Ślady

Jak ja uwielbiam pióro autorki, które potrafi mnie zahipnotyzować na tyle, że nie potrafię robić przerw w czytaniu tego, co napisała:-) To prawdziwy thriller psychologiczny, który potrafił mnie nastraszyć na tyle, że sama zaczęłam się martwić o swoje dzieci:-) Co prawda początkowo, kiedy wchodziłam w treść, wydawało się to trochę oparte na faktach paranormalnych, ale jak to mówią, wszystko zawsze zależy od sposobu przekazania treści:-) W tej lekturze mamy trzy czasy, które są odrębną jednostką wydarzeń. W jednym czytamy o sytuacji z przeszłości, kiedy w domu rodzinnym dzieją się dziwne rzeczy i przychodzi taki moment, gdzie rodzic bardzo obawia się o życie swojego dziecka. Osoba, która krzywdzi jest nazwana Wiedźmą i pozostawia po sobie bardzo znaczące ślady nie tylko w domu ale i na ciele dzieci. W innym czasie, to jest ten obecny, pewna kobieta dostaje zawiadomienie, że rodzina łącznie z jej siostrą zaginęła. Ona sama nie miała zbyt długotrwałego kontaktu z nią, sama twierdzi przed sobą, że w ostatnim czasie ona się bardzo zmieniła, lecz policji przekazuje jedynie suche mało istotne fakty. Z pewnością jest zaniepokojona zniknięciem, jednak kiedy się czyta jej czas to widać jakby wiele spraw ukrywała, tylko nawet nam bała się o nich opowiedzieć. W trzecim czasie mamy trzydzieści dni do zniknięcia Ewy, który skraca się, lecz nie zawsze po jednym dniu. Tam widzimy, że jej córka zniknęła na godzinę i po pewnych odstępach czasu zaczyna opowiadać jak spotkała wujka, który mówił do niej różne rzeczy i ofiarował jej prezenty. Ewa jest coraz bardziej przestraszona, ponieważ ze składu słów córki sytuacja zaczyna robić się coraz bardziej napięta, zwłaszcza o wzmiance pokoju w piwnicy, gdzie wujek miał coś nagrywać. I tak skaczemy od czasu do czasu i każdy z nich hipnotyzuje nas dziwnymi wydarzeniami sprawiając, że gęsia skórka pojawia się na ciele. Długo trudno jest określić, czy najważniejsze są złe siły, pogłoski ludzi, czy też nieokreślona wiara w to, czego nie da się wytłumaczyć. Jesteśmy tak zahipnotyzowani, że świat wokoło nas ma mniejsze znaczenie od tego w książce. Pomiędzy tymi czasami pojawiają się też bardziej i mniej wymagające sprawy, jednak ukazane tak, że ktoś wie o co chodzi, a druga osoba o tym nie mówi, bo... tego już nie napiszę:-) Bądźcie jednak pewni, że bardzo szybko przedrzecie się przez mrok i krzywdy tu opisane, a same wydarzenia pozostaną z wami nie tyle na zawsze ile do ważnego przemyślenia nad tym jak nasza wyobraźnia i myśli wpływają na całe nasze życie. Szczerze wam polecam!

Czy miejsce może pamiętać zło, które wydarzyło się w jego murach? I czy od takich historii naprawdę da się uciec… nawet po wielu latach? Kiedy zaczęłam czytać „Ślady” Pauliny Cedlerskiej od pierwszych stron czułam specyficzny niepokój, który pojawia się w książkach z dusznym, ciężkim klimatem. Bowiem historia zaczyna się mocno - na południowych krańcach Podlasia bez śladu znika czteroosobowa rodzina. Policja bierze pod uwagę najgorszy scenariusz, ale bardzo szybko okazuje się, że ta sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. W centrum wydarzeń stoi stara chata na skraju lasu. Miejsce, o którym mieszkańcy od lat mówią szeptem. Pod grubą warstwą farby na ścianach wciąż widać dziwne ślady przypominające pazury, a w lokalnych opowieściach wraca historia demonicznej wiedźmy i tragedii sprzed trzydziestu lat. Czy to tylko ludzkie legendy, czy może jednak jest w tym coś więcej? Autorka prowadzi nas przez historię w trzech liniach czasowych. Z jednej strony poznajemy wydarzenia sprzed lat, kiedy w tej samej chacie mieszkała samotna matka z dziećmi. Z drugiej - obserwujemy ostatnie dni zaginionej rodziny, a gdzieś pomiędzy tym wszystkim pojawia się Monika, siostra zaginionej kobiety, która próbuje dowiedzieć się, co tak naprawdę wydarzyło się w tym miejscu. Bardzo lubię takie konstrukcje fabularne, bo każda kolejna część historii dokłada nowy element do układanki. Z każdą stroną pojawia się więcej pytań, a napięcie rośnie w sposób bardzo naturalny. Były momenty, kiedy byłam przekonana, że już wiem, w jakim kierunku to wszystko zmierza… a chwilę później autorka skutecznie wyprowadzała mnie z błędu. Ogromne wrażenie zrobił na mnie klimat tej książki. Podlaski las, odosobniona chata i historie przekazywane z ust do ust tworzą atmosferę, która momentami naprawdę potrafi działać na wyobraźnię. Czytając, miałam wrażenie, że coś czai się gdzieś w tle tej historii - coś nieuchwytnego, coś czego nie da się do końca wytłumaczyć. Jednak „Ślady” to nie tylko opowieść o tajemniczym domu i lokalnych legendach. To również historia o ludzkich emocjach, traumach i decyzjach, które potrafią rzucać cień na kolejne pokolenia. I właśnie to podobało mi się najbardziej - autorka bardzo sprytnie balansuje między tym, co nadprzyrodzone, a tym, co może mieć całkowicie ludzkie źródło. Zakończenie? Kiedy dotarłam do ostatnich stron, musiałam na chwilę odłożyć książkę i poukładać sobie wszystko w głowie. Ocena 8/10 - jeśli lubicie thrillery z mrocznym klimatem, tajemnicą sprzed lat i historią, która powoli odsłania swoje sekrety, to „Ślady” zdecydowanie są książką, którą warto zapisać na swojej liście czytelniczej. To jedna z tych opowieści, które wciągają powoli… ale kiedy już wejdziecie w ten świat, naprawdę trudno się z niego wyrwać.