Rzeka lodu

Rzeka lodu to mroźna opowieść, którą zdobi wszelki możliwy chłód w przekazie treści, opisanych wydarzeń czy też ukazania postaci od strony zewnętrznej. To na tyle mała wioska, że praktycznie z jednego miejsca ludzie mogą ujrzeć kto gdzie mieszka i co nawet w danej chwili może robić. To mocno skryte społeczeństwo, które widzi, kiedy ktoś został skrzywdzony, ale nie reaguje bezpośrednio. Opinia innych jest ważna, gdyż nikt nie chce wyjść w złym świetle, a jak już to robi, to jest to bezwzględna chłodność. Cokolwiek tutaj wiedzą, to szacują na za i przeciw, korzyści i straty, i dopiero później po ustaleniu dla siebie dobrej drogi, decydują co zrobić. Zaufanie mają do kobiecej postaci, która jest najlepszą lekarką, ale bez dokumentu, dlatego ci, co go mają, wciąż podkreślają jak bardzo są wyszkoleni. Zdecydowanie inteligencja nie uczepiała się postaci wykształconych dla opinii publicznej. Praktycznie tylko jedną osobę interesowało jak dziecko przychodziło na świat oraz w jaki sposób zostawało poczęte. Kobiety, które rodziły z gwałtu zamiast być szanowane, pozostawały zniszczone przez opinię publiczną. W ogóle miałam wrażenie, że cokolwiek zostało zepsute, czy komuś coś się stało, czy ktoś zawinił, to z pewnością była to kobieta, ech. Ogólnie to książkę można opisać w sposób chłodny. Wyłowiony trup, który został doszczętnie sponiewierany, a za życia gwałcił i żył by niszczyć innym jestestwo. Oczywiście śledztwo jest na dwóch torach. Jedna osoba uważa, że sznur i pobicie załatwiły sprawy, ale ktoś ,,po fachu", wierzy w inną wersję wydarzeń. Momentami to będzie cichy spór, gdyż nie zawsze warto wymawiać słowa do osób, które i tak tego nie szanują. Milczenie ma tutaj wartość złota i kobieta, która zna życie wie, że jedynie sama może dojść do prawdy. Aby lepiej zrozumieć jej działania, poznamy jej młode lata i życie, które wiodła. Jak bardzo potrafiła być doświadczona. Po nich widzimy zupełnie inaczej jej postawę w obecnym czasie. Zaskoczył mnie tutaj wątek poutykany w treści, który niczym piękna poezja ukazywał jak bardzo kobieta potrzebuje obecności kogoś, komu oddała swoje spojrzenie. To będą takie czułe i romantyczne, aż zapierające dech w piersi wyznania oznaczone innym drukiem, które jako jedyne przełamywały tą taflę lodu. Wypatrywałam ich niczym pierwszej gwiazdki w wigilijny dzień:-) Ogromnie polecam ją każdemu, a w szczególności kobietom, gdyż ich treść dotknie najbardziej. Przepiękna:-)

Oto powieść, która z impetem uderza w polski rynek, już okrzyknięta światowym bestsellerem z niemal pół miliona ocen na Goodreads. „Rzeka lodu” Ariel Lawhon to lektura, na którą fani dopracowanej prozy historycznej i silnych kobiecych postaci czekali. To nie jest tylko książka – to ważny, wielowymiarowy portret epoki i przełomowej kobiety, którego nie sposób odłożyć. Lawhon, czerpiąc inspirację z autentycznego życia i pamiętnika Marthy Ballard, akuszerki z XVIII-wiecznej Ameryki, tka opowieść równie przejmującą, co trzymającą w napięciu. Jest rok 1789, a w zamarzniętej rzece Kennebec zostaje znalezione ciało. Do zbadania zwłok wezwana zostaje Martha Ballard, uzdrowicielka i akuszerka, której dziennik od lat jest jedynym, skrupulatnym zapisem narodzin, śmierci i wszystkich tajemnic hermetycznej społeczności Hallowell. To właśnie ten dziennik – źródło jej siły i wiedzy – staje się osią kryminalnej intrygi. Martwy mężczyzna okazuje się być jednym z podejrzewanych wcześniej o inne przestępstwo, które badała Martha. Gdy jednak miejscowy lekarz próbuje podważyć jej ustalenia, Martha, z odwagą i determinacją, przeciwstawia się męskim zasadom i musi samodzielnie dotrzeć do prawdy, zanim zimowy chłód pogrzebie wszystkie dowody. „Rzeka lodu” to rzadko spotykane połączenie powieści historycznej, kryminału i głęboko poruszającej prozy obyczajowej. Lawhon z chirurgiczną precyzją oddaje realia życia codziennego w XVIII wieku – od mroźnych zim, przez braki w podstawowej medycynie, po totalny brak praw kobiet. To właśnie ten kobiecy głos w męskim świecie jest bijącym sercem książki. Akcja tej książki jest jak zamarzająca rzeka. Narracja wciąga spokojnie, ale nieubłaganie, by nagle zatrzymać się i zmrozić czytelnika. Jest to opowieść tak sugestywnie napisana, że na własnej skórze odczuwamy to, co bohaterka. Lawhon z niezwykłą dbałością tworzy atmosferę pełną chłodu, napięcia i godności, w której odnajdujemy postacie, które kocha się od pierwszej chwili, albo nienawidzi ze wszystkimi tego uczucia konsekwencjami. Autorka doskonale oddała kłopoty i ograniczenia, jakim Martha musi się poddawać ze względu na płeć. Czytelnik z miejsca dogłębnie przejmuje się losem bohaterki i kibicuje jej przy każdym problemie. Jednak Martha Ballard to nie jest heroina wykuta z mitu – to kobieta w średnim wieku, matka, prowadząca gospodarstwo i ciężko pracująca przy porodach. Jej postawa wobec niesprawiedliwości jest tym bardziej imponująca. Lawhon z niezwykłą delikatnością, ale i brutalną szczerością, opisuje sytuację kobiet doświadczających przemocy seksualnej – ich drogę przez mękę w sądach, ostracyzm w lokalnej społeczności. W tle intrygi przepięknie opowiedziana jest historia małżeństwa i miłości Marthy i Efraima, ukazująca bohaterkę jako zwykłego człowieka. To lektura dla miłośników silnych, autentycznych kobiet, która zmusza do myślenia o cenie godności i prawdy w świecie, który chciałby, aby kobiety milczały. Czyta się ją jednym tchem. Koniecznie po przeczytaniu samej powieści, nie pomińcie Posłowia. Odkrycie autentycznej spuścizny Marthy Ballard, która mimo wszystko pozostaje niemal zapomniana, nadaje tej książce ostateczną, poruszającą głębię. „Rzeka lodu” to triumf kobiecej perspektywy i hołd złożony odwadze, która na zawsze zapisała się na kartach historii. Książka zostaje na półce „na zawsze” do wielokrotnego czytania.