Syndykat Tom 6 Siła wybaczenia

Syndykat istnieje! Tom szósty czytałam z miesiąc po jego premierze, tylko mi “ktoś” książkę podprowadził, a miałam zaznaczone cytaty i kilka dni temu ją odzyskałam. Serię Syndykat no, jakby to powiedzieć…? Uwielbiam ❤️‍🔥Każdy tom to powrót do świata, w którym emocje niosą jeszcze większą siłę rażenia niż jakakolwiek broń. Syndykat to - rodzina z krwi i z wyboru – jest schronieniem, ale i przekleństwem. W tej części widać dokładnie, że nie liczy się tylko adrenalina i półświatek, ale przede wszystkim ludzie. W centrum historii stoi Anastazja, która próbuje wyrwać się z cienia Syndykatu i zbudować coś własnego. To bohaterka, która dojrzewa dosłownie na oczach czytelników. Z małej księżniczki wyrosła młoda, piękna i inteligentna dziewczyna, którą targają sprzeczne emocje. Jest rozdarta między tym, co „powinna”, a tym, czego pragnie. Jej relacja z Natanielem jest intensywna i nieoczywista - istna burza z piorunami. Jednak na fabułę składają się nie tylko sercowe turbulencje Anastazji i Nataniela. Powracają demony przeszłości i pojawiają się nowe zagrożenia. Tak, więc i rodzinnych starć nie zabraknie w tej części. Bardzo podoba mi się to jak autorki prowadzą tą historię. One podnoszą wydarzeniami ciśnienie krwi, że czytając ma się ochotę je uściskać, a za chwilę “udusić” 😂. W świecie Syndykatu nic nie jest łatwe, ani proste. Mimo, że kocham tą serię całym czytelniczym sercem, to zakończenie - nie wiem, czy wybacze im to co uczyniły…? Zabolało💔 Właśnie takie są te dwie autorki - czekają, aż czytelnik odetchnie, po czym zrzucają taką bombę, której siła rażenia doprowadza cię do stanu, w którym ma się ochotę - krzyczeć i rwać włosy z głowy! Mimo to… nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Chcę wiedzieć, co jeszcze planują, choć wiem, że znów mnie emocjonalnie rozjadą. Czy polecam? Oczywiście, że tak! „Siła wybaczenia” to intensywny, pełen napięć i emocji kolejny rozdział tej serii. Taki, po którym trudno wrócić do rzeczywistości — i który zostawia po sobie długo dudniące echo. Cytaty: „– I co? Prze­my­śla­łeś już ad­op­cję? – Ra­czej. – Po­kle­pa­łem go po ra­mie­niu. – Ale cie­bie bym nie oddał nawet za spo­kój wiecz­ny. – Szko­da. Bo ja bym cię oddał za pącz­ka i colę. Szli­śmy ko­ry­ta­rzem i po­my­śla­łem, że cho­ciaż życie rzuca cza­sem do je­zio­ra, to do­brze jest mieć wokół ludzi, któ­rzy sko­czą za tobą – albo razem z tobą – o nic nie py­ta­jąc.” „Gli­sta to bez­li­to­sny eg­ze­ku­tor, który msz­cząc się za krzyw­dę tych, któ­rych kocha, jest w sta­nie znisz­czyć cały świat. A tato Grześ to uko­cha­ny mąż i oj­ciec. O tym mu­sisz pa­mię­tać, jeśli chcesz żyć z człon­kiem syn­dy­ka­tu. Bo tak bę­dzie za­wsze. Dwie twa­rze, dwa cha­rak­te­ry, jedno serce. Na­le­żą­ce do two­je­go fa­ce­ta, bi­ją­ce tylko dla cie­bie.”