Sierociniec

Czy odważyłbyś się spędzić noc w miejscu, w którym dzieci bardziej niż ciemności boją się tego, co czai się w ciszy? Są książki, które straszą brutalnością. Są takie, które budują napięcie kolejnymi zwrotami akcji. Ale „Sierociniec” robi coś zupełnie innego. Ta historia powoli osacza. Wkrada się do głowy niepozornie, rozsiada się w niej wygodnie i zostaje jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Już od pierwszego rozdziału czułam, że to nie będzie zwykły thriller. Śmierć kilkuletniej dziewczynki, samobójstwo jej starszego brata i tajemnicza rymowanka o Siostrze Ciszy sprawiają, że od razu pojawia się mnóstwo pytań. A Jakub Rutka zamiast dawać odpowiedzi, dokłada kolejne elementy układanki. Jednak największym atutem książki jest jej klimat. Duszny, ciężki, momentami wręcz przytłaczający. Sierociniec nie jest tutaj jedynie miejscem akcji. Staje się bohaterem samym w sobie. Każdy korytarz, każde zamknięte pomieszczenie i każda strona archiwalnych dokumentów skrywają tajemnice, których odkrywanie wywołuje coraz większy niepokój. Bardzo podobało mi się poprowadzenie dwóch płaszczyzn czasowych. Z jednej strony obserwujemy współczesne wydarzenia i psycholożkę Natalię, która za wszelką cenę próbuje odkryć prawdę. Z drugiej wracamy do lat osiemdziesiątych i poznajemy dramat dzieci wychowujących się pod rządami bezwzględnej siostry Miriam. Te dwa światy przeplatają się w niezwykle naturalny sposób, a z każdą kolejną stroną coraz wyraźniej widać, że przeszłość nigdy nie została pogrzebana. Ogromne wrażenie zrobił na mnie psychologiczny wymiar tej historii. To nie jest książka oparta wyłącznie na kolejnych morderstwach czy dynamicznej akcji. Tutaj największy ciężar spoczywa na emocjach. Na lęku dzieci, poczuciu bezradności, traumach i konsekwencjach przemocy, które potrafią ciągnąć się przez całe życie. Autor bardzo umiejętnie pokazuje, że największe potwory nie zawsze mają nadprzyrodzone moce. Muszę również pochwalić sposób budowania napięcia. Przez większą część książki miałam wrażenie, że wiem, dokąd to wszystko zmierza. Łączyłam fakty, tworzyłam własne teorie i byłam przekonana, że rozszyfrowałam zagadkę. Nic bardziej mylnego. Jakub Rutka skutecznie wyprowadził mnie w pole. Zakończenie kompletnie zmieniło moje spojrzenie na całą historię i sprawiło, że przez chwilę siedziałam w ciszy, próbując poukładać sobie wszystkie wydarzenia. No i co najważniejsze - autor nie epatuje brutalnością. O wiele mocniej działa tutaj to, czego nie widać. Niedopowiedzenia, szepty, dziecięce rymowanki i narastające poczucie zagrożenia budują atmosferę znacznie skuteczniej niż najbardziej krwawe opisy. „Sierociniec” to thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, ale przede wszystkim zmusza do myślenia. O tym, jak łatwo ukryć prawdę. Jak długo mogą żyć tajemnice. I jak ogromny wpływ na dorosłe życie mają wydarzenia z dzieciństwa. Jeżeli lubisz mroczne thrillery psychologiczne, w których atmosfera jest równie ważna jak sama zagadka, a zakończenie potrafi całkowicie zburzyć Twoje wcześniejsze przypuszczenia, to zdecydowanie powinieneś sięgnąć po „Sierociniec”. To jedna z tych książek, które czyta się z niepokojem, odkłada z niedowierzaniem i pamięta jeszcze długo po zakończeniu lektury. Ocena: 9,5/10