Skok

Znacie to zapewne, gdy wszystkie plany "biorą w łeb"? Gdy wszystko mamy ułożone, skrupulatnie zaplanowane, albo przynajmniej mamy nadzieję, że uda nam się wszystko zrobić i ogarnąć bez większych katastrof? Dom Filipa i Luśki funkcjonował trochę nietypowo i miał zupełnie inne podejście do życia w schemacie. Dom wykonywał skoki, na skutek których zarówno wszystko w domu jak i życie jego mieszkańców przewracało się do góry nogami. Pogubione i poprzewracane rzeczy oraz zakłócone zajęcia, doprowadzały rodzinę do frustracji, a dom czerpał ogromną frajdę ze swoich skoków, dzięki którym zamiast nudy wszyscy doświadczali czegoś zupełnie innego. Te skoki domu są obrazową metaforą nadpobudliwości ruchowej dzieci oraz tego jak wpływa ona na życie rodzinne, a dzięki porównaniu tego do skoków domu, młodzi czytelnicy mają szansę na lepsze zrozumienie całości. Dlatego właśnie jest to książka zarówno dla dzieci, jak i dla całej rodziny, która czasami nie potrafi zrozumieć pewnych zachowań i swoich reakcji, często wymagających czasu, cierpliwości i zrozumienia. To książka, która może wizualnie nie przyciąga uwagi, a szkoda, bo świetnie wpisuje się w potrzeby wielu rodzin. To wyjątkowa pozycja, która podobnie jak poprzednia książka autorki (Kałużysko), który w zmyślnej historii przemyca ważny temat.

W podskokach piszę tę recenzję, bo naprawdę trudno mi usiedzieć w miejscu po przeczytaniu tej książki. „Skok” nie jest bowiem literacką zachętą do samego skakania jako czynności, która tradycyjnie kojarzy się ze skakanką, a współcześnie bardziej z parkiem trampolin. Jest natomiast zaproszeniem do przyjęcia innej perspektywy, do wskoczenia (nomen omen) w czyjeś buty, do zauważenia drobnych zachwiań i zaakceptowania potężnych tąpnięć. A być może do przejrzenia się w bohaterach tej opowieści i zauważania potrzeb własnych i bliskich. Ach, ile się w „Skoku” dzieje! Wskakuj więc do środka nadpobudliwego Domu i poznaj jego mieszkańców. Nadpobudliwy Dom nie jest jednak taki ruchliwy sam z siebie. To jego mieszkańcy sprawiają, że Dom czasem podskakuje, czasem się chwieje, a innym razem przysiada, skupia się w sobie i nagle wystrzela w górę jak torpeda. A potem opada, rzecz jasna. Zazwyczaj tylko Filip i Luśka, dwójka rodzeństwa, zauważają te nadzwyczajne skoki. Rodzice widzą już tylko same skutki: porozrzucane po pokoju zabawki, piasek wysypany z kieszeni, piana z kąpieli zalewająca całą łazienkę, czy rozpaćkany na podłodze gips, z którego tata chciał zrobić model wulkanu (a przy okazji i on, i mama, też zamienili się wulkany). Anna Augustyniak użyła metafory nadpobudliwego Domu, aby zobrazować temat nadpobudliwości psychoruchowej. W historii, którą stworzyła, nadpobudliwe są dzieci. Mama natomiast jest tu osobą, która potrzebuje planu, organizacji, porządku i poczucia kontroli. Tata zaś czasami zabiera się za coś ważnego w ostatniej chwili, czasem burzy plany mamy, a kiedy indziej podniesie głos. Jak zatem odnaleźć się w takim chaosie? Jak rozwiązać codzienne kłopoty? Jak dopasować się do nieoczekiwanych zmian, a czasem nawet katastrof? „Skok” jest opowieścią, która mimo trudnych emocji bohaterów, sprawia dużo radości podczas lektury. Polubiłam rodzinę Luśki i Filipa, bo pokazują, jak ważna jest rozmowa i dzielenie się z bliskimi swoimi odczuciami. Dzięki temu łatwiej zauważyć leciutkie hop i zareagować, aby nie musieć skakać w przepaść. Wspaniały tekst + intensywne ilustracje + odwaga wydawnictwa i mamy książkę mądrą, piękną i wspierającą. Czytaj na zdrowie!