Saga kresowa. Tom 3. W cudzych ogrodach

Jedna z najlepszych sag, jakie przeczytacie, gwarantuję i niezmiernie będę polecała! Saga kresowa Katarzyny Majewskiej-Ziemba składa się z trzech tomów. "W cudzych ogrodach" zamyka opowiedzianą słowami Autorki historię opartą na prawdziwych wydarzeniach. Bałam się tej części, bardzo chciałam poznać ciąg dalszy losów bohaterów, a jednocześnie nie chciałam jeszcze z nimi rozstawać. To co łączy tą część z pozostałymi, mimo zmiany miejsca akcji, to ciągły strach. Strach o to, co z nimi będzie, gdzie będą mieszkać, czy przeżyją, czy uda im się odnaleźć z pozostałymi członkami rodziny i całe mnóstwo innego rodzaju zmartwień jakie zapewni im władza. Przeraża mnie, jak ówczesne społeczeństwo długo współżyło z ciągłym niepokojem. Historia opowiedziana jest w taki sposób, że odczuwamy wszystkie emocje razem z bohaterami, angażujemy się maksymalnie, zatapiamy w tej treści. W tej ostatniej części nie zabraknie rozterek i złamanego serca, bólu, jaki jest w stanie zrozumieć jedynie matka, płacząca nad ciałem swojego dzieciątka. Na kolejnych kartach będziemy mogli się przyjrzeć z bliska, jak wyglądały przesiedlenia i jak dawne niemieckie nazwy miejscowości dostają nowe polskie, jakim zmianom uległy poznamy na przykładzie Złocieńca, do którego trafiły Stefania i Janka. Polecam Wam całość, która oczarowała mnie od pierwszych stron pierwszego tomu - książka która pozwala poczuć tamte czasy, oddaje ich ducha, oddaje emocje, przybliża tło wydarzeń, pozwala lepiej zrozumieć.

„[…] czasem los nam zabiera to, co kochamy, a my musimy żyć dalej, być szczęśliwi, kochać, mieć dzieci i śmiać się. I jeszcze wybaczyć tym, co czynią to całe zło, bez tego nie damy rady normalnie żyć. […] Przyjechałam tu i zaczęłam od nowa żyć i lubić cudze ogrody, które z czasem stały się nasze własne.” . „W cudzych ogrodach” - ostatni tom Sagi Kresowej autorstwa Katarzyny Majewskiej-Ziemby. . Poznajemy w nim dalsze losy Stefanii i Janki. Kobiety wyruszyły w podróż na Ziemie Odzyskane. Zostawiły za sobą całe życie: swój dom, otaczający go sad, a w nim mogiły najbliższych. Zostawiły wszystko co miały, znały i kochały, dostając w zamian niepewność, strach, głód i przerażające zimno w podróży, która wydawać się, ciągnęła się w nieskończoność. W końcu dotarły na Pomorze. Czy tam udało się im stworzyć nowy dom? Czy dały sobie radę w tej nowej, powojennej i bardzo ciężkiej rzeczywistości? Czy odnalazły najbliższych, z którymi straciły kontakt jeszcze w wojennej zawierusze? . Ta niezwykle przejmująca powieść to już finał tej historii. Tak samo jak i poprzednie tomy, tak i ten czytało mi się bardzo dobrze. Nie miałam ochoty odkładać jej na później, od razu chciałam poznać zakończenie, to czy bohaterkom udało się odnaleźć po prostu „siebie” w tych nowych realiach. . Gdybym miała podsumować całą sagę, to z czystym sumieniem mogę napisać, że jest to jedna z lepszych, którą miałam przyjemność czytać! Ciekawe postaci, zdarzenia oparte na faktach historycznych, bardzo dobrze oddane to całe tło historyczne - nie ma tam nieścisłości i pomyłek! Do tego bez lukru! - kiedy trzeba było, Autorka uśmiercała bohaterów. Oprócz ludzkich dramatów znajdziemy tam także codzienną prozę życia - radość z małych rzeczy, prawdziwą miłość i przyjaźń, ale przede wszystkim człowieczeństwo! - chyba najważniejszą z wartości! . Mogłabym tutaj w nieskończoność wychwalać Sagę Kresową, lecz zamiast tego po prostu ją Wam gorąco polecę! Przeczytajcie, bo na prawdę warto!