z pozytywnym wydźwiękiem:-)

"Żyłem niegdyś zjednoczony z Naturą, teraz mnie od niej oddzielali. Pokorą zniknęła, harmonia również. Moje raje zostały utracone" Noam jest nieśmiertelny. To zarówno jego dar i przekleństwo. Mężczyzna pamięta nawet czasy kiedy rodził się świat. Mężczyzna przeżył wszystko delikatny dotyk, pogoń za zwierzętami, tajemnicze Jezioro, miłość, zdradę. Jego życie zmienia się kiedy poznaje Nurę, mężczyzna czuje, że ta wyjątkowa kobieta jest miłością jego życia. Niestety nie wszystko jest takie proste i na drodzę staje im wiele przeciwności losu. Ojciec Noama, którego podziwiał okazuje się podłym człowiekiem z mroczną przeszłością. Do wioski docierają także niepokojące wieści: wielkie Jezioro zaczyna wzbierać, zwiastując wielką katastrofę. Uwielbiam książki Erica-Emmanuela Schmitta. Jego twórczość nie raz skradła moje serce. Kiedy zobaczyłam okładkę “Rajów utraconych” od razu się w niej zakochałam. Zaintrygował mnie opis i główny bohater, który jest nieśmiertelny. Fabuła wciągnęła mnie już na samym początku. Autor pisze tak delikatnie, że nawet opisy przyrody w jego wykonaniu są przepiękne. Dawkowałam sobie tę historię. Była piękna i chciałam ją jak najdłużej czytać. Eric-Emmanuel Schmitt przedstawia nam nie tylko historię Noama ale także początków świata. Już nie mogę się doczekać kolejnego tomu, ciągle mam wrażenie, że jeszcze nie skończyłam “Rajów utraconych” i za chwilę wrócę do Noama. W tej historii znajdziecie wszystko od miłości, nienawiści po rywalizacje, ból smutek i nadzieję. “Raje utracone” to jedna z lepszych książek w moim życiu. Jestem pewna, że jeszcze do niej wrócę. Musicie to przeczytać !