Siostry Blue

. „Żałoba to cena, jaką płacimy za miłość.” „Siostry to różne kwiaty z tego samego ogrodu.” „Jesteśmy plonem jedni drugich; jesteśmy wzajemnym obowiązkiem; miarą i więzią między nami.”. „Z cierpienia wyłoniły się najsilniejsze dusze; największe charaktery są opatrzone bliznami.” Trzy siostry - Avery- uznana prawniczka w przeszłości zmagała się z uzależnieniem od alkoholu i leków obecnie robi wszystko, by jej codzienność wyglądała perfekcyjnie. Bywa chłodna, wręcz oschła i może wydawać się zdystansowana. Dobrze maskuje emocje. Bonnie - średnia z sióstr, najbardziej fizyczna i agresywna. Dziewczyna po porażce w ringu podjęła pracę ochroniarki. Agresja stanowi jej drugie imię i sposób na poradzenie sobie ze śmiercią Nicky , czwartej z panien Blue. Avery - najmłodsza z dziewcząt z powodzeniem robiąca w Paryżu karierę modelki - wydaje się być słońcem wśród rodzeństwa, błyskotliwością i pięknym uśmiechem podbijała serca. Problem polega na tym ,że za piękną fasadą ukrywa się pustka i samotność, poczucie wyobcowania, a także presja świata wielkich projektantów i potrzeba bycia idealną, teraz spotykają się w rok po śmierci Nicky , by omówić sprzedaż rodzinnego mieszkania z którym wiąże się wiele ważnych, choć często bolesnych wspomnień. Mimo wszystko, mimo wzajemnych animozji i żalu kobiety zyskują możliwość wyjaśnienia konfliktów i pojednania. Mimo, że Nicky pojawia się w książce w retrospekcjach odgrywa kluczową rolę w całej tej historii. To ona była spoiwem łączących członków rodziny. Warto podkreślić, że poznajemy również przeszłość zmarłej. Była ona nauczycielką i zmagała się z depresją. Coco Mellors skupiła się na portretach psychologicznych poszczególnych osób, pokazała również jaki wpływ ma środowisko w jakim się wychowaliśmy na nasze decyzje i wybory. Język "Sióstr ' jest naprawdę ładny, choć lekki. „Siostry Blue” to głęboko poruszająca powieść o siostrzeństwie, żałobie i poszukiwaniu siebie. Coco Mellors z wrażliwością i empatią przedstawia skomplikowane relacje rodzinne, oferując czytelnikowi zarówno momenty refleksji, jak i nadziei. Choć książka nie jest pozbawiona pewnych mankamentów, jej emocjonalna głębia i autentyczność sprawiają, że jest to lektura warta uwagi dla miłośników literatury obyczajowej. Mnie całość bardzo się podobała i serdecznie polecam tę historię 💙💙

Ta powieść to bardzo udana, wielowymiarowa saga rodzinna, której najmocniejszym punktem są bohaterki – trzy siostry, każda inna, każda z bagażem doświadczeń. Narracja prowadzona z ich perspektywy pozwala nam naprawdę wejść w ich głowy i serca. To nie tylko historia powrotu do domu po stracie siostry – to także opowieść o trudnym dzieciństwie, o rodzicach, którzy nie potrafili kochać tak, jak dzieci tego potrzebowały. Uzależnienia, samotność, trauma – wszystko to jest, ale opowiedziane z czułością. Cieszę się, że autorka nie bała się poruszyć też tematu endometriozy – pokazuje, jak bardzo ta choroba wpływa na życie i jak często jest niezrozumiana przez otoczenie. Cenny, potrzebny wątek. Polecam każdemu, kto szuka mądrej, poruszającej literatury obyczajowej z głębią.