Separacja

Mroczny, ostry, okrutny, wymagający myślenia i kojarzenia faktów. Najnowszy swój kryminał Aleksander Sowa napisał w stylu skandynawskiego noir. Wciąga czytelnika w świat, w którym rządzą tajemnice i intrygi. Zbrodnia jest tym bezwzględniejsza, że dotyczy dzieci. Zostają porwane dzieci znanego działacza mniejszości niemieckiej. Nie ma żądania okupu. Ani policja, ani prywatny detektyw nie mogą odkryć, o co tak naprawdę chodzi: o politykę, pieniądze, zemstę. Sprawą zajmuje się Olga Olszewska, policjantka oddelegowana do tej sprawy z Warszawy do Opola i dwóch miejscowych: były milicjant Marian Żwirski i doświadczony oficer Bernard Bednar. Każdy ma swoje przeżycia, swoje sekrety, które zakłócają też pracę. Porywacz myli tropy, policjanci szukają nie tam, gdzie trzeba. Ludzka tragedia i moralne wybory, często nietrafione to oś, wokół której kręci się akcja. Autor zadbał o to, by czytający był zaskakiwany zwrotami akcji, pościgami, co powoduje, że napięcie rośnie z każdą stroną. Mroczny nastrój podkreślają opisy zimowego Opola. Bohaterowie tak jak w prawdziwym życiu muszą podejmować wybory i często są one nietrafione, niemoralne, krzywdzące. Aleksander Sowa pokazuje jak łatwo kogoś osadzić na podstawie jednego oskarżenia, niesprawdzonej pogłoski, a życie nie jest czarno-białe. Dramaty policjantów przeplatają się z dramatami ofiar. Postaci są na tyle prawdziwie zarysowane, że łatwo jest się z nimi, z ich dylematami, z ich losami utożsamić. Ich wybory zmuszają czytelnika do zastanowienia się nad własnymi, nad tym, co tak naprawdę jest najważniejsze w życiu, nad popełnionymi błędami. Policjanci są zdeterminowani, by znaleźć winnego, także dla siebie. Jeżeli tego nie zrobią, będzie to kolejna trauma, która zaważy na ich życiu. Powieść, która ma dwie warstwy: kryminalną – pościgu za złym, zemsty, sprawiedliwości, ale też tą drugą psychologiczną – walkę z samym sobą, ze swoimi uprzedzeniami, słabościami, sekretami, samotnością i brakiem wiary w ludzi. Dla mnie ta druga była znacznie ciekawsza. Książka dla tych, którzy lubią ciężkie, duszne od emocji kryminały, w których tak naprawdę nikt nie okazuje się być zwycięzcą. Kolejna książka, którą czytałam ostatnio, dotyka spraw polityki, ale też morderstw dzieci. Przeczytacie „Separację” Aleksandra Sowy, to sięgnijcie też po „Ofiary władzy” Ingi Ergen i Bartosza Kurka. Świetna wiadomość jest też taka, że Olga Olszewska będzie powracać w kolejnych powieściach tak jak niegdyś Emil Stompor.