Reguły zdrady

Czy lojalność wobec kraju jest ważniejsza niż życie jednego człowieka? A może są sytuacje, w których każda decyzja będzie zdradą… tylko kogoś innego? Sięgając po „Reguły zdrady” wiedziałam, że wchodzę w świat wywiadu, politycznych zależności i gry prowadzonej kilka ruchów naprzód. Jednak nie spodziewałem się, że ta historia aż tak mocno wciągnie mnie w moralne szarości, gdzie nie ma prostych odpowiedzi. Kapitan Klinger znany z pierwszego tomu serii wraca i od pierwszych stron tempo historii jest bezlitosne. Od Smoleńska po Głębię Bornholmską, od Warszawy przez Moskwę, Baku, Teheran, Wilno aż po Narwę. Lokalizacje zmieniają się dynamicznie, a ja miałam momentami wrażenie, że siedzę w centrum dowodzenia i próbuję nadążyć za wszystkimi ruchami na mapie. To nie jest spokojna opowieść do przeczytania przy kubku ciepłej herbaty. To wyścig z czasem, w którym stawką jest bezpieczeństwo całej Europy. Bardzo mocno wybrzmiewa tutaj dylemat: ocalić najważniejsze źródło NATO czy zapobiec scenariuszowi, który może wywrócić porządek geopolityczny? Autorzy pokazują realia hybrydowej wojny XXI wieku bez upiększeń. Hakowanie aut, bomby logiczne, spyware, floty cieni. Uświadamiają nam jak pozywanym narzędziem jest technologia, ale paradoksalnie to nie ona gra tu pierwsze skrzypce. Najważniejsi są ludzie. Ich decyzje, słabości, ambicje i lojalność. I właśnie ten ludzki wymiar najmocniej mnie poruszył. Pod warstwą sensacji, polityki i wojskowych operacji kryje się opowieść o zaufaniu i zdradzie. O przyjaźni wystawionej na próbę. O tym, że w świecie służb nawet zdrajca nie może czuć się bezpieczny. Każdy ma coś do stracenia. Każdy coś ukrywa. To nie jest książka „na odmóżdżenie”. Wątków jest dużo, nazwisk sporo, zależności polityczne bywają złożone, więc całość trzeba czytać uważnie. Zatrzymać się czasem, przemyśleć. Bywały momenty, że nie mogłam się skupić na lekturze i odrazu czułam, że tracę szczegóły, które później okazują się kluczowe. Jednak kiedy skupiłam się na niej w 100% odwdzięczyła mi się napięciem i satysfakcją. Doceniam też, że „Reguły zdrady” nie traktują czytelnika protekcjonalnie. To thriller, który zakłada inteligencję odbiorcy. Nie wszystko jest podane wprost. Nie każda motywacja wyłożona jak na tacy i bardzo mi się to podoba. Czy polecam? Tak! To świat wywiadu wojskowego i historie niepokojąco bliskie rzeczywistości. Jeśli szukasz lekkiej, kojącej lektury - to nie ten adres. Jeśli jednak masz ochotę wejść w świat, w którym jedna decyzja może zmienić losy państw - „Reguły zdrady” zdecydowanie są warte Twojej uwagi. Ocena: 8/10