Rita

"Rita" Ewy Popławskiej to poruszająca powieść obyczajowa, od które nie mogłam oderwać się ani przez chwilę. Poznajemy 16-letnią Ritę Włodarską, której wojna odebrała wszystko. Straciła całą rodzinę i została sama. Dziewczyna postanawia wrócić do rodzinnej posiadłości w Popielewnem. Niestety na miejscu okazuje się, że w jej domu panoszą się obcy ludzie. Rita postanawia wyjechać do Gdańska. Tam udaje się do Jerzego Snopka, którego adres dała jej przed śmiercią matka. Pewnego dnia spotyka w Gdańsku Karola Potockiego i dowiaduje się od niego, że jego ojciec planuje zlikwidować jej rodzinny sad. Pomimo uczucia jakim darzy Karola postanawia zawalczyć o swój rodzinny majątek. Skąd Jerzy znał matkę Rity? Jak walka o rodzinny dom wpłynie na relacje Rity i Karola? Czy Rita odzyska dom? Jak ułoży sobie życie w powojennym Gdańsku? Autorka powieści potrafi poruszyć serce czytelnika i wzruszyć go do głębi. Fabuła jest dosyć dynamiczna. Emocje wylewają się z każdej strony książki. Świetnie wykreowani bohaterowie. Autorka pokazuje nam rzeczywistość po wojnie, skomplikowane relacje międzyludzkie, trudne wybory, cierpienie po stracie bliskich osób, zło, niesprawiedliwość, samotność, brak bezpieczeństwa, szukanie szczęścia i wybaczanie. Przekonacie się, że dla rodziny można złamać najważniejsze zasady życiowe, aby uzyskać cel i ochronić bliskich. Autorka tą powieścią pokazuje nam, że życie jest przewrotne. Nigdy nie wiadomo, co los szykuje dla nas i co czai się za zakrętem. Historia Rity pokazuje nam, że często zapominamy o tym, co jest najważniejsze w życiu i że podejmując decyzje pod wpływem emocji możemy wiele stracić, a nawet wszystko. Świetnie bawiłam się poznając historię Jerzego i odkrywając tajemnice pamiętnika matki Rity. Jeśli lubicie historie o silnych i zdeterminowanych bohaterkach to "Rita" skradnie Wasze serca. Idealna książka dla fanów obyczajówek z wojną w tle i romantycznych dusz. Polecam gorąco! BRUNETTE BOOKS

Dom Twój jest tam, gdzie serce Twoje. Krótko po wojnie szesnastoletnia Rita Włodarska zostaję na świecie zupełnie sama. Zagubiona dziewczyna postanawia wrócić do położonej nieopodal Gdańska wsi Popielewne , gdzie się wychowała w nadziei , że tam odbuduje swoje życie. Wkrótce odkrywa, że w jej rodzinnym domu osiedlili się Potoccy. Małżeństwo wraz z osiemnastoletnim synem Karolem. Początkowo Ritę opanowuje wściekłość i jedyne na co ma ochotę to wyrzucić nieproszonych gości na bruk. Tyle, że jest jeszcze Karol. Chłopak miły, przyjazny i niezwykle samotny. Między młodymi rozciąga się nić porozumienia, którą przerywa wyjazd młodej Włodarskiej do Gdańska. Nasza bohaterka zamieszkuje u Jerzego, mężczyzny, który w przeszłości dobrze znał jej matkę , Łucję. Co go z nią łączyło? I czy młoda kobieta będzie u niego bezpieczna? Dziedziczka rodu Włodarskich podejmuje pracę sprzątaczki i udziela korepetycji z języka polskiego. Pewnego dnia na jej drodze ponownie staje Karol , pracujący jako reporter. Między tą dwójką pojawia się uczucie . Tylko czy miłość przetrwa w obliczu procesu o posiadłość w Popielewnem? Jakie sekrety z przeszłości ujrzą światło dzienne? To była niezwykle poruszająca i trudna książka. Ewa Popławska przepięknie kreśli postaci niezłomnej Rity i jej pełnego dobroci ukochanego. To opowieść o samotności tak dojmujacej, że przenika na wskroś i łamie serce osadzona w rzeczywistości powojennego Wybrzeża. To także historia o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi i o więziach międzyludzkich. O miłości przełamującej bariery. Piękna, pełna emocji. Polecam.

Kochani "Rita" to powieść, która zabierze was w trudne czasy powojennej Polski. Ewa Popławska maluje w niej idealnie obraz kraju, który odbudowuje się po wojennych zniszczeniach, zarówno emocjonalnych jak i fizycznych. Zabierze przy tym was do świata szesnastoletniej Rity, która zmaga się z brakiem bliskich osób i samotnością z nią związanej. To czytelnicza podróż w przeszłość pełna emocji, gdzie miłość, utrata bliskich i walka z niesprawiedliwym losem splecie się w bardzo bolesny i poruszający sposób. Rita i wszystkie postacie, które znajdziecie w tej historii są jak niezwykle emocjonalne. Mogłabym nawet rzec, że są ich nośnikami i są pełne wewnętrznych konfliktów. One wręcz nimi rezonują. Rita Włodarska po wojnie zostaje zupełnie sama i wraca do rodzinnego Popielewna. Liczy, że jej dom rodzinny da jej schronienie i ukojenie, ale los ma dla niej inne plany. Kiedy dziewczyna dociera do domu okazuje się, że jest zajęty przez obcych jej ludzi. Zasiedlili go państwo Potoccy, którzy utracili własny majątek. Ta sytuacja jest początkiem wszystkich dalszych wydarzeń, w których splatają się losy Rity i młodego Karola Potockiego. Młoda Włodarska jest rozgoryczona i chce walczyć z rodziną Potockich o dom rodzinny. Pojawia się też postać mężczyzny o imieniu Jerzy, który jest obcą osobą dla Rity, a mimo wszystko wyciąga do niej pomocną dłoń. Kim jest i dlaczego to robi? Czy Rita odzyska dom? Jak walka o majątek wpłynie na jej relację z Karolem, który poruszył struny w sercu młodej i niedoświadczonej dziewczyny? Na te pytania jak zwykle wam nie odpowiem, ponieważ odkrywanie odpowiedzi na nie sprawi wam większą radość przy czytaniu. To było moje pierwsze spotkanie z piórem Ewy Popławskiej i muszę wam powiedzieć, że bardzo mi się podobało. A ja bardzo lubię czytać historie z czasów wojny i powojenne. Autorka umiejętnie buduje napięcie, odkrywając przed nami czytelnikami kolejne warstwy tajemnic i relacji między bohaterami. Historia Rity nie jest tylko opowieścią o walce o dom. Jest podróżą przez świat, który bardzo się zmienił, a w którym młoda pozostawiona bez wsparcia osoba pragnie zrozumieć przeszłość i odnaleźć to własne miejsce. Relacja Rity z Karolem rozwija się stopniowo i bardzo powoli. Pokazując wręcz krok po kroku jak miłość może być paliwem napędowym i źródłem konfliktów. Ich uczucie rodzi się w bardzo trudnych okolicznościach i staje się dla nich w pewnym momencie kołem ratunkowym w chaosie dezinformacji i uczuć, których oni sami nie potrafią zidentyfikować. Ale mimo wszystko pozwalają przetrwać najtrudniejszy czas. Historia napisana przez Ewę Popławską pokazuje jak różnice społeczne, rodzinne zobowiązania i nierozwiązane konflikty mogą zaważyć na losach nawet najbardziej oddanych sobie osób. Do tego mamy tu przepięknie wplecioną i utkaną tajemnicę, która wiąże się z postacią Jerzego, zmarłą matką Rity i jej pozostawionym pamiętniku. Jeśli lubicie takie historie z motywem pamiętnika to jestem przekonana, że będziecie z niecierpliwością czytać tą powieść. Polecam wam ją z całego serducha! Sprawdź co w życiu jest ważne!

Kończy się wojna, kraj powoli wraca do normalności a ludzie próbują na nowo poukładać swoje życie. Niestety Ritę Włodarską nowy świat nie cieszy, dziewczyna w czasie wojny straciła ojca i dwóch braci a tuż po jej zakończeniu zmarła jej mama. Osamotniona dziewczyna wraca do swojego domu, opuszczonego w czasie ataku wroga, niestety posiadłość zajęła rodzina państwa Potockich. Siedemnastolatka udaje się do Gdańska, pod adres wskazany jej przez matkę tuż przed śmiercią. W mieszkaniu jest Jerzy Snopek, stary kawaler a w przeszłości stajenny w posiadłości należącej do rodziny matki Rity, czyli państwa Fragrant. Nastolatka musi zmierzyć się z trudną rzeczywistością, biedą, samotnością, poszukiwaniem pracy i utratą ukochanego domu w Popielewnem. Rita poznaje Mateusza, prostego chłopaka, którego uczy czytać i pracuje przy sprzątaniu. Dzięki chłopakowi udaje jej się oswoić szarą rzeczywistość i opracować plan na przyszłość. Niespodziewanie w życiu Włodarskiej pojawia się mieszkaniec jej ukochanego Popielewna, Karol Potocki. Młody mężczyzna nie jest obojętny Ricie. Jak potoczą się losy tych dwoje? Czy mają szansę na szczęście? Czy dziewczyna odzyska dom znajdujący się w rękach rodziców Karola? "Rita" to piękna ale i trudna opowieść o życiu w powojennej Polsce, o próbie odnalezienia się w nowej rzeczywistości. To także historia dziewczyny, która szuka swojej tożsamości i szczęścia w życiu. Autorka ujęła mnie tą słodko gorzką historią i przede wszystkim skłoniła do refleksji nad ludzkimi wyborami.

"Rita" Ewy Popławskiej to książka w której spór wiodą serce z rozumem. Empatia z troską o samego siebie. Zdecydowanie daje do myślenia i wzbudza refleksje, jak postawilibyśmy w miejscu głównej bohaterki. Kiedy Rita po długiej wędrówce wraca do domu w Popielewnem okazuje się, że rodzinnną posiadłość zajęła inna rodzina. Kiedy puka do drzwi własnego domu, ciepłe i miłe przyjęcie oraz opieka, jaką otaczają ją nieznani jej ludzie powoduje, że nie przyznaje się do prawa własności posiadłości. Po namyśle postanawia udać się pod adres wskazany jej przez matkę, w którym zaleca szukać pomocy. Takim sposobem Rita opuszcza Popielewne i udaje się do Gdańska, kim jest Jerzy - mężczyzna, któremu ma zawierzyć swoje bezpieczeństwo? Książka zdecydowanie zawiera wiele wątków, które budzą zainteresowanie i sprawiają, ze strony nasycone są akcją. Z jednej strony dziewczyna, która traci całą swoją rodzinę, majątek, wracająca do domu, który zajmują obcy ludzie. Czy jednak zupełnie obcy? Uczucie, które budzi się między Ritą a Karolem, zamieszkującym obecnie w Popielewnem, w domu Rity, wywołuje mieszane uczucia, co do walki o swoją własność. Czy Rita powinna walczyć o swoje, czy za radą Jerzego wstrzymać się z prawnym dochodzeniem własności? Na drodze dziewczyny pojawia się Mateusz, który również stara się o względy dziewczyny, mamy więc miłosny trójkąt, który musi skończyć się złamanym sercem. Jerzy, kim właściwie jest? I co łączy go z tą opowieścią? Do tego w tle powojenna rzeczywistość pełna chaosu, walki o przetrwanie. To co od razu chciałabym podkreślić to wykreowani bohaterowie, którzy od razu budzą sympatię oraz wspomniane już wątki rozbudzające ciekawość. To powojenny Gdańsk, który miło było odwiedzić ponownie, choć w podróży w czasie do jego zniszczonej formy. I w tym miejscu pomału zaczyna się zgrzyt w tej książce, który mimo wielkiej nadziei i zaintrygowania, jaki wzbudził wstęp, pomału topniał wraz ze zbliżającym się zakończeniem. Zdaję sobie sprawę, że to moje subiektywne odczucie, ale po zakończeniu tej książki czułam niedosyt. I nie chodzi tu o fabułę, bo co do niej nie mam żadnych wątpliwości i naprawdę mi się podobała, a formę. Odniosłam wrażenie, że wiele z tych wątków ostatecznie było potraktowanych opieszale, zabrakło mi jakiegoś rozwinięcia. Pewne wypowiedzi wydawały mi się niemożliwe, by mogły być przekazane w taki sposób. Może sens tak, ale nie tymi słowami. Nie piszę tego oczywiście, by zniechęcić Was, Czytelnicy, do sięgnięcia po tę pozycję, bo wręcz przeciwnie - uważam, że to dobra książka i naprawdę warta uwagi. Długo też zbierałam się ze swoją opinią, bo choć ostatecznie podobała mi się ta książka, to czegoś w niej mi zarazem brakowało, przez co czuję lekkie rozczarowanie. Mimo wszystko zachęcam, by samemu się przekonać.