Sekrety Czarnobyla

Lubię się włóczyć po nietypowych miejscach. Gdybym tak zaczęła wymieniać, gdzie zaglądałam w Poznaniu, to trochę tego było: na wieży zamkowej stałam, koziołki z wieży ratuszowej głaskałam, w wieży Fary byłam i w podziemiach też, po belkach stropowych w Centrum Kultury Zamek skakałam itd… Do Czarnobyla też mnie ciągnęło, dopóki się nie dowiedziałam, że jeżdżą tam tłumy. Teraz prawie zrealizowałam moje małe marzenie i odbyłam niezwykłą podróż na kartach książki Borysa Tynki „Sekrety Czarnobyla” wydanej przez Księży Młyn Dom Wydawniczy. Kto pamięta katastrofę, albo jest na to za młody, to ta książka jest też dla niego. Prezentuje zarówno miejscowość jak i elektrownię przed awarią, to co się stało i po katastrofie. Bardzo dużo dowiedziałam się nowych rzeczy od drobiazgów, ile było stołówek, po ile np. filmów o Czarnobylu nakręcono. Poznałam budowę reaktora i zajrzałam w wiele miejsc już po katastrofie. Ludzi nie ma, ale wnętrza w wielu wypadkach pozostały prawie nietknięte. Tak naprawdę do tej pory nie wiadomo, ile ofiar pochłonęła katastrofa. Być może było to nawet 350 tysięcy. „Sekrety Czarnobyla” to opowieść także o miejscowościach w pobliżu, innych katastrofach, które wydarzyły się na świecie, jak choćby tak z Fukushima. Jest także rozdział o Hiroszimie i bombie atomowej. Mnóstwo wiadomości, ale czyta się świetnie, bo to także książka o ludziach, którzy projektowali, budowali, ratowali i nadal ratują, bo przecież jest sarkofag, który ma zabezpieczać reaktor, ale pęka. Bardzo ciekawy dla mnie jest też rozdział o tym, kto zawinił awarii, bo w zasadzie do tej pory o tym nie czytałam. Opowieść Borysa Tynki jest tak szczegółowa i tak sugestywna, że zanurzamy się wraz z nim w ten świat, który znika bardzo szybko. Ludzie umierają, choć wmawia im się, że wystarczą badania i te niewielkie zabezpieczenia, które mają. Płaczemy nad losem zwierząt, bierzemy do ręki zabawki porzucone nagle przez dzieci, ale też idziemy na salę sądową, żeby posłuchać procesu winnych i zaglądamy za kulisy wypraw do Czarnobyla, nawet tych, na które nie ma oficjalnej zgody. Książka uświadomiła mi też, że wyprawa tam to nie zabawa, że jest tam nadal bardzo niebezpiecznie i co nam może grozić, przy okazji kolejnych awarii.