Śladami Amber

"Po tamtym wieczorze nie było jej bez niego". "Było tak, jak byśmy wrócili do punktu wyjścia: tylko ja i ona, a nie ja, ona i on." Tym razem za sprawą powieści Christine Laurens przenosimy się do klimatycznej Nowej Zelandii z jej niesamowicie kojącymi krajobrazami. Główny bohater książki, Ethan jest studentem filmoznawstwa i od kilku lat skrycie kocha swą najlepszą przyjaciółkę, Amber. Ta jednak mimo, iż czuje głębszą więź z chłopakiem, wręcz rozumiejąc go bez słów nie odwzajemnia jego miłości, a co więcej postanawia wyjść za mąż za starszego od siebie o dwadzieścia lat inwestora i biznesmena -Stuarta. Na wieść o planowanej uroczystości młody mężczyzna podejmuje decyzję, która całkowicie odmieni jego życie. Pragnie bowiem zawalczyć o uczucie i serce ukochanej, nawet jeśli owe starania miałyby zakończyć się porażką. Czy przyjaźń zmieni się w coś więcej a bohaterowie odnajdą szczęście i spełnienie? Pierwsze słowo jakie na zawsze będzie mi się kojarzyło ze "Śladami" to nieoczywista. Historia stworzona przez autorkę ma swój rytm i orowadzona jest z kilku perspektyw czasowych , co pozwala śledzić rozwój relacji pomiędzy poszczególnymi osobami, a także zrozumieć ich wybory i motywacje a także przenieść się do początków znajomości Amber i jej przyjaciela. Lektura mimo nieśpiesznego tempa obfituje w mnóstwo często bardzo skrajnych emocji , a postaci są bardzo wyraziste. Autorka w swej fabule porusza również bardzo istotne kwestie takie jak różnice pokoleniowe, uprzedzenia i brak akceptacji dla niektórych wyborów życiowych, czego dowodzi sytuacja brata głównej bohaterki i jego orientacji seksualnej. Część opisów może bym skróciła, lecz całość wywarła na mnie duże wrażenie i bardzo mi się podobała zaś otwarte zakończenie pozostawiło niedosyt. 🤍💙

Cała historia bardzo mi się podobała, choć bywały momenty, kiedy dłużyły się opisy gdzie kto się poruszał, gdzie zmierzał i jaki miał cel podróży. Największą jednak uwagę zabierała mi treść pewnej miłości, która wykiełkowała na mniej podatnym gruncie. Kiedy czytałam o jego zawodach, nieusłyszanych słowach, oraz czekaniu na jej głos, który wciąż brał go tylko za przyjaciela, aż robiło mi się słabo. Wzruszałam się przy niej tysiące razy i drugie tyle chciałam mu pomóc, by bardziej okazał swoje zainteresowanie, by przezwyciężył swój strach i w końcu zawalczył o swoje. Opowieść przypominała mi trójkąt bermudzki, gdzie jego uczucia ginęły wraz ze spotkaniem z końcem w którym tkwiła ona, dlatego nic do niej nie docierało. A z jej strony droga pędziła ku innemu mężczyźnie, lecz czy padała na podatny grunt? Co się stało z kimś o kogo istnieniu dowiadujemy się na samym końcu? To opowieść z dalszych czasów, więc i inne zwyczaje tam panowały. Każdy każdemu musiał oddawać szacunek, bądź chciał go okazywać. Bolały słowa, gdzie ktoś z rodziny kazał mu czekać, bo tak przyzwoitość każe, bo takie są zwyczajne, bo tak wypada. Czy oni nie zdawali sobie sprawy, że czekał już wystarczająco długo? Kochał ją odkąd pamiętał. Robił co mógł, by choć trochę zahaczyć o jej obecność, zwrócić na siebie uwagę, pokazać, że czeka, że kocha, że wciąż liczy na to, że da mu szansę na pokazanie jak wiele dla niego znaczy. My bardzo dobrze znamy jego myśli, gdyż cała opowieść jest spisana jako dziennik, więc opisuje nam dokładnie swoje życie i uczucia, oraz co robił, by ona choć dała mu szansę. W pewnym momencie trafiła go strzała bólu i rozpaczy, ale nadal czekał. Wciąż czekał pomimo tego, że jej życie się rozsypało i miało odmienić na kolejny czas. To przepiękna historia, która zabierze wam całą uwagę i odwróci od spraw bieżących. Spotkacie tutaj ogrom przeciwności losu, grono tajemnic i zatajonych faktów. Upór rodziny przed chronieniem najbliższych. Nowe początki i niespodziewane zakończenia. Miłość, która nie zmienia się pomimo upływu czasu. Wzruszenie pewne jak to, że książkoholik kupi kolejną książkę:-) Prześliczna, autentyczna i magiczna:-) Bardzo ją polecam!