Świat się pomylił

Autora tej historii poznałam podczas Pierwszych Targów Autorskich w Londynie – i bardzo się z tego cieszę. Jego dwie książki kupiłam w ciemno, kierując się intuicją. Dziś opowiem Wam o pierwszej z nich – i zdradzę, czy to był dobry wybór. Długo czekała na swoją kolej, ale ja chyba musiałam do niej dojrzeć. Mocno mnie poruszyła - mogę powiedzieć nawet, że ścięła mnie emocjonalnie. „Świat się pomylił” to nie tylko opowieść o miłości i zagubieniu, ale przede wszystkim historia o poszukiwaniu siebie – w świecie pełnym uprzedzeń, niewypowiedzianych emocji i skrywanych ran. Alex, główny bohater, opuszcza rodzinne strony i rusza do Londynu, by odnaleźć własną drogę. To, co miało być nowym początkiem, zamienia się w podróż pełną życiowych zakrętów i emocjonalnych zderzeń. Na jego drodze stają Sylwia – kobieta z przeszłością, Miki – mężczyzna wnoszący chaos do jego poukładanego świata, oraz Laila – przyjaciółka, która doskonale rozumie, jak trudno zachować siebie, gdy uczucia wymykają się schematom. To historia, która łamie stereotypy i prowokuje do zadania sobie ważnych pytań: Czym jest tożsamość? Jak daleko sięgają granice miłości? Czy przeszłość innych może zdefiniować naszą przyszłość? Pietraszkiewicz stworzył powieść pełną autentyzmu – bolesną, poruszającą, ale i dającą nadzieję. Porusza trudne tematy: odkrywanie orientacji, zdrady, zakazane uczucia, walkę o akceptację. A wszystko to napisane językiem lekkim, ale trafiającym prosto w serce. Widać, że to historia pisana z potrzeby duszy – i właśnie to najbardziej w niej czuć. „Świat się pomylił” to książka dla czytelników, którzy nie boją się trudnych emocji, nieoczywistych wyborów i historii, które zostają w sercu na długo.

Jeju, nie sądziłam, że w jednej książce może być aż tyle życiowych mądrości! ,,Masz dar, Alex. Wykorzystaj to, ale uważaj- łatwo się po drodze zgubić. Wystarczy, że obierzesz niewłaściwy tor, i możesz już nie wrócić na prostą. Ten świat wciąga". Spodobały mi się porównania, które pisarz bardzo często stosuje i które są świeżym powiewem, nieczęsto spotykanym u innych autorów. Bardzo ładnie potrafi zobrazować każdą sytuację, podkreślając rzeczy ważne w sposób, który zauważamy. Ta opowieść wwierca się w nasz umysł, nie pozwalają o sobie zapomnieć. To tylko pokazuje jak trudno jest debiutantom się przebić. Bez większych promocji książki pozostają nie zauważeni, a szkoda, bo akurat tutaj jest duży potencjał. ,,Pamiętaj, są ludzie, którzy nie zakochują się w genitaliach, a w człowieku". Powiedziałabym, że ta opowieść jest jednym wielkim wspomnieniem różnych ludzi, którzy w jakiś sposób niespełnieni, starają się opowiedzieć swoją historię. Mamy tu poruszony związek kobiety z kobietą niekoniecznie od strony cielesnej, a bardziej tej duchowej. Może chwilami się wydawać, że bohaterzy wydają się mniej dojrzali, lecz znajdą się i tacy jakby na kształt matki, która ich prostuje, dając im rady do których dobrze by było, aby się dostosowali. Widać jednak, że oni nie widzą tego co robią źle. Natomiast bardzo przeżywają swoją przeszłość i choćby starali się robić dobrą minę do złej gry, to my wiemy, że udają. Obserwujemy ich przez pryzmat oka Alexa, który widzi tutaj więcej niż inni. Zauważa drobne rzeczy, ukryte mimiki, lecz nikomu o nich nie wspomina. Bacznie obserwuje co się dalej wydarzy. W momencie, kiedy znamy sobie z tego sprawę, opowieść zaczyna przechodzić jakby na nas. Nie widzimy już bohaterów książki, tylko osoby, które istnieją naprawdę. Sami zaczynamy je oceniać i przeżywać z nimi trudne sytuacje. Uważajcie, bo pozycja ma dar do hipnotyzowania, czytając ją całkiem się przepada. Wielokrotnie było mi przy niej smutno. Wspomnienia potrafią boleć, choć nikt się do tego nie przyzna. To opowieść o geju, dwóch kobietach i kimś jeszcze. Warto ją przeczytać:-)