Siewcy koszmarów (barwione brzegi)

Chcę się z Wami podzielić moimi wrażeniami po przeczytaniu książki „Siewcy koszmarów” Martyny Raduchowskiej. Po długim czasie w końcu wyszedł czwarty tom Szamanki od umarlaków, którego byłam bardzo ciekawa. Czy spełnił moje oczekiwania? Dwie rzeczywistości. Dwie rozdzielone dusze. Czas płynący inaczej. Koniec świata nie nadszedł, ale jednak coś poszło nie tak. Ida przeżyła, a Kruchy nie żyje. A może jest na odwrót? Sen miesza się z rzeczywistością, uniwersum się powiela z różnym czasem. Wszystko się miesza łącznie ze smutkiem i rozpaczą. Czy i tym razem nici losu się rozplączą? Od razu napiszę na wstępie, że ta książka mocno mnie zmęczyła. Znam już styl autorki, ale tym razem przeszła samą siebie. I to w takim bardziej złym sensie. Tak bardzo skupiała się na tym, by oddać emocje Kruchego i Idy, że miałam wrażenie, że wciąż czytam o tym samym. A akcja nie posuwała się praktycznie w ogóle do przodu. Rozpraszało mnie to strasznie i odpływałam myślami przy czytaniu. Słuchanie tej książki było gehenną, gdyż nawet najmniejsze moje rozproszenie sprawiało, że już gubiłam wątek, a niekończące się opisy wydawały mi się jednostajnym szumem. Poza tym ciągle nie wiedziałam, czy to co akurat czytam to jest rzeczywistość, czy sen, czy koszmar, czy dzieje się naprawdę, a może główny bohater czy bohaterka sobie to wyobrażali lub mają jakąś wizję, omam czy to ich pobożne życzenia. Cały czas czułam się skołowana, a akcja mozolnie szła do przodu. Ogólnie autorka fajnie posługuje się językiem polskim. Te zdania były pięknie zbudowane. Mnóstwo szczegółów sprawiało, że wyobraźnia pięknie pracowała. Rozumiem też pomysł na tę książkę i co autorka chciała osiągnąć. Jednak to kompletnie nie dla mnie. Oczekuję, że wszystko będzie jasne i klarowne. Chcę wiedzieć co jest jawą, a co snem. Zakończenie sugeruje, że to nie ostatnia część przygód Idy. Jednak ja muszę się głęboko zastanowić czy chce dalej kontynuować tę serię.