Rój

Świetna książka. Polecam!!! Potrafi wciągnąć...

"Rój” Weronika Mathia Autorka już na początku wzmocniła przekaz tragicznym prologiem ubranym w formę „bajki” Zouszki, młodej Romki, która przeżywa straszną tragedię. Ten wstęp sugerował, że wydarzenia będą miały głębokie korzenie w bolesnej przeszłości bohaterów. Raz za razem przenosiłam się w misternie połączone dwie płaszczyzny czasowe: teraźniejszość, w której dochodzi do morderstwa Kamili, oraz przeszłość, związaną właśnie z tragedią Zouszki. Wszystko tu było spójne i bardzo realne, a to ze względu na historię związaną z romską mniejszością. Jako tło autorka wprowadziła prawdziwe wydarzenia z 1991 r. dotyczące pogromu Romów w Mławie. Miały one duży wpływ na fabułę i nadały powieści dodatkowego wymiaru społecznego. Autorka pokazała w wymowny sposób, że krzywdy z przeszłości nie pozostają bez echa, a dawne winy wracają, by domagać się sprawiedliwości. Nie mogło oczywiście zabraknąć wątku związanego z tytułem. Pszczelarka Natalia i jej codzienne życie w zgodzie z rytmem natury i pszczół trochę łagodziło narastający niepokój, choć ostatecznie dolało oliwy do ognia. Po drugiej przeczytanej książce autorki widać jak perfekcyjnie potrafi budować napięcie. Zdarzało się, że sądziłam, że już wiem, dokąd zmierza historia, ale byłam skutecznie wprowadzana w błąd. Finał wprawił mnie w konsternację i choć spodziewałam się, że prawda będzie bolesna, to nie przypuszczałam, że aż tak skomplikowana. Zakończenie zdecydowanie zmusza do refleksji. Pozostawia z poczuciem, że zło nigdy nie jest proste ani jednoznaczne. Na pewno ogromnym atutem tej książki są jej bohaterowie. W zasadzie wszyscy mnie intrygowali. Znalazłam tu postaci z krwi i kości, z bagażem traum i przeszłości, które ich ścigały. Każdy z nich miał swoją historię, każdy z nich dźwigał brzemię, którego w pewnym momencie nie mogli już znieść. W szczególny sposób dała się zapamiętać dwunastoletnia Łucja. Piętno na jej życiu odcisnęły romskie pochodzenie i żałoba po stracie matki. To była jedna z tych postaci, które pozostawiły we mnie trwałe wrażenie. Jeśli lubicie literaturę pełną emocji, w której granica między winą a niewinnością jest niezwykle cienka, a intryga kryminalna jest pretekstem do opowieści o głębszych, bardziej uniwersalnych kwestiach.

Pszczoły są gotowe zrobić wiele, by chronić swoją rodzinę, a Ty jak daleko jesteś w stanie się posunąć, by chronić tych, których kochasz? Strach, łzy, małe rączki zaciskające się wokół mojej szyi. Gdybym tylko... Gdybym... Gdybym... W iławskiej kamienicy dochodzi do morderstwa Kamili Witz. Wydawać by się mogło, że będzie klasycznie i do przewidzenia, jest ofiara, będzie śledztwo, przyjdzie kara. Nic bardziej mylnego, bo tu naprawdę chodzi o coś o wiele bardziej złożonego. Przyznam szczerze, że na początku był chaos, a mnogość bohaterów mnie przytłoczyła, jak w ulu. O matulu! Trochę czasu to wymagało, ale w końcu wszystko w mojej głowie się poukładało i co się okazało? Że nawet jeśli jest trochę baśniowo, to jednocześnie boleśnie życiowo, że to zdecydowanie emocje stanowią filar tej historii, które są dla mnie jak cebula... Dlatego, że doprowadzają do łez? To też, ale przede wszystkim są skomplikowane, wielowarstwowe i odkrywane choć powoli, to i tak boli. Najpierw przyprawiają o serca drżenie, o cierpienie tak realne, że prawie namacalne, potem przychodzi zrozumienie, a na końcu czeka nas ogromne wzruszenie. To złożona, trudna i wymagająca lektura. Przejmująca, niebanalna, potrzebna, ważna, bo aktualna. Przecież tolerancja i akceptacja zawsze powinny być tak samo ważne, prawda? I jeśli chcemy, by na świecie, i wokół nas było mniej tęsknoty, smutku, bólu i samotności, pamiętajmy, proszę o uważności. To, co dla mnie szczególnie ważne, (nie umniejszając absolutnie powagi zbrodni), to fakt, że fabuła zawiera ważny przekaz społeczny, zadając jednocześnie kłam pewnym stereotypom, które tkwią w nas od lat, przekładając się bezpośrednio na krzywdzące opinie. Jak bardzo to, co kiedyś przeżyliśmy, wpływa na to, jakimi ludźmi dziś jesteśmy? Piękny język i duża dbałość o szczegóły, poprzedzona wnikliwym researchem, to z pewnością elementy, które wpływają na poziom zaangażowania odbiorcy. "Pamięć to sprytna bestia. Wie, jak trzymać człowieka w szachu". Zemsta i śmierć. "Nie sposób przecież żyć, gdy się choruje na umieranie". Z punktu psychologicznego to dla mnie coś wyjątkowego, kryminalnie też fajnie. Wewnętrzne udręczenie wieńczy mocne zakończenie. Lekko, łatwo i przyjemnie? Tak nie nie będzie. Ale i tak miodzio😉

„Rój” to kolejna książka Weroniki Mathia, która wciąga od początku. Posiada ona tajemniczy, mroczny klimat, który tak bardzo lubię w thrillerach. Mamy tutaj tajemnicę z teraźniejszości, która łączy się z przeszłością. Znajdują się tutaj również zaskakujące zwroty akcji, bez których nie wyobrażam sobie dobrego thrillera. Kamila Witz zostaje zamordowana, a żeby było jeszcze ciekawej to znikają nagle najbliższy sąsiedzi zamordowanej. Poznajemy Zbigniewa Ostrowskiego. Policjanta, który jest już na emeryturze. Szybko na jaw wychodzi, że utrzymywał kontakt z Kamilą. Kolejną ciekawą postacią jest przczelarkę, Natalia Biel oraz Marek Gronowicz, wdowiec, który opiekuje się swoją 12-letnią córką, Łucją. Co wspólnego mają ze sobą te osoby? Co się stało z Markiem i Łucją? Przekonacie się sami. Uwielbiam książki, które opisują wydarzenia, które dzieją się teraz i kilka dni przed zamordowaniem bohatera. Dzięki temu możemy w tym wypadku poznać lepiej Klarę. I muszę przyznać, że kobieta, nie wzbudzała mojej sympatii. Autorka lubi wodzić za nos i nie zdradza wszystkiego od razu. Dzięki temu książka staje się intrygująca i nie pozwala się odłożyć nawet na chwilkę. „Rój” to nie tylko doskonały thriller, ale również powieść, która potrafi dostarczyć wielu emocji. Usłyszymy w niej szepty zmarłych, którzy domagają się sprawiedliwości. I wszystko to sprawia, że książka jest idealną lekturą na jesienne wieczory, która na pewno zostaje na dłużej w głowie. Polecam!