Sekta śmierci
Jak ślepa wiara, manipulacja i obsesja mogą zniszczyć życie

Autor uwielbia pisać autobiografie książek o prawdziwych przestępcach. Nie dziwię mu się, ponieważ sposób w jaki je pisze jest naprawdę doskonały. Wpierw przedstawia nam fakty co się stało, kto o co został posądzony wraz z pytaniami na które ludzie poszukują odpowiedzi, by później rozpocząć opowieść o losach młodych osób, które na pierwszy rzut oka nigdy nie mogłyby nikogo skrzywdzić. Mówią, że złym stajemy się poprzez nasze towarzystwo i tu nie tylko chodzi o znajomych, ale i samych rodziców, którzy wychowują je według własnych ustaleń. Mówi się, że każdy człowiek na świecie ma swoją ukrytą obsesję, czy też bzik, jak to żartobliwie nazywa się rzecz, by nie prowadziła do powagi sytuacji. Tutaj również mamy nie tylko obrządek religijny, ale i konkretne wyznawanie zasad pomimo tego, że są krzywdzące dla wielu osób. Wiele osób do tej pory nie rozumie jak można było zamordować grono z rodziny tylko dlatego, że wierzyli w jakieś większe przesłanie. Myślę, że ich rodzina oraz podatność na wpływy innych sprawiła, że uwierzyli i obsesyjnie zatracili się w tym, czego zostali nauczeni. To w żaden sposób ich nie tłumaczy i jestem przekonana, że każdy może wysnuć tutaj inną teorię. Sam reportaż jest napisana niby na chłodno, ale są to tak dosadne słowa podsycone nutą niepewności oraz zapewnieniem, że niedługo wydarzy się coś, co zmieni młode osoby niemal w demony zła, że trudno jest ot tak przestać ją czytać. Reportaż nie ocenia, tylko opisuje fakty. Nie tłumaczy, jednak niektóre sprawy przedstawia w taki sposób jakby na tłumaczenie to wyglądało. Ewidentnie królował tutaj duży brak i rygor, przez co psychika wytworzyła sprzeczne informacje i zaczęła według nich żyć. Wszędzie dookoła obecne są pieniądze, oraz zaspakajanie każdej potrzeby dzieci, tylko nie tej, której najbardziej potrzebowali, czyli rodzinnej miłości. Doszło tutaj nawet do odwrotnego odczuwania miłości, gdzie rodzeństwo powinno się kochać, ale nie na tyle, by odczuwać więź erotyczną z siostrą. Przez to są tutaj sceny, które zawierały faktyczne opisy prawdziwych uczuć poprawnie przez naturę rozumianych, poprzez te, do których zdecydowanie dochodzić nie powinno. Ja się przyznam, że nie oglądam wiadomości od kilku lat i bardzo mi to odpowiada. Nie słyszałam o tej sprawia, dopiero ta książka pokazała mi, że potworem człowiek się staje, nie rodzi. Momentami choć nie wulgarna, to jednak emocje potrafią wariować na myśl o sugestiach podświadomości osobników z tego reportażu. Dosadna i potrafiąca przestraszyć. Polecam ją osobom pełnoletnim.

John Glatt w swojej najnowszej książce sięga po sprawę, która jeszcze niedawno rozgrzewała amerykańską opinię publiczną do czerwoności. "Sekta śmierci" to historia Lori Vallow i Chada Daybella, dwojga ludzi przekonanych, że zostali wybrani przez Boga, by przygotować świat na apokalipsę. Ich spotkanie uruchomiło lawinę zdarzeń, które z zewnątrz wyglądały jak religijne przebudzenie, a w rzeczywistości okazały się powolnym marszem w stronę szaleństwa. Glatt krok po kroku rekonstruuje, jak duchowość przerodziła się w fanatyzm, a miłość w obsesję. Lori Vallow jawiła się jako przykładna matka i gorliwa mormonka, której życie wyglądało jak reklama amerykańskiego snu. Chad Daybell był pisarzem religijnych powieści, który zyskał lokalny rozgłos dzięki swoim wizjom o końcu świata. Z pozoru niewinne teorie o "ciemnych duszach" i "zombifikacji" stały się podstawą systemu wierzeń, w którym można było usprawiedliwić wszystko, nawet śmierć własnych dzieci. Glatt z reporterską precyzją, prowadzi czytelnika przez kolejne etapy tej relacji. Pokazuje, że Lori i Chad nie funkcjonowali w próżni. Wokół nich istniała społeczność, która z początku patrzyła na nich z podziwem, potem z niepokojem, a wreszcie z przerażeniem. Czytając, ma się wrażenie, że obserwujemy powolne wciąganie bohaterów w spiralę irracjonalnych przekonań. Jednym z największych atutów Johna Glatta jest jego styl - konkretny, a jednocześnie niebywale sugestywny. Autor cierpliwie rekonstruuje przebieg śledztwa, rozmowy z rodziną, raporty policyjne, relacje świadków. Każdy rozdział odsłania nową warstwę tajemnicy. "Sekta śmierci" Johna Glatta to książka, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To nie tylko historia o zbrodni, ale i o kruchej różnicy między wiarą a szaleństwem. To także przerażająco aktualna opowieść o świecie, w którym media społecznościowe, teorie spiskowe i duchowa pustka tworzą idealne warunki dla narodzin nowych "proroków". Glatt pokazuje, że sekty XXI wieku nie muszą przypominać zamkniętych komun na odludziu. Mogą istnieć w sieci, wśród ludzi, którzy chodzą do pracy, płacą rachunki i równocześnie wierzą, że świat zaraz się skończy. Ja polecam!

Czy można tak bardzo pragnąć zbawienia, że traci się z oczu granicę między wiarą a szaleństwem? „Sekta śmierci” Johna Glatta to jedna z tych historii, które wstrząsają do głębi, bo wydarzyły się naprawdę. Nie ma tu fikcji, żadnych literackich ozdobników – tylko chłodna, reporterska rekonstrukcja drogi, jaką przeszła Lori Vallow: od uśmiechniętej matki i pobożnej mormonki do kobiety, która uwierzyła, że jej własne dzieci są „zombie”. Trudno w to uwierzyć. Trudno to pojąć. A jednak Glatt prowadzi nas przez tę historię z taką precyzją i empatią, że każda kolejna strona boli bardziej. To opowieść o tym, jak łatwo można przekroczyć granicę zdrowego rozsądku, gdy spotka się człowieka, który umie mówić rzeczy, w które chcemy wierzyć. Chad Daybell - samozwańczy prorok, autor apokaliptycznych powieści, charyzmatyczny, przekonany o własnej misji - staje się dla Lori kimś więcej niż duchowym przewodnikiem. Ich znajomość zmienia się w obsesję, w której miłość i religia splatają się w niebezpieczny sposób. To właśnie wtedy zaczyna się upadek. Glatt nie moralizuje, nie komentuje. Jego styl jest suchy, rzeczowy, pozbawiony sensacji - i właśnie dzięki temu przeraża najbardziej. Zebrane fakty, rozmowy z bliskimi, fragmenty dokumentów i relacji sądowych tworzą obraz, który wydaje się nierealny. A przecież wszystko wydarzyło się naprawdę: zaginięcie dzieci, tajemnicze zgony byłych partnerów, ucieczka na Hawaje, odnalezienie ciał w ogrodzie Chada. To nie jest fabuła thrillera - to kronika upadku człowieczeństwa w imię fałszywej wiary. Najbardziej poruszyło mnie to, jak autor ukazuje przemianę Lori. Z kobiety, którą sąsiedzi nazywali „matką roku”, w osobę zdolną uwierzyć, że jej dzieci „zostały opętane przez ciemność”. Czytałam i co chwilę łapałam się na tym, że zadaję sobie pytanie: kiedy dokładnie nastąpił ten moment, w którym człowiek przestaje myśleć samodzielnie? Glatt nie daje łatwej odpowiedzi. Pokazuje za to mechanizm sekty w najczystszej formie - izolację, manipulację, pranie mózgu, potrzebę przynależności, która staje się śmiertelną pułapką. „Sekta śmierci” to książka, która nie pozwala odetchnąć. Każdy rozdział przynosi kolejne zaskoczenie, a jednocześnie coraz większe poczucie bezsilności wobec tego, jak bardzo można zmanipulować ludzki umysł. Miejscami czyta się to jak thriller psychologiczny, miejscami jak kronikę końca świata - takiego, który ludzie sami sobie stworzyli. Jest coś niezwykle ważnego w tym, że Glatt nie epatuje brutalnością. Nie potrzebuje tego, by wywołać emocje. Jego siła tkwi w faktach - suchych, udokumentowanych, przerażających. Właśnie dlatego ta książka zostaje z czytelnikiem na długo. Bo pokazuje, że zło nie zawsze przychodzi z krzykiem. Czasem zaczyna się od ciepłego uśmiechu i słów o zbawieniu. Ocena: 9/10 - chociaż nie jest to lektura łatwa ani „przyjemna”. To książka, po której trzeba chwilę milczeć. Ale jeśli interesuje Cię, jak działa mechanizm sekty, jak rodzi się fanatyzm i dlaczego ludzie potrafią uwierzyć w najbardziej absurdalne teorie - „Sekta śmierci” to pozycja obowiązkowa. Dla mnie to jedna z najmocniejszych książek true crime ostatnich lat.