Rumpel Chwast. Opowieść o bananach, przynależności i byciu sobą

Czy jesteś dziwny/dziwna? Ja zdecydowanie tak. Najczęściej muszę mieć z góry wszystko zaplanowane, lubię siedzieć do późnych godzin nocnych, a pizzę uwielbiam jeść z musztardą. Ale wiesz co? Bycie dziwnym jest NIESAMOWITE, ponieważ wszyscy jesteśmy dziwni na swój własny, dziwny sposób. Matthew Gray Gubler stworzył uderzająco dziwne, ale urocze stworzenie, które uczy dzieci, że bez względu na to, kim jesteś i jak "inny" jesteś - jesteś wspaniały! Rumpel Chwast ma 5 krzywych zębów, 3 cienkie włosy, zieloną skórę a jego lewa stopa jest troszeczkę większa od prawej. Martwił się, że każdy kto go zobaczy zaraz się wystraszy, dlatego całe życie spędził pod ziemią. Czuje się pewnie tylko wtedy, gdy wyłania się pod osłoną nocy w kapeluszu ze skórki od banana na głowie, dopóki łańcuch wydarzeń pomaga mu odkryć, że nikogo nie obchodzi, że jest inny i może zaakceptować swoją wyjątkowość. Tak naprawdę jest tylko jedna okazja w roku, gdy wychodzi na ulicę w świetle dnia. Oczywiście ze skórką od banana na głowie. To Doroczna Parada Piżamowców i Watocukrowych Naleśnikowców, na którą czeka z niecierpliwością. I w końcu nadchodzi ten dzień! Czy i tym razem odważy się wyjść na zewnątrz? Czy nic mu w tym nie przeszkodzi? Więcej nie mogę wam zdradzić. Zajrzyjcie do książki. To cudowna opowieść, która porusza temat poczucia własnej wartości w sposób, który sprawi, że każde dziecko (lub dorosły) walczący o"dopasowanie" zrozumie, że bycie "dziwnym" jest całkowicie w porządku. W świecie, który osądza wszystko i wszystkich, potrzebujemy o wiele więcej Rumpel Chwastów. Uwielbiam tę książkę, a ilustracje, stworzone przez samego autora są genialne. Historia jest prosta, więc dzieci bez problemu ją zrozumieją, a samo przesłanie jest świetne! Nie dziwię się, że to bestseller New York Timesa! Koniecznie musicie po nią sięgnąć. Warta jest każdej przeczytanej sekundy!

Tytułowy Rumpel ma zieloną skórę, trzy cienkie włosy i pięć krzywych zębów. Wie, że jest inny, niż „normalni” ludzie. Jest przekonany, że na jego widok, przestraszyliby się, uciekli albo nawet obrzucili go kamieniami. Nic takiego nie miało miejsca, ale Rumpel i tak postanawia ukryć się przed światem i zamieszkać w studzience kanalizacyjnej. To idealne miejsce. Nikt go tam nie widzi, ale on ma doskonały widok na miasteczko nad sobą. Bardzo tęskni za kontaktem z ludźmi, często udaje, że z nimi rozmawia. Z wyciągniętych z kosza słodyczy robi nawet wyimaginowanego przyjaciela. A czasami, ciemną nocą, wychodzi ze studzienki i spaceruje samotnie po ulicach w sprytnym przebraniu ze skórki od banana na głowie. Rumpel żyje tak od bardzo dawna i jest tylko jedna okazja w roku, gdy wychodzi na ulicę w świetle dnia. Oczywiście ze skórką od banana na głowie. To Doroczna Parada Piżamowców i Watocukrowych Naleśnikowców, na którą czeka z niecierpliwością. I w końcu nadchodzi ten dzień!!! Ale… w koszu na śmieci nie ma skórki od banana. Rumpel jest zrozpaczony i zalewa się łzami. Nagle słyszy głos chłopca, który pyta, czy w tym roku też wybiera się na paradę. Zaskoczony dowiaduje się, że ludzie go widzieli i nie bali się go, mimo że jest dziwny! Chłopiec mówi, że też jest dziwny, bo ma całe ciało w piegach i metal na zębach. A po chwili już całe miasteczko dzieli się z Rumplem własnymi dziwactwami. Rumpel w końcu odkrywa, że WSZYSCY SĄ DZIWNI i właśnie to czyni nas wyjątkowymi! Ta chwytająca za serce opowieść uczy dzieci, że są wspaniałe dokładnie takie, jakie są. Że nie muszą zmieniać się, by zadowolić innych i być przez nich akceptowanym. A już na pewno nie muszą się izolować! To ważna lekcja, która potrafi zmienić życie! Jestem zakochana w tej książce. W jej prostych, ujmujących ilustracjach, w jej celebracji różnorodności! Nie dziwię się, że to bestseller NY Timesa! Gorąco ją Wam polecam!

Czy zdarza się Wam czasami, że czujecie się dziwni? Rumpel Chwast czuje się tak cały czas. To sprawia, że zielony stworek skrywa się pod powierzchnią ziemi. Obawia się reakcji ludzi na jego widok - wystraszą się, uciekną, a może nawet obrzucą go kamieniami. To właśnie dlatego Rumpel żyje z dala od ludzi, ale zdarza się, że w ciepłe noce Rumpel wysuwa głowę ponad studzienkę kanalizacyjną i przybierając swój kamuflaż, przymyka oczy i wyobraża sobie, że aktywnie uczestniczy w życiu społeczeństwa. W swoich wizualizacjach rozmawia z ludźmi, opowiada dowcipy, śmieje się, pomaga im... Jest tylko jeden dzień w roku, kiedy Rumpel Chwast opuszcza swoją kryjówkę i świetle dnia przemierza ulice miasteczka wraz z innymi. Na ten właśnie dzień, Rumpel wyczekuje z niecierpliwością i ekscytacją. Tak też jest i w tym roku. Wczesnym rankiem, Rumpel szczególnie przykłada się do czynności toaletowych - szczotkuje 5 krzywych zębów, czesze 3 włosy, wysuwa ze studzienki rękę pokrytą zieloną skórą, by sięgnąć po swój stały kamuflaż, lecz... Tym razem czeka go przykra niespodzianka, która oznacza, że w tym roku nie weźmie udziału w Dorocznej Paradzie Piżamowców i Watocukrowych Naleśnikowców. Stworek jest zdruzgotany. Jednak ten dzień okaże się dla Rumpla Chwasta przełomowy. Przekona się o tym jak bardzo mylił się co do ludzi i siebie samego. Z pozoru zabawna opowieść o samotności, silnej potrzebie przynależności i akceptacji, o poczuciu własnej wartości i o tym, co jest tak naprawdę ważne w życiu. Bardzo podoba mi się forma książki - czasami objętość książki zniechęca czytelnika, a w tym przypadku nie jest ona wyznacznikiem ilości tekstu. Ilustracje natomiast to rysunki przypominające wytwory dziecięcej dłoni.