SKUB

Powieść Donny Leon, „Fundacja”, to prawdziwa gratka dla fanów komisarza Guido Brunettiego i jednocześnie doskonałe wprowadzenie dla tych, którzy dopiero zamierzają poznać weneckiego detektywa. Zamiast szybkiej akcji rodem z sensacyjnych thrillerów, autorka serwuje nam inteligentną, powoli rozwijającą się historię, skupioną bardziej na niuansach psychologicznych i społecznych, niż na samym poszukiwaniu winnego. Ta książka to bardziej studium charakterów i obraz Wenecji w wyjątkowym momencie historycznym, niż klasyczne crime fiction. Tym razem Brunetti decyduje się na delikatne nagięcie policyjnych zasad i prowadzi śledztwo w sposób niezupełnie oficjalny. Powodem jest stary dług wdzięczności. Choć Elisabetta Foscarini, arystokratka prosząca o pomoc, nie jest jego przyjaciółką, jej matka kiedyś wyświadczyła przysługę matce komisarza. Brunetti, kierując się poczciwym poczuciem obowiązku, zgadza się zająć sprawą „prywatnie”. Problemem jest zięć pani Foscarini, księgowy Enrico Fenzo, który ostrzegł żonę, że mogą być w niebezpieczeństwie z powodu pewnych swoich zawodowych sekretów. Początkowo Brunetti podejrzewa, że Fenzo wplątał się w ciemne interesy finansowe któregoś z klientów. Kiedy jednak niszczycielska dewastacja dotyka miejsca pracy córki Foscarini, uwaga komisarza musi się przesunąć na samą rodzinę i jej otoczenie. Szybko staje się jasne, że w tej opowieści nic nie jest takie, jakim się wydaje na pierwszy rzut oka. W typowym dla siebie stylu Brunetti nie zostaje sam. Do śledztwa wciąga zaufanych współpracowników: bystrą Claudię Griffoni, niezawodnego Vianella oraz, co kluczowe, swoją wszechwiedzącą sekretarkę Elletrę Zorzę, która potrafi dotrzeć do informacji, o których nikomu się nie śniło. Postać Elisabetty Foscarini jest jednym z najciekawszych elementów fabuły. Od samego początku budzi mieszane uczucia. To manipulantka, zimna, wyważona, niemal obłędnie uprzejma, pod maską której czai się fałsz. Jest zdeterminowana, by osiągnąć cel i bez skrupułów wykorzystuje ludzi – w tym komisarza – do własnych celów. Donna Leon tak misternie utkała intrygę, że zarówno Brunetti, jak i czytelnik, długo nie potrafią ustalić, kto jest w tej historii ofiarą, a kto przestępcą. Im więcej informacji zdobywamy, tym mniej rozumiemy, co tylko podkręca gęstą atmosferę niepewności. „Fundacja” to nie tylko kryminał, ale i wzruszający portret Wenecji wyłaniającej się z mroków pandemii. To nieznana, niemal pusta Wenecja – bez tłumów turystów, z zamkniętymi sklepami i opuszczonymi biurami podróży. Zniknął gwar, zniknął ten bezpośredni, namacalny kontakt międzyludzki typowy dla włoskiej kultury. Miasto, które zwykle tętni życiem, stało się opuszczonym, choć wciąż pięknym, miejscem. Dopiero powoli wracają turyści... a wraz z nimi młodociane gangi złodziei. Ten klimat zawieszenia i izolacji jest w książce niemal namacalny. Autorka, poprzez dygresje i wewnętrzne monologi komisarza, zmusza do głębokich refleksji na temat kondycji społeczeństwa, klas społecznych, demencji, a także roli organizacji charytatywnych. Leon wprowadza też subtelne, ale intrygujące analogie między pandemicznym doświadczeniem izolacji a mozolnym przebiegiem policyjnego śledztwa. Styl Donny Leon jest, jak w każdej książce pozbawiony patosu, precyzyjny i lekko ironiczny. To bardzo ludzka książka, pochłaniająca, zastanawiająca i dająca do myślenia. „Fundacja” to nieśpieszna, ale genialnie napisana proza, która dowodzi, że do stworzenia wciągającej historii niepotrzebna jest krew i pościgi, a jedynie wybitny umysł i głębokie zrozumienie natury ludzkiej. To książka, która zostaje z czytelnikiem na długo.

Łukasz Malinowski w swojej powieści historycznej "Skub" zabiera czytelników do roku 1306, w sam środek burzliwego okresu w dziejach Polski. Kraj, który dopiero co odzyskał jedność pod berłem czeskim, staje w obliczu nowej zawieruchy. Sojusz z Królestwem Czech, na którego czele stoi Wacław III, budzi sprzeciw. Iskrę buntu wznieca ambitny książę kujawski, Władysław Łokietek, rozpętując bezpardonową wojnę domową. Jednak w tej politycznej i militarnej grze na śmierć i życie, gdzie miecz i honor często ustępują miejsca spiskom i zdradzie, los dwóch królestw niespodziewanie spocznie w rękach zwykłego rzemieślnika. Głównym bohaterem jest Skub, młody krakowski szewc. Choć ma opinię nieco krnąbrnego hultaja, cechuje go dobre serce; gotów jest pomagać bliźnim, a jednocześnie sprytnie szkodzić wrogom. W tej intrygującej wizji historycznej Skub staje się kluczową postacią, wplątaną w sieć politycznych rozgrywek. Jego zadanie jest podwójne: musi uszyć wymarzone buty dla swej ukochanej oraz... dokonać morderstwa. Ta przewrotna fabuła sprawia, że szewc, zamiast zyskać sławę sprytem, brudzi sobie ręce zbrodnią w imię miłości i być może ocalenia. "Skub" to śmiały retelling legendy o szewcu, owcy i smoku, jednak znacząco odbiegający od znanej powszechnie wersji. Nie znajdziemy tu baśniowych stworów, a sam bohater nie jest nieskazitelnym rzemieślnikiem, lecz młodzieńcem z blond czupryną, figlarną iskrą w oku i grzechem w kieszeni. Malinowski tworzy historyczny thriller, w którym zbroja rycerska schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca kulisom zdrady i niebezpieczeństwa. Książka tętni napięciem i emocjami. Miłość jest w niej ryzykowna, a zbrodnia jawi się jako jedyna droga do ocalenia. To opowieść dla miłośników mrocznych legend i intryg, gdzie historia miesza się z fikcją, a autentyczne postacie historyczne przeplatają się z bohaterami zrodzonymi w wyobraźni autora. Powieść, mimo skomplikowanych politycznych rozgrywek, jest napisana lekkim stylem, który nie nuży czytelnika. Autor zręcznie wprowadza archaizmy, używając ich na tyle oszczędnie, by nie utrudniały zrozumienia, lecz wzmacniały autentyczność. Malinowskiemu udało się doskonale oddać klimat dawnych lat, tworząc wciągającą, choć fikcyjną, historię, która utrzymuje czytelnika w ciągłym napięciu. Postacie, z charyzmatycznym Skubem na czele, są niejednoznaczne – nikt nie jest do końca zły, ani całkiem dobry – co dodaje opowieści głębi. "Skub" to pasjonująca lektura, która bawi i trzyma w niepewności.