Ryś żartowniś

Ryś Żartowniś był niebywałym figlarzem. Na jego żarty nabierał się każdy, a on wtedy raz po raz wykrzykiwał głośno ŻARTOWAŁEM, gdy udało mu się po raz kolejny kogoś nabrać. Nie szczędził psikusów swoim leśnym przyjaciołom, którzy najczęściej z troski przejmowali się losem Rysia, nieświadomi, że to kolejny z jego żartów. Tak właśnie Ryś fikał sobie po lesie, obmyślając kolejne psoty, gdy pewnego dnia znalazł na łące słoik. I gdy słoik miał stać się jego narzędziem do kolejnego żartu, Rysia Żartownisia spotkała przykra niespodzianka, która też stała się dla niego ważną lekcją. To książka, która pokazuje, że poczucie humoru to coś, co nie jest jednakowe u każdego. Kogoś śmieszy to, a innych coś zupełnie innego, więc warto mieć na uwadze, że to co bawi nas, niekoniecznie będzie bawić innych. Chociaż Rysia spotkała niefortunna nauczka, to przekonał się, że wszystko ma swoje granice, a żarty powinny bawić obie strony, w przeciwnym wypadku bliżej im do złośliwości niż wesołego żartu. Z tej książki można także przekonać się jak ważne jest zaufanie, szczerość i przyjaźń, dzięki której można liczyć na najbliższych, gdy potrzebna będzie nam pomóc. To dobra historia, z którą można pokazać dzieciom na czym polegają relacje w grupie, gdy ktoś staje się np. ofiarą przykrych żartów. Nie chodzi tu absolutnie o zniechęcanie do żartów, ale do spojrzenia na nie z różnych perspektyw. Mądra, zabawna i przeuroczo zilustrowana!

Ryś uwielbiał żartować! Uwielbiał robić swoich przyjaciół „w balona”, płatać figle, które zdawały mu się baaaaardzoooo zabawne. Tylko jakoś nie zauważał, że z tych żartów, to on śmiał się najgłośniej. Często sprawiał przykrość i nikomu nie było do śmiechu, a wręcz przeciwnie! Niektóre psoty były wyjątkowo nie na miejscu, wprowadzały w zakłopotanie i dyskomfort. Ryś naśmiewał się z alergii lisa, wykorzystał wstręt do zimnej wody zająca, nabijał się ze słabego wzroku sowy, a nawet z lęku wysokości jelenia... W swoich żartach ciagle udawał, że wpadł w niezłe tarapaty, a przyjaciele bez wahania ruszali mu na pomoc. Ale do czasu... Ryś nie zdawał sobie sprawy, do czego mogą doprowadzić takie figle, które nikogo nie śmieszyły, a jedynie sprawiały przykrość. Gdy pewnego dnia Ryś wpadł w prawdziwe kłopoty i potrzebował pomocy, to nikt mu nie uwierzył. Każdy myślał, że nasz bohater stroi sobie z nich żarty, tak jak zawsze. Żartowniś otrzymał niezwykle ważną życiową lekcję, którą z pewnością zapamiętał na całe życie. „Ryś Żartowniś” to humorystyczna, ciepła i pouczającą historia dla dzieci, która pomoże im zrozumieć, że nie wszystkie żarty i figle są na miejscu. Książka powinna być zaproszeniem do rozmów o przyjaźni i zaufaniu oraz o granicach żartów, a także o ich konserwacjach. Przesłanie idealnie trafia do małych czytelników, treść jest prosta i wymowna. W środku znajdziecie urocze, nietuzinkowe, zabawne ilustracje, które przykuwają wzrok i idealnie oddają ducha tej opowieści. Ta książka z pewnością zostanie z nami na dłużej!

Znasz to uczucie, gdy ze swoich żartów śmiejesz się tylko Ty? I nie mam tu na myśli beztrosko rzuconego w towarzystwie nieszkodliwego „suchara”, ale taki żart, który naprawdę sprawił komuś przykrość, może wprawił w zakłopotanie, a może opierał się na kłamstwie? Obstawiam, że każdemu się to zdarzyło. A może byłaś po drugiej stronie i to Tobie zrobiono nieprzyjemnego psikusa? Tak czy siak, na pewno już wiesz, że każdy żart ma swoje granice. I na pewno chcesz, aby Twoje dziecko również to wiedziało. Najlepiej zanim zagalopuje się z jakimś żartem. Jestem więc przekonana, że „Ryś Żartowniś”, najnowsza książka Niki Jaworowskiej-Duchlińskiej, wprowadzi je w temat poczucia humoru błyskotliwie i z twistem. Zajrzyjmy więc do pewnego lasu, w którym mieszka Ryś i jego przyjaciele. Każdy z nich jest inny, i choć w klasycznych bajkach nie mieliby prawa się przyjaźnić (na przykład Lis i Zając), to tu na szczęście żyją w zgodzie. Lubią grać w warcaby, wylegiwać się na polanie i czytać książki. Tylko Rysia ciągle nosi i wymyśla żarty od świtu do nocy. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że w swoich figlach wykorzystuje słabości przyjaciół. Tak więc Zająca, który nie znosi wody, podstępem zwabił do sadzawki, a potem go tam zostawił. Sowę, która ma słaby wzrok, nabrał, że kolec jeżyny wbił mu się w ramię i sprawia mu straszny ból. A Lisa, który ma alergię, oszukał, że zgubił klucze do domu wśród kwiatów na łące i potrzebuje pomocy w ich znalezieniu. Lis więc wszedł między kwiaty, od których aż łzawiły mu oczy, a Ryś tylko krzyknął - „Żartowałem!” i pobiegł do lasu. Czy Rysia spotka nauczka? Jak zareagują jego przyjaciele, gdy tym razem to on znajdzie się w tarapatach? I o co tak naprawdę chodzi w przyjaźni? „Ryś Żartowniś” ma niepowtarzalny urok. Bo choć historia jest prosta i opiera się na pewnym schemacie, to ma w sobie czar, który działa od pierwszej strony. Może to kwestia dowcipnego tekstu, może zasługa szelmowskiego uśmiechu Rysia, a może jego zwariowanych pomysłów. A najpewniej tego wszystkiego razem. Zajrzyj więc do Rysiowego lasu i sprawdź, jak zakończyła się ta historia pełna figli i wybryków.