Rosą pisane

Po pierwszy tom „Rosą pisane” sięgnęłam z polecenia… i przepadłam od pierwszej kartki. Dlatego do kontynuacji podchodziłam z ogromnymi oczekiwaniami – i absolutnie się nie zawiodłam 🥰 To historia, która otula czytelnika spokojem, a jednocześnie przypomina, jak krucha potrafi być codzienność. Autorka ponownie zabiera nas do Azylu – miejsca wyjątkowego, gdzie ratunek znajdują nie tylko zwierzęta, ale i ludzie próbujący poukładać swoje życie od nowa. Poznajemy Edytę – kobietę po trudnych doświadczeniach, która razem z dziećmi próbuje odbudować poczucie bezpieczeństwa i odnaleźć wewnętrzny spokój. To bohaterka niezwykle prawdziwa – pełna lęków, ale też determinacji, by stworzyć lepszą przyszłość dla swoich dzieci. Jej codzienność składa się z małych kroków i cichych zwycięstw, które mają ogromne znaczenie. Odkrywając ten Azyl, nie sposób nie zauważyć postaci drugoplanowych – barwnych, ciepłych i wnoszących do opowieści nutę humoru oraz swojskiej magii. Dzięki nim to miejsce naprawdę żyje i staje się przestrzenią, do której chce się wracać. W tym pięknym świecie pojawia się Dawid – nowy bohater, który wprowadza do fabuły emocje i delikatne napięcie. To postać z bagażem doświadczeń, który nie pozwala tej historii pozostać jedynie spokojną opowieścią. Jego historię musicie jednak odkryć sami – zdecydowanie warto. Co urzekło mnie najbardziej? Oprócz bohaterów – klimat: refleksyjny, kojący i bardzo autentyczny. To opowieść o odbudowie, relacjach i o tym, że nawet po najtrudniejszych momentach można spróbować zacząć od nowa. 📚 Jeśli pokochaliście pierwszy tom tak jak ja – ten również skradnie Wasze serce ♥️ „Nawet nie wiesz, jak bar­dzo ko­bie­ty cenią za­rad­nych męż­czyzn. Bo wiesz, ro­man­tyzm, se­re­na­dy pod oknem i kwiat­ki może i są miłe, ale na praw­dzi­wą uwagę za­słu­gu­je taki facet, co ma dwie spraw­ne ręce i nie boi się ich za­bru­dzić.” „Nie była już tylko ko­bie­tą, która się boi. Była matką, która chro­ni. Sio­strą, która ufa. Ko­bie­tą, która pró­bu­je od­dy­chać peł­niej, choć cza­sem wciąż bra­ku­je jej tchu. Azyl żył. Dzie­ci rosły. Psy szcze­ka­ły tylko wtedy, gdy trze­ba. A ona każ­de­go dnia uczy­ła się, że spo­kój nie jest dany raz na za­wsze – trze­ba go pie­lę­gno­wać jak chore łapki, jak zioła w ogro­dzie, jak wła­sne serce.”

💞„Rosą pisane” to otulająca serce historia bohaterki,która wreszcie zaczęła budować życie po swojemu-bez przemocy i kierowania przez męża tyrana.Często niewypowiedziane słowa bolały mocniej,niż czyny.Przemoc w czterech ścianach sprawiła,że zniknęła pewność siebie oraz wiara w szczerą miłość.Lęk odebrała głos do powiedzenia tego co się dzieje i zniknęła odwagę,aby znaleźć drogę do szczęścia. 💞Historia ukazuje ciężką pracą oraz wyciszenie podczas pracy w Azylu i pomocy zranionym zwierząt.To także walka o siebie oraz swoje dzieci,by czuć się wartościową i zacząć cieszyć się spokojnym życiem.Poznanie nowych osób po tak trudnej przeszłości jest niezwykle trudne,ponieważ trudno zaufać i na nowo otworzyć się na szczere rozmowy.Dodatkowo powrót przeszłości i intrygi nie pomagają,aby wreszcie zacząć spokojnie żyć! 💞„Rosą pisane” to opowieść o daniu sobie drugiej szansy,odbudowaniu swojej pewności siebie,postawieniu granic bezpieczeństwa oraz pokazaniu wszystkim,że warto zawalczyć o szczęście swoje i bliskich.To również pomoc potrzebującym zwierzętom i ich rozumienie poprzez dotyk oraz cierpliwość. 💞Cudowna historia,która udowadnia,że zawsze trzeba walczyć o szczęście i nigdy nie poddać się,aby je urzeczywistnić. 💞Czytajcie-gorąco polecam tą piękną i wspaniałą historię📖

„Rosą pisane” Urszuli Gajdowskiej – recenzja, która unosi się zapachem róż 🌹☕ Są książki, które czyta się z wypiekami na twarzy, i takie, które wręcz… się pochłania. A są też te, które wącha się na każdym kroku. „Rosą pisane” to właśnie ten trzeci przypadek. Gdy tylko zaczęłam czytać, poczułam ten klimat – ciepły poranek, wilgotną trawę i krople rosy na płatkach kwiatów. Idealny przepis na zimowo-wiosenny wieczór z kocem i herbatą! 🍂📖 🌿 To nie jest historia, która uderza czytelnika młotkiem w pierwszym rozdziale. To opowieść, która rozkwita, płynie swoim rytmem, momentami melancholijnym, ale niesamowicie prawdziwym. Bez zdradzania szczegółów: mamy tu powrót do korzeni, odkrywanie rodzinnych tajemnic i próbę ułożenia życia na nowo. Jest tajemnica, są niedopowiedzenia, ale też zwyczajność, która wciąga najbardziej. Jeśli lubicie książki, w których niby nic się nie dzieje, a jednak dzieje się WSZYSTKO – to jest to! Urszula Gajdowska ma niesamowity dar do kreowania postaci, które aż chce się przytulić (albo czasem potrząsnąć 😉). Główna bohaterka to kobieta, w której można przejrzeć się jak w lustrze – z bagażem doświadczeń, wątpliwościami i cichą siłą. Relacje między postaciami są nakreślone tak subtelnie, a zarazem prawdziwie, że momentami łapałam się na tym, że czuję to samo co one. Emocje? Są tutaj całą gamą – od śmiechu przez wzruszenie aż po tęsknotę. 📝 Autorka pisze lekko, ale bez przesłodzenia. To taka literatura, która nie goni, nie krzyczy, ale delikatnie bierze za rękę i prowadzi przez historię. Tempo akcji jest spokojne, refleksyjne – momentami chciałoby się, żeby coś „trzasnęło” szybciej, ale to jednak ten typ książki, w której najważniejszy jest smakowanie chwil. 💡 Dla kogo będzie to idealny wybór? Dla wszystkich, którzy: · kochają polskie obyczajówki z duszą, · lubią historie wielopokoleniowe, · szukają w książkach ukojenia i ciepła, · wierzą, że przeszłość ma klucz do przyszłości, · i dla tych, którzy mają sentyment do wiejskich klimatów, ogrodów i starych listów schowanych w kredensie ✉️ „Rosą pisane” to książka, którą się czuje. Pachnie wspomnieniami, smakuje chwilą i zostawia w sercu mokry ślad. Moja ocena: 9/10 ⭐ BRUNETTE BOOKS