Sekret bibliotekarki

„Sekret bibliotekarki – kpię w duchu. Udaję tylko przed ludźmi kogoś, kim nie jestem, bo naprawdę jestem nikim. Zerem, które aspiruje do lepszego świata.” Dagnara boryka się z najdotkliwszym możliwym kryzysem - bezdomnością. Ma zaledwie trzydzieści lat, lecz do tej pory zmaga się z tym co widziała i czego doświadczyła w dzieciństwie i wczesnej młodości. A przecież była świetną uczennicą i kochała książki. Gdy pewnego dnia zostaje świadkiem napadu musi zdecydować jaką drogę chce obrać. Ostatecznie decyduje się ratować siebie i zeznawać przed policją. Tak trafia do Fromborka, gdzie na jej drodze staje pewna kobieta , gotowa wyciągnąć pomocną dłoń i zaufać. Czy Daga odnajdzie siebie i własne szczęście? Jaką rolę odegra w jej życiu pewien przystojny policjant? To była przepiękna, choć przepełniona bólem historia. Na wskroś realna i prawdziwa ukazująca najtrudniejszą walkę - o życie w trzeźwości o wyrwanie się z zaklętego kręgu i przełamanie schematu. Wzruszająca, autentyczna i po prostu niesamowita. Czytajcie , naprawdę warto.

Jeśli jeszcze nie czytałeś lub nie czytałaś książek pani Wioletty Piaseckiej, to najwyższa pora się z nimi zapoznać. Ja autorkę poznałam kilka lat temu na YouTube, gdzie zaczęła nagrywać swoje pierwsze filmiki i nieśmiało wspominała, że chciałaby napisać książkę dla dorosłych. Wtedy też obiecała, że jeśli jej się to uda, to każde zakończenie jej książki będzie miało szczęśliwy wydźwięk. Jak sądzicie, dotrzymała słowa? Przede wszystkim każda jej książka, również tą, pokazuje wielką walkę człowieka z samym sobą. Czasami w życiu nic nie wychodzi tak jak sobie zaplanujemy i zamiast wieść szczęśliwe życie, zaczynamy staczać się na samo dno. Bohaterka powieści jest mądrą kobietą z wykształceniem, która dała się porwać miłości, a ta zaprowadziła ją w odmęty bezdomności. Początkowo alkohol traktowała jako zabawę, odskocznię od codzienności. Razem z chłopakiem tak bardzo się pogrążyli, że przyszło im żebrać o pieniądze, które przeznaczali tylko na picie. Kobieta tak długo poddawała się nałogowi, aż zatraciła chęć na trzeźwe myślenie. Gdzieś tam na dnie jednak jej serce pozostało dobre, tylko użyła go w nie odpowiednim momencie. Tak trafiła do aresztu, sponiewierali ją ludzie i stanęła między młotem a kowadłem. Miała jednak to szczęście, że ujrzała ją starsza kobieta, której zrobiło się jej szkoda. W ten sposób trafiła na odwyk, lecz czy dalej było już lepiej? Czy można przezwyciężyć alkoholizm, kiedy nadarza się okazja do powrotu dawnego stanu? Cudowna historia, która wielokrotnie mnie wzruszała. Alkoholizm nie jest mi obcy. W mojej rodzinie to bardzo popularna choroba, gdzie wypiera się ją ze świadomości, ale nie z nałogu. Autorka pokazała bardzo poruszającą historię, gdzie nie mając nikogo bliskiego, sama postać nawet nie chciała walczyć. Uważała, że na wszystko jest za późno, więc nie było powodu niczego zmieniać. Było jej źle, kiedy obcy ludzie nią opluwali, więc zapijała smutki czym się dało. Mamy tu podkreślone jak ważne jest w życiu natrafienie na odpowiednie towarzystwo. Często sami w siebie nie wierzymy i zamiast cokolwiek zmienić wolimy biadolić, bo doskonale znamy ten stan. Czasami też brakuje przy nas kogoś, kto podałby nam pomocną dłoń. Nieczęsto też bywa, że w kłopotach przeważnie wychodzi kto był nam przychylny, a kto kopał pod nami dołki. Ta książka to dowód na to, że zawsze jest jakieś wyjście, tylko musimy chcieć je odnaleźć. Pamiętajcie, że nigdy na nic nie jest za późno dopóki żyjemy. Autorka przepięknie poprowadziła tą historię. Znamy uczucia postaci oraz punkt widzenia innych. Według mnie wnosi do naszego życia bardzo dużo dobrego, dlatego szczerze ją polecam.

„Trzymam swoje poprzednie życie w sekrecie, ale coraz trudniej mi ten sekret utrzymać. Sekret bibliotekarki - prycham kpiąco. - Bibliotekarki udającej niewiniątko - kpię z siebie.” . . Trzydziestoletnia Dagmara Brewka pochodzi z patologicznej rodziny. Jej samej tak też potoczyło się życie, że wylądowała na ulicy, jako bezdomna - popadła w alkoholizm, źle ulokowała uczucia, a gdy jej „paczka” dokonuje napadu na bezbronnego staruszka i sama Dagmara zostaje w to wmieszana, ma jedno wyjście: albo zostać świadkiem i zeznawać przeciwko nim, albo pogrążyć się już całkowicie i wylądować w więzieniu. Kobiecie nie przychodzi łatwo podjęcie decyzji, ale gdy w końcu to robi, w wyniku nieszczęśliwych wypadków trafia do szpitala we Fromborku, a następnie na odwyk. Jednak dobrzy ludzie postanawiają jej pomóc. Czy uda się jej wyrwać ze szpon alkoholizmu? Czy wygra własne życie, czy jednak znowu stoczy się na dno?… . „Sekret bibliotekarki” to najnowsza powieść autorstwa Wioletty Piaseckiej. . To niezwykle przejmująca historia, fikcyjna opowieść, jednak rozdzierająca serce - bo ileż jest takich prawdziwych przypadków, gdzie ludzie w wyniku swoich złych wyborów lądują na ulicy… Zaciekawia od pierwszej strony, pokazuje prawdziwe oblicze alkoholizmu, bezdomności, ludzkich zachowań i reakcji na to wszystko - niestety zazwyczaj okrutnych. Jednak Autorka przestawia i tę drugą stronę: człowieczeństwa i braterstwa. Tego, że znajdą się pomocni ludzie, którzy wyciągną tą dłoń i mimo iż nie zmienią danej osoby i świata wokół, jak za wyciągnięciem tej czarodziejskiej różdżki, to jednak dadzą nadzieję na lepsze jutro! . Powieść wywarła na mnie duże wrażenie i poruszyła do głębi. Zostawiła po sobie ślad i pewną refleksję: że warto mieć nadzieję i wiarę w drugiego człowieka! Nawet wtedy, gdy on sam jej nie ma!

„Sekret bibliotekarki” autorstwa Wioletty Piaseckiej to niezwykle emocjonująca, wzruszająca i przede wszystkim życiowa historia, wobec której nie da się pozostać obojętnym. Fabuła książki krąży wokół trudnych, a wręcz destrukcyjnych tematów. Autorka świetnie ukazuje, z czym muszą się mierzyć alkoholicy i ich bliscy, z jaką codziennością zmagają się bezdomni i jak są oni postrzegani przez społeczeństwo. Dobitnie pokazuje, jak jedno wydarzenie lub jedna osoba mogą zmienić nasze życie – na lepsze lub na gorsze. Podoba mi się, że Wioletta Piasecka postanowiła zastosować w swojej książce narrację pierwszoosobową, oddając głos Dagmarze. Ukazuje jej oczami, jak osoba uzależniona postrzega świat, jak destrukcyjna jest choroba alkoholowa i jak trudna droga czeka każdego, kto poddaje się odtruciu oraz chce walczyć ze swoim nałogiem. Autorka sprawiła, że walka Dagmary staje się także walką czytelnika, który odczuwa całe cierpienie głównej bohaterki, zarówno to psychiczne, jak i fizyczne. Przyglądamy się, ile siły trzeba włożyć w to, aby każdy kolejny dzień był dniem trzeźwym, i ile odwagi oraz mocy potrzeba, aby uporać się z własnymi demonami przeszłości. Widać, że Wioletta Piasecka nie boi się pisać o trudach życia, i wychodzi jej to naprawdę świetnie. W każdym słowie czuć lawinę emocji, która otula czytelnika, sprawiając, że ta szokująca historia wzrusza i nie pozwala się od niej oderwać. Kartki wręcz wertuje się z szybkością światła, aby dowiedzieć się, jaki finał wszystkich wydarzeń przewidziała dla nas autorka. „Sekret bibliotekarki” to książka, która mówi o życiu i być może stanie się dla kogoś kierunkowskazem oraz motywacją do tego, aby zawalczyć o swoje życie. Może otworzy oczy na nasze otoczenie i dostrzeżemy w nim kogoś, kto potrzebuje naszej pomocy. Autorka uświadamia nam, że nigdy nie można się poddawać i że nawet z najgorszej sytuacji jest jakieś wyjście. Każda kolejna próba to krok ku zwycięstwu i pokonaniu swoich słabości. Każda wyciągnięta pomocna dłoń może okazać się wybawieniem. Koniecznie sięgnij po „Sekret bibliotekarki”. Serdecznie POLECAM!