Rumiankowa dolina

Ta książka jest dobrym przykładem tego, że robienie rzeczy na szybko powodują jedynie jeszcze większą konsternację niż początkowo można by założyć. To jedna z najbardziej nieprzewidywalnych książek, gdzie nie wiadomo kogo żałować, kogo osądzać i czy w ogóle powinniśmy się w to mieszać. Kiedy poznacie główną bohaterkę, to z zachowania w ogóle byście nie powiedzieli, że ma dorosłą córkę. To kobieta, która sama tak naprawdę nie wie czego chce. Ale od początku. W momencie, kiedy wysuwa nam się postać Beaty widzimy jaka jest pewna siebie, jak wiele rzeczy potrafi stworzyć i jaką pracoholiczką się stała. Żeby tak totalnie odpocząć wyjeżdża na mały urlop, który kończy się szybszym powrotem. Próbując nakłonić męża na częstsze zbliżenia zaczyna układać w głowie plan, co zrobi aby ponownie poczuli swoją bliskość. Niestety jej powrót był zaskoczeniem dla małżonka, który został nakryty na romansie z innym mężczyzną. Zrozpaczona przestaje być skupiona, staje się drażliwa, aż szef podczas rozmowy obwieszcza jej, że ją zwalnia. Jej ego jest mocno nadszarpnięte, dlatego kupuje pierwszy lepszy dom jaki znajduje. Chce odciąć się od męża, gdyż nie wierzy, że była okłamywana przez wiele dobrych lat. Powiedzmy, że miejsce, które nabyła jest piękne na zewnątrz i do wszelkiej renowacji wewnątrz. Musicie wiedzieć, że Beata to kobieta, która zna się na obcowaniu z ludźmi, gdyż na tym polegała jej praca, dlatego w chwili zagrożenia nie boi się zajrzeć do sąsiada po pomoc. W miarę jak coraz bardziej się tam klimatyzuje, wychodzi na to, że zarówno jak potrafi sobie kogoś zbratać, tak samo może doprowadzić go do szewskiej pasji. I aż mnie dłoń mrowi, aby napisać wam coś więcej, ale nie chcę zdradzać zbyt wiele fabuły. Podpowiem tylko tyle, że momentami zachowanie postaci będzie niczym przed menopauzą, gdzie pomyli przyjaźń, nienawiść, oraz niemieszanie się w cudze sprawy. Wszystko przez to, że kiedyś zawsze wszystko wiedziała, a przynajmniej tak jej się wydawało. Teraz na nowym miejscu jest pogubiona, więc nieraz i nieco niesprawiedliwa. Dosyć sporą niespodzianką było dla mnie jej zachowanie, które całkowicie odbiegało od normy mojego myślenia. Zawsze kiedy ja bym coś wybrała, ona zagarniała moje przeciwieństwo. W ten sposób była postacią Jokerem, który wyzwoli szereg różnych emocji w czytelniku. Myślę, że pokazała, iż zbytnia pewność siebie nie do końca potrafi wyjść człowiekowi na dobre:-) Ale pokazuje też, że niektóre rzeczy muszą się wydarzyć, aby mogły wskoczyć na tory radości:-) Po skończeniu książki pomyślałam, że nie każdemu ona przypadnie do gustu. Mniej urzeknie tych, którzy nie mają pewności siebie, gdyż wyda im się absurdalne postepowanie tak jak się czuje. A myślę, że o to właśnie w życiu chodzi, aby być sobą:-)

„Miłość nie zawsze przychodzi z fajerwerkami — czasem wkrada się powoli, ucząc cierpliwości.” „Największa odwaga rodzi się nie w wielkich gestach, lecz w codziennym trwaniu.” Wszystko do tej pory w moim życiu było jedynie gonitwą za marzeniami, ale nie moimi. To była próżnia wypełniona fałszywymi oczekiwaniami. Wydawało mi się, że to, co robię, jak to robię i co dzięki temu mam, czyni ze mnie lepszego człowieka, ale wiesz, to mnie tylko wpędzało w jeszcze większy wir ambicji. -To jest właśnie to, czego najbardziej nie lubię. Ludzie zamiast się wspierać i dopingować, wolą wyszydzać i łamać. Tak nie powinno być. Trzeba podsycać w ludziach ich pasje i zainteresowania. Świat byłby wtedy dużo lepszy. Beata jest kobietą sukcesu , zaś jej życie można by przyrównać do tego z powieści i to takiej wypełnionej do końca- przystojny dobrze zarabiający mąż , piękny dom i studiująxa medycynę córka, a wisienką na torcie jest spełnienie w pracy zawodowej. Niestety w ciągu jednego tygodnia na jaw wychodzi zdrada męża i jednocześnie kobieta traci pracę. Zdesperowana, nie oglądając nawet zdjęć nieruchomości kupuje dom we wsi Rumianki co zdecydowanie odmieni jej życie. Beata szybko poznaje swoich sąsiadów- trzy kobiety- Ewę , Brygidę zwaną Bibi oraz Adę - każda z nich zmaga się z wieloma trudnościami. Nie chcę ich zdradzać, ale zapewniam jest osobą czym czytać . Emocji dostarczają również mężczyźni - pisarz Olgierd i były policjant Grzegorz. Dla którego z nich zabije serce Beaty? Tę książkę czyta się naprawdę szybko i bez znużenia , choć mam wrażenie, że część wątków zamknęła się zbyt szybko lub nie została opisana wystarczająco. Styl pani Mirosławy jest lekki i przyjemny w odbiorze , a pomysł na fabułę bardzo dobry. Jedyne co mnie nieco irytowało przez część opowieści to fakt ,że bohateka przez naprawdę długi czas nie robi nic konstruktywnego- większość czasu spędza na podziwianiu widoków i piciu dżinu z tonikiem. Końcówka tej historii mocno mnie zaskoczyła i sprawiła, że chętnie poznam jej kontynuację. Autorka zostawia czytelnika z poczuciem, że to dopiero początek nowej drogi bohaterów, a nie jej definitywne domknięcie. To jedna z tych książek, po których przewraca się ostatnią stronę z myślą: „jeszcze chwilę chciałabym z nimi zostać”. „Rumiankowa dolina” to powieść o upadku, który okazuje się szansą, o sile kobiet budującej się w ciszy i o relacjach, które nie zawsze są łatwe, ale bywają prawdziwe. To historia spokojna, momentami refleksyjna, a jednocześnie pełna emocji i życiowych rozterek, bliskich wielu czytelniczkom.

Sięgnęłam po powieść Rumiankowa dolina Mirosławy Kubiak zwabiona kolorową, sielską okładką i ciekawym opisem. Jednak po jej przeczytaniu mam mieszane uczucia. Autorka przedstawia nam historię czterdziestokilkuletniej agentki nieruchomości, Beaty. Poznajemy ją w dość dramatycznych okolicznościach. Najpierw okazuje się, że jej mąż jest gejem i od 6 lat ma stałego partnera. Następnego dnia zostaje zwolniona z pracy, w której spędziła16 lat i która była dla niej bardzo ważna. Żeby uciec do tych nieszczęść szybko kupuje stary dom na wsi pod Warszawą. Pośpiech jest złym doradcą, bo na miejscu zastaje zaniedbany i wymagający remontu budynek. Jednak w jej sytuacji nawet taki dom jawi jej się jako ostoja spokoju i bezpieczny azyl. Po początku opisującym dość dramatyczną kumulację autentycznych problemów jakie mogą nas spotkać (zdrada małżeńska, utrata pracy, przeprowadzka i odnajdywanie siebie na nowo) w dalszej części powieści otrzymujemy już bardzo sielską, bajkową, prostą i przewidywalną historię. Życie Beaty na wsi układa się praktycznie bezproblemowo, bez większych napięć i niespodziewanych zwrotów akcji. W pięknych okolicznościach przyrody, ciszy i spokoju odzyskuje równowagę psychiczną jak i wiarę w przyszłość. Spotyka życzliwe jej przyjaciółki i dwóch fantastycznych mężczyzn, którzy są pomocni i zainteresowani Beatą. Ten sielski obraz życia i relacji panujących w Rumiankach i praktycznie bezproblemowe życie naszej bohaterki był dla mnie tak odrealniony i nierzeczywisty, że budził bardziej zdumienie i irytację niż zainteresowanie i ciekawość. Przedstawiony w powieści świat jest raczej optymistycznym odbiciem naszych oczekiwań i pragnień niż faktyczną rzeczywistością. Powieściowe postacie, w moim odczuciu, są nieskomplikowane, powierzchowne i mało wiarygodne. Główna bohaterka w swoim myśleniu i postępowaniu jest dla mnie irytująca ze względu na swoją pretensjonalność i naiwność. Denerwowała mnie jej niekonsekwencja, niedojrzałość i skłonność do alkoholu. Relacje międzyludzkie są pokazane dość powierzchownie i infantylnie. Szybkość i głębokość relacji jakie nawiązała Beata z nowymi przyjaciółkami i mężczyznami budzi moje zdumienie i wątpliwości. Mętna pozostaje kwestia, gdzie podziały się „warszawskie” przyjaciółki Beaty, które poznaliśmy na początku. Język jakim napisana została powieść jest, w moim odczuciu, prosty, mało wyszukany, bardzo potoczny i niepłynny. Dialogi między postaciami są mało naturalne i dość naiwne. Atutem jest natomiast przypomnienie czytelnikom przez autorkę kilku prawd o życiu. Mianowicie tego, że kontakt z przyrodą jest relaksujący i uspokaja emocje, że relacje międzyludzkie są w życiu ważne i zapewniają poczucie bezpieczeństwa i wsparcie. A także, że oddanie się pracy i nadmierne jej poświęcenie nie zawsze przynosi korzyści i jest doceniane. Rumiankowa dolina, według mnie, jest pozycją nie wymagającą intelektualnie, nie trzeba się wczytywać w akcję, żeby nie zgubić wątku, ani zagłębiać w skomplikowane przeżycia bohaterów. Raczej nie jest to lektura, która wywołuje głębsze emocje i na długo zapada w pamięć. Chociaż sama raczej przypadkowo, jak tym razem, sięgam po takie nieskomplikowane pozycje, to myślę, że mają one swoją rzeszę fanów i także są potrzebne. Na pewno znajdą się tacy czytelnicy, którzy przy jej lekturze znajdą chwilę wytchnienia i odpoczynku, trafią do nich zawarte w niej proste słowa i emocje oraz docenią przekaz, że po trudnych chwilach przychodzą też dobre i szczęśliwe. Zaletą Rumiankowej doliny jest także jej objętość, bo można ją przeczytać w kilka godzin. Zatem czytajcie i sami oceniajcie, czy warto.

„Rumiankowa dolina” autorstwa Mirosławy Kubiak to opowieść, która otula jak ciepły kocyk po burzliwym dniu. Beata, główna bohaterka, w jednej chwili traci wszystko, co wydawało się pewne – męża, pracę i poczucie stabilności. W akcie desperacji podejmuje spontaniczną decyzję – kupuje stary dom na wsi. Brzmi jak szaleństwo? A może właśnie tak zaczyna się jej nowe życie… Autorka z niezwykłą czułością pokazuje, że czasem dopiero po upadku można się naprawdę podnieść. W Rumiankowej Dolinie Beata spotyka kobiety, które – podobnie jak ona – niosą w sobie swoje rany, ale też siłę i mądrość. Wspólnie tworzą coś więcej niż zwykłą sąsiedzką relację – budują prawdziwą wspólnotę wsparcia i zrozumienia. Każda z nich wnosi do tej historii odrobinę nadziei i ciepła. To książka o odradzaniu się po stracie, o sile kobiecej przyjaźni i o tym, że nawet z popiołów można zbudować coś pięknego. Rumiankowa Dolina to nie tylko miejsce – to stan serca. Czytając, miałam wrażenie, że czuję zapach rumianku w powietrzu i słyszę śmiech bohaterek, które mimo trudności uczą się znów ufać życiu. Jeśli lubicie powieści, które niosą spokój, otulają nadzieją i przypominają, że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa – ta historia z pewnością Was poruszy.

Rumiankowa dolina autorstwa Mirosławy Kubiak to książka należąca do literatury obyczajowej, jednak różni się od tych, które czytałam do tej pory. Dynamika jest tutaj duża, dzieje się wiele - zarówno wokół głównej bohaterki, jak i jej rodziny oraz przyjaciół. Beata to spełniona zawodowo kobieta po 40. Jej życie wydaje się niemal doskonałe - ma dobrze płatną pracę w agencji nieruchomości w Warszawie, kochającego męża i córkę, która rozpoczęła już własny etap w dorosłym życiu. Jednak nagle jej świat runął. Dostaje wypowiedzenie, dowiaduje się o bolesnej zdradzie męża, która przekreśla ich wspólną przyszłość, a także - jako nowe miejsce startu - kupuje dom w Rumiankach, który okazuje się kompletną ruderą. Czy w takiej sytuacji uda się jeszcze znaleźć coś pozytywnego? Muszę przyznać, że całą książkę przeczytałam błyskawicznie. Od początku zostałam wciągnięta w świat głównej postaci, której bardzo kibicowałam. Beata nie jest idealna, momentami bywa irytująca - zwłaszcza w sytuacjach, kiedy uparcie wtrąca się w życie innych, nawet jeżeli czyni to w dobrej wierze. Po trudnych przeżyciach miłosnych bohaterka otwiera się na nowe znajomości, jednak początkowo nie jest gotowa na nic poważnego. Poznaje dwóch zupełnie różnych mężczyzn i chociaż na początku nie chce wchodzić w żadną relację, sytuacja szybko się zmienia. Dokonuje wyboru, choć nie jest on prosty. Myśli teoretycznie racjonalnie, jednak kompletnie ignoruje czerwone flagi. Nie bierze też pod uwagę opinii przyjaciół, bagatelizując je. Sama natomiast zauważa problemy u innych i bardzo wspiera swoje przyjaciółki. To jednak częsty przypadek: to, co jest najbliżej i dotyczy nas bezpośrednio, bywa najmniej widoczne. Beata może praktycznie od samego początku liczyć na silne wsparcie nowo poznanych kobiet, ale każda z nich ma także swoje mniejsze i większe problemy. Tak skonstruowana historia bardzo mi odpowiada - nie skupiamy się wyłącznie na głównej postaci, lecz swój głos dostają również bohaterki drugoplanowe. Niestety końcówka trochę mnie zawiodła. Już w połowie książki domyślałam się, w jakim kierunku rozwinie się sytuacja. Dodatkowo, biorąc pod uwagę wyznanie, jakie usłyszała Beata, trudno mi uwierzyć, że historia potoczyła się właśnie tak. Z drugiej strony mam wrażenie, że nie otrzymaliśmy wszystkich odpowiedzi. Rumiankowa dolina to książka o tym, jak wiele może się zmienić, kiedy pojawią się wokół nas odpowiedni ludzie. Jednak to, czy ta zmiana nastąpi i jak będzie wyglądała, zależy przede wszystkim od nas.