Stracona ziemia

Każdy z nas zna powiedzenie „Stara miłość nie rdzewieje”… Bo jeśli uczucie było prawdziwe to pozostaje choćby sentyment, jakaś ckliwość, czasami żal i gorycz. Ale niezaprzeczalnie kiedy w Twoich drzwiach staje miłość sprzed lat serce bije szybciej. Beth wiedzie spokojne życie na farmie wraz z mężem i jego bratem. Jej związek z Frankiem jest dojrzałą relacją, wzmocnioną ciężką pracą na roli oraz tragedią straty dziecka. Spokój rodziny burzy pojawienie się w okolicy młodzieńczej miłości Elizabeth, Gabriela. Od początku ich ścieżki przecinają się wiele razy, a zachowanie dystansu nie jest możliwe. Wszystko zmierza ku katastrofie, która wydarzy się na farmie i odmieni życie całej trójki. „Stracona ziemia” to emocjonalny rollercoaster. Od pierwszych stron wciąga nas w wir uczuć, pasji, namiętności. Napięcie aż iskrzy, a czytelnik od początku wie, że zdarzy się coś złego. Łzy same cisną się pod powieki, niejednokrotnie nie jesteśmy w stanie zrozumieć postaw bohaterów, ale koniec przynosi catharsis… Jestem zachwycona 💛🌾💚

„To historia miłosna o zbyt wielu początkach. Nie chcę myśleć o tym, jaki będzie jej koniec.” . Pamiętacie swoją pierwszą miłość? A może macie to szczęście, że okazała się ona być tą jedną, jedyną na całe życie? Beth, bohaterka powieści „Stracona ziemia” autorstwa Clare Leslie Hall niestety nie miała „tego szczęścia”. Raczej wątpliwą przyjemność, bo zaważyła ona na całej jej przyszłości. Sprawiła, że z jej konsekwencjami musiała się mierzyć przez długie lata… . Spotkała go - mowa o Gabrielu, po dziesięciu latach. Dziesięciu długich latach, w trakcie których przynajmniej próbowała zapomnieć. Latach, w trakcie których zdołała poukładać sobie wszystko na nowo - żyła w szczęśliwym małżeństwie z Frankiem. Co prawda los zdążył doświadczyć ich tragedią, ale łączyła ich wspólna dekada, a jak to w małżeństwie, jest się ze sobą na dobre i na złe. I wtedy pojawił się Gabriel… Beth wie, że w tej relacji igra z ogniem, że nie powinna się angażować, bo nie wyniknie z tego nic dobrego. Nie domyśla się jednak, że wszystko skończy się aż tak tragicznie, że w płomieniach tego romansu mogą zginąć ludzie… . Cóż to była za lektura! Wciągnęła mnie od pierwszej strony i z każdą kolejną potęgowała napięcie - co tak naprawdę się wydarzy? . Nie jest to opasłe tomiszcze - ale nie ilość stron się tu liczy! Ważne jest ich nasycenie, a jest ono duże! Znajdziecie w nim bowiem głęboko skrywany sekret sprzed lat, który to zaważy na losie bohaterów. Do tego miłość, także tę nieszczęśliwą, namiętność, stratę, żałobę, rozpacz… Historia jest bogata w cały wachlarz uczuć, przepełniona nimi niemal do granic możliwości. Ale spokojnie, nie tylko tych negatywnych, znajdzie się też miejsce na radość i odkupienie win… A czy szczęśliwe zakończenie?… O tym przekonajcie się już sami! Gwarantuje Wam, że zachwycicie się w równym stopniu, jak i ja!

Lubię angielską literaturę obyczajową. Nie wiem, co takiego w sobie ma, ale jeśli już mam sięgnąć po obyczajówkę, w pierwszej kolejności pomyślę właśnie o tej angielskiej. Może to trochę przez moją słabość do angielskiej klasyki? Przez moją miłość do wiejskich klimatów z powieści Austen czy sióstr Brontë, kto wie. „Stracona ziemia” ma wszystko to, do wciągająca powieść obyczajowa powinna mieć. Akcja dzieje się pod koniec lat 60, więc mamy już czasy powojenne, ale jeszcze przed współczesnością i nowymi technologiami. Mamy wieś i gospodarstwa rolne vs ten jeden dziedzic, który nie zna życia, bo nie wystawia nosa poza swoje wyższe sfery. I w końcu mamy wielki romans, złamane serce i… miłosny trójkąt pełen pomieszania z poplątaniem. Powieść Leslie Hall nie ma w sobie mnóstwo znanych tropów i parę plot twistów, których przy wnikliwszej lekturze można się domyślić. Ale jeśli czyta się tę książkę jak ja, dla czystej przyjemności, czystego poddania się fabule i zatopienia w niej, te wszystkie znajome tropy są tylko plusami. A plot twisty i tak spełnią swoją rolę, bo najpierw akcja zbuduje napięcie, żeby pod koniec jej zwrot okazał się po prostu satysfakcjonujący. No tak, dokładnie tak to musiało się potoczyć. „Stracona ziemia” to lektura idealna na czysty relaks przy angielskich klimatach i historii miłosnej, która trafiła na mocno wyboiste tory, ale nie takie, że plot twisty doprowadzają do rwania włosów z głowy. Do tego napisana jest bardzo przyjemnym stylem. Spędziłam przy niej świetny czas!

Najlepsza opowieść o miłości, jaką przeczytacie w tym roku! Miłość, która boli. Wybory, które ranią. Błędy, za które płaci się zbyt wiele. Absolutnie wyjątkowa książka. Takimi słowami oddałam swoje emocje krótko po przeczytaniu powieści „Stracona ziemia” Clare Leslie Hall i choć od tamtej chwili minęło już trochę czasu, podtrzymuję każde z nich. Wierzcie mi, nie ma w nich krzty przesady. To historia miłości, która nigdy nie wygasła, i wyborów, które łamią serce. Pełna namiętności, straty i tragicznych tajemnic. Pamiętam ją, jakbym czytała ją wczoraj i jestem pewna, że i Wam nie pozwoli o sobie zapomnieć. Można by zapytać: co w niej takiego wyjątkowego? Przecież jest tyle powieści o miłości. Tak samo myślałam, kiedy po nią sięgałam. Ale ta historia z jednej strony tak pełna tęsknoty i żalu, a z drugiej budzącej motyle w brzuchu siły pierwszej miłości po prostu mnie zahipnotyzowała. Trzy przeplatające się linie czasowe stopniowo odsłaniają przed nami trzy oblicza miłości, rozdzierając nasze serca. Dla każdej z nich – tej pierwszej, romantycznej, tej najsilniejszej – matczynej, i tej dojrzałej, będącej synonimem stabilności – znalazło się tu miejsce i czas. Choć każda z nich niesie ból i wyrzuty sumienia. Tragedia sprzed dwóch lat wciąż świeża i tętniąca poczuciem winy nie jest jedyną, której jesteśmy świadkami. Przed nami rozgrywa się kolejna. Dla ciekawskich obserwatorów to tylko emocjonujący skandal, a dla jej uczestników walka o życie. Autorka nie tylko po mistrzowsku splata tragiczne losy zwykłych ludzi, ale przede wszystkim z niesamowitą precyzją oddaje wewnętrzne rozterki głównej bohaterki, Beth. Czujemy jej każdą emocję jak własną. Wielu z Was ją zrozumie, część nie zgodzi się z jej wyborami, a niektórzy może ją potępią, ale z pewnością nikogo nie pozostawi obojętnym. Celowo nie zdradzam więcej z fabuły, bo już wiem, ile emocji daje odkrywanie kroków nieubłaganie prowadzących nad krawędź przepaści, gdzie przeszłość i teraźniejszość ścierają się w tragicznej, nieuniknionej konfrontacji. Emocji, które oplatają jak duszący bluszcz z każdą stroną coraz mocniej i mocniej, aż do utraty tchu. A przecież dla takich emocji czytamy. Dla historii, które chwytają za serce i rozbijają je na milion kawałków. Ale nie zostawię Was z niczym – zdradzę, że zakończenie skutecznie je poskleja, choć i łza z pewnością zakręci się w oku.