Sądny dzień Carla. Dungeon Crawler Carl. Tom 2

Czy wyobrażasz sobie, że pewnego dnia świat przestaje istnieć, a Twoim jedynym sposobem na przetrwanie staje się udział w kosmicznym reality show, w którym śmierć jest tylko kolejnym elementem rozgrywki? Są książki, które czytam dla emocji. Są takie, które wybieram dla wzruszeń. A potem pojawia się Matt Dinniman i przypomina mi, że literatura może być również totalnie absurdalną, szaloną i niewiarygodnie zabawną przygodą, podczas której kilka razy zastanawiam się: „co ja właśnie przeczytałam?”. I właśnie za to pokochałam serię „Dungeon Crawler Carl”. „Sądny dzień Carla” to kolejna wyprawa do świata, w którym nic nie jest normalne. Ale chyba właśnie ta nienormalność jest największą zaletą tej historii. Carl i jego niezwykła kocia towarzyszka Pączuś ponownie trafiają do Lochu, gdzie czekają na nich kolejne poziomy, jeszcze dziwniejsi przeciwnicy i wyzwania, których absolutnie nie da się przewidzieć. Po pierwszym tomie wiedziałam już, że autor ma wyobraźnię, której nie da się zamknąć w żadnych ramach. Ale mam wrażenie, że w tej części Matt Dinniman jeszcze bardziej bawi się konwencją. Mamy questy, tajemnicze misje, nowe rasy, absurdalne sytuacje i świat, który z jednej strony bawi do łez, a z drugiej pokazuje, jak brutalna i bezwzględna jest ta „gra”. Największą siłą tej serii nadal pozostają bohaterowie. Carl to postać, której po prostu nie da się nie lubić. Jest sarkastyczny, zmęczony absurdami, które go otaczają, ale jednocześnie za wszelką cenę próbuje przetrwać i zachować człowieczeństwo. A Pączuś… cóż, Pączuś zdecydowanie zasługuje na własną kategorię. Królewska kotka, która potrafi skraść każdą scenę, udowadnia, że czasami najbardziej nieprzewidywalnym bohaterem w całej historii jest właśnie czworonóg. To, co bardzo doceniam w tej książce, to fakt, że pod warstwą czarnego humoru i kompletnego szaleństwa kryje się coś więcej. Autor pokazuje świat, w którym ludzkie życie stało się rozrywką dla oglądających z góry istot. Zawodnicy walczą o przetrwanie, a gdzieś nad nimi ktoś traktuje ich tragedie jak kolejny odcinek programu. Jest w tym coś niepokojącego, bo za całą absurdalną otoczką kryje się pytanie o granice rozrywki i o to, jak daleko można posunąć się dla oglądalności. Nie ukrywam jednak, że najwięcej radości dał mi tutaj humor. „Sądny dzień Carla” to książka, przy której kilka razy naprawdę się zaśmiałam. Absurd goni absurd, pomysły autora momentami wydają się kompletnie szalone, a jednocześnie wszystko zaskakująco dobrze działa. To ten rodzaj historii, przy której nie próbujesz wszystkiego analizować. Po prostu dajesz się porwać tej dziwnej karuzeli i czekasz, co wydarzy się za chwilę. Mam wrażenie, że ten tom jest trochę spokojniejszy od poprzedniego. Nie oznacza to jednak, że jest nudniej. Autor daje mi więcej czasu, żeby poznać świat, bohaterów i zasady rządzące tym niezwykłym uniwersum. Oczywiście nadal nie brakuje walk, szalonych pomysłów i sytuacji, podczas których jedyne pytanie brzmi: „jak on w ogóle na to wpadł?”. Jeśli szukasz klasycznej fantastyki, gdzie wszystko jest poważne, podniosłe i pełne patosu, ta książka może Cię zaskoczyć. Ale jeśli lubisz gry RPG, czarny humor, absurdalne światy i historie, które potrafią jednocześnie bawić oraz wciągać, Carl i Pączuś czekają właśnie na Ciebie. Ja po raz kolejny świetnie bawiłam się podczas tej podróży. To nie jest książka, którą czytam po to, żeby przeżywać wielkie dramaty. To książka, którą wybieram, kiedy chcę oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie tak dziwnym, że aż genialnym. Ocena: 9/10