Swift and Saddled

Zdarzyło ci się kiedyś zacząć serię od drugiego tomu? I mimo tego poczuć się tak, jakbyś właśnie wróciła do domu, który zna twoje imię, zapach i wszystkie złamane serca? Tak właśnie było ze mną i „Swift and Saddled”. Nie czytałam pierwszej części, nie znałam wszystkich relacji i niuansów… a jednak - od pierwszego rozdziału wiedziałam, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być. A Ty? Czytasz serie od początku, czy czasem dajesz się porwać impulsowi i wskakujesz w środek? Ada i Wes. Dwoje ludzi z przeszłością, zranieni, ostrożni, ale jednocześnie silni i zdeterminowani. Ona - dziewczyna z miasta, która w końcu odzyskała kontrolę nad swoim życiem. On - opanowany kowboj z sercem większym niż całe Wyoming. Ich pierwsze spotkanie? Szalony pocałunek w obskurnym barze. A potem… rzeczywistość. Bo oto okazuje się, że Ada właśnie zaczyna projekt na ranczu, którego współwłaścicielem jest nie kto inny, jak właśnie Wes. Autorka tworzy klimat, który można dotknąć - czuć kurz prerii, zapach świeżo skoszonego siana, ciepło ogniska, a serce… bije ciut szybciej. Uwielbiam, kiedy powieść romansowa nie ogranicza się do schematycznego „od nienawiści do miłości”, ale pokazuje pełen wachlarz emocji - od zaufania, przez lęk, aż po to najdelikatniejsze uczucie, które przychodzi niespodziewanie i nie pyta, czy jesteś gotowa. Ada to postać z krwi i kości. Popełniła błędy, oberwała od życia, ale się podniosła. W jej ostrożności, w niechęci do bycia „zaopiekowaną” można zobaczyć wiele z nas. Wes nie próbuje jej zmienić, nie narzuca się, nie gra bohatera. On po prostu jest - cierpliwie, cicho, z uważnością. I choć to nie jest wielka, burzliwa historia miłosna - to właśnie przez swoją subtelność zyskuje na autentyczności. Szczególnie poruszył mnie wątek domu, który razem remontują. Bo czy to nie piękna metafora relacji? Odgruzować przeszłość, zbudować coś nowego, cegła po cegle. Wspólny projekt, który daje im pretekst do spędzania czasu razem, a nam - czytelnikom - kilka absolutnie rozczulających scen. Oczywiście, nie wszystko jest idealne. Fabuła miejscami toczy się trochę zbyt gładko, a emocjonalne napięcie mogłoby momentami eksplodować bardziej. Ale wcale mi to nie przeszkadzało. Bo ta książka nie miała być dramatem. Ona ma być miejscem, do którego wracasz, kiedy potrzebujesz oddechu, prostoty i… czułości. Lyla Sage serwuje nam opowieść, która smakuje jak marshmallow pieczony przy ognisku - trochę lepiąca, trochę słodka, trochę nostalgiczna. I bardzo potrzebna. „Swift and Saddled” to książka o tym, że nawet jeśli życie przewróciło cię na łopatki, możesz wstać. I spotkać kogoś, kto nie będzie chciał cię naprawiać - tylko przytulić taką, jaka jesteś. Ocena: 8/10 - za klimat, bohaterów i ten cudowny balans między lekkością a emocjonalną głębią. Za to, że po przeczytaniu ostatniej strony miałam ochotę wrócić na Rebel Blue… i zostać tam na dłużej.