Strażnicy Bratnie dusze

Dziś przyszedł czas, bym napisała kilka słów o drugim tomie „Strażników”. I powiem Wam jedno — jeśli pierwszy tom był historią o pasji, górach i miłości rodzącej się mimo rozsądku, tak „Bratnie dusze” są jeszcze bardziej emocjonalne, intensywne i rozdzierające serce czytelnika na miliony kawałków. . To historia o uczuciu, które pojawia się w najmniej odpowiednim momencie i wobec najmniej odpowiedniej osoby. O relacji, której nie powinno być, a mimo to trudno jej nie kibicować. Helena Leblanc po raz kolejny pokazuje, że potrafi pisać o emocjach w sposób niezwykle naturalny i prawdziwy — bez przesady, ale tak, że wszystko czuje się pod skórą - razem z bohaterami. Didier i Helena od pierwszej rozmowy nawiązują wyjątkową więź. To nie jest relacja oparta wyłącznie na namiętności, ale przede wszystkim na porozumieniu dusz, wzajemnym zrozumieniu i magnetyzmie, od którego nie da się uciec. Ich dialogi są pełne napięcia, emocji i niedopowiedzeń, a każde spotkanie zostawia po sobie coś więcej - do czego ciągle wracają, ale i odkrywają coś nowego. Uwielbiam pióro Heleny, ponieważ ona nigdy nie tworzy prostych historii i ta opowieść jest tego kolejnym dowodem. Tutaj nic nie jest czarno-białe. Pojawiają się trudne pytania o lojalność, zdradę, moralność i o to, czy serce zawsze da się uciszyć rozsądkiem. Dzięki temu ta historia momentami wręcz boli, ale właśnie dlatego tak mocno angażuje emocjonalnie i wżera się w duszę. W tej części również nie zabrakło klimatu gór, pracy strażników i niebezpieczeństwa, które stale unosi się nad bohaterami. Jednak tym razem największą burzą okazują się emocje, z którymi Helena musi sobie poradzić. I nie tylko ona. Ten tom jest bardziej refleksyjny i jeszcze mocniej oparty na emocjach niż część pierwsza. Historia o miłości, która nie miała prawa się wydarzyć, a się zdarzyła. I zdecydowanie jedna z tych książek, które zostają w głowie jeszcze długo po zakończeniu ostatniego rozdziału. Bardzo, ale to bardzo liczę na wydanie kolejnych tomów⛰️📖❤️ Cytaty: „Czy nawet dla największej miłości, takiej, która nie zdarzyła się wcześniej i nigdy więcej się nie powtórzy, warto poświęcić WSZYSTKO?” „Na­dal od czasu do czasu spo­ty­kam się z Di­die­rem, cią­gle zbyt rzad­ko, a może cią­gle za czę­sto, ale można po­wie­dzieć, że cy­klicz­nie... Nie umiem się od niego uwol­nić. My­śli o nim wra­cają do mnie jak bu­me­rang, cza­sem po pro­stu czuję, że mu­szę go zo­ba­czyć i już.” Opis wydawcy: Czy można się zakochać, będąc w pozornie szczęśliwym związku? Helena nigdy się nad tym nie zastanawiała, dopóki nie poznała Didiera. Na pierwszy rzut oka są swoimi przeciwieństwami, które funkcjonują po dwóch stronach prawa. On – dowódca grupy przemytniczej, ona – górska strażniczka, tropiąca przestępców. Jednak wystarcza chwila rozmowy, jedno głębokie spojrzenie w oczy, żeby oboje wiedzieli, że tak naprawdę są identyczni. Są sobie przeznaczeni. Helena stara się być lojalna wobec swojego męża, jednak nie jest w stanie oprzeć się magnetyzmowi i intelektowi Didiera. Miłość, która nigdy nie powinna się wydarzyć, wkracza w ich życie i bezpowrotnie je zmienia. Czy nawet największe uczucie, które nie ma prawa nigdy się powtórzyć, może usprawiedliwić zdradę współmałżonka? I jak się odnaleźć w starej rzeczywistości, gdy ma się świadomość, że już nic nie będzie takie jak kiedyś.