Syn Wiatru. Bękart

„Syn wiatru” to pierwszy tom serii, który mocno wdziera się w emocjach i sercu czytelnika. Po przeczytaniu ostatniej strony - głowie pozostaje jedno pytanie – jak potoczą się losy Szymka? Chłopca, którego dzieciństwo było trudne i bolesne, naznaczone stratą, samotnością i brakiem stabilności. To historia dorastania w świecie, który nie daje taryfy ulgowej i zmusza do przedwczesnej dojrzałości. Autorka realistycznie oddaje tło lat 80. – surową codzienność oraz skomplikowane relacje międzyludzkie, tworząc wiarygodny i poruszający obraz rzeczywistości. Bohater nie jest idealizowany – to dziecko, które chłonie świat takim, jaki jest, ucząc się zarówno dobra, jak i okrucieństwa od dorosłych wokół siebie. Dzięki temu jego historia wydaje się jeszcze bardziej prawdziwa i przejmująca. Relacje odgrywają tu kluczową rolę – zarówno te, które dają nadzieję, jak i te, które ją odbierają. Szczególnie wyraźnie widać, jak ogromny wpływ mają na dziecko pojedyncze gesty, słowa i obecność drugiego człowieka. To właśnie w tych momentach książka najmocniej trafia do serca czytelnika, pokazując, jak niewiele czasem potrzeba, by dać komuś siłę do dalszej walki. Akcja nie pędzi jak pociąg, ale nie brakuje tu dramatycznych wydarzeń, które stopniowo budują napięcie i prowadzą do przełomowych momentów w życiu bohatera. Każda kolejna strata i zmiana miejsca pogłębia jego doświadczenia, ale jednocześnie kształtuje w nim wewnętrzną siłę. Bardzo lubię styl autorki – jest przystępny, a jednocześnie pełen emocji i wrażliwości. Nie ma tu zbędnych ozdobników – jest za to szczerość, która działa najmocniej. „Bękart” to nie tylko opowieść o trudnym dzieciństwie. To historia o przetrwaniu, kształtowaniu charakteru i o tym, że nawet w najciemniejszych momentach może rodzić się siła. To książka, która porusza, skłania do refleksji i zostawia ślad. Pierwszy tom zapowiada naprawdę wyjątkową serię i z całego serca polecam. ❤️ Cytaty: „Obec­ność psia­ka spra­wi­ła, że znów chcia­ło mu się żyć. Każ­de­go dnia w szko­le nie mógł się do­cze­kać po­wro­tu do domu, bo wie­dział, że ktoś na niego czeka. Ow­szem – kró­li­ki też go lu­bi­ły, też cze­ka­ły, ale ten uro­czy zwie­rzak to co in­ne­go. Pa­trzył na swo­je­go wy­baw­cę, pisz­czał, do­ma­gał się czu­ło­ści albo dzię­ko­wał za każdy gest do­bro­ci. On po­tra­fił być wdzięcz­ny, a Szy­mek od­pła­cał się tym samym. Po­ko­chał tego zwie­rza­ka całym ser­cem, choć przez ten cały czas to­wa­rzy­szył mu strach.” „Chrząk­nę­ła wy­mow­nie, potem zdję­ła z rąk weł­nia­ne rę­ka­wicz­ki. Zo­ba­czył smu­kłą dłoń ubra­ną w złote pier­ścion­ki wy­sa­dza­ne róż­ny­mi ka­mie­nia­mi. – Daj! – Ujęła jego rękę w swoją, mu­snę­ła ją pal­cem, po czym zaj­rza­ła do jej wnę­trza. Po­czuł cie­pły, elek­try­zu­ją­cy dotyk. W jej czar­nych oczach coś bły­snę­ło. Brwi ścią­gnę­ły się ku na­sa­dzie nosa. – Hmm… Już nie­dłu­go ktoś się po­ja­wi. Star­szy męż­czy­zna, który cię stam­tąd za­bie­rze. – Ale d-​dokąd? – wy­krzyk­nął po­ru­szo­ny. – Ale kto? – Cii. – Przy­ło­ży­ła palec ser­decz­ny do uszmin­ko­wa­nych na czer­wo­no warg. – Wróż­ba po­trze­bu­je ciszy i sku­pie­nia.”

Łódź, lata 80. i chłopiec, którego los nie oszczędza… 😥 Sięgając po "Syna Wiatru. Bękarta", wiedziałam, że będzie emocjonalnie, ale nie spodziewałam się, że ta historia wejdzie mi pod skórę aż tak mocno. To nie jest lekka opowieść do kawy – to książka, która uderza prosto w serce i zostaje z Tobą na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Co mnie urzekło? 🤔 Przede wszystkim autentyzm. Anna Stryjewska z niezwykłą wrażliwością kreśli postać Szymona chłopca, który od dziecka musi mierzyć się z odrzuceniem i samotnością. Jego dzieciństwo to pasmo strat: najpierw matka, potem jedyne oparcie w osobie wujka Wacka, a na końcu dramatyczna przeprowadzka do domu dziecka. Brzmi ciężko? Bo tak jest. Ale w tym mroku jest też ogromne światło. Najpiękniejsze w tej książce jest to, jak autorka pokazuje, że nawet w tak trudnych warunkach można znaleźć przyjaźń, czułość i iskierkę nadziei. Szymon to postać, której po prostu nie da się nie polubić. To dziecko, które chłonie każdy gest dorosłych – zarówno tych dobrych, jak i złych – i uczy się od nich, jak walczyć o siebie. Przy nim jest wujek Wacek – postać, która złamała mi serce. Dobry, wrażliwy mężczyzna, który kocha zbyt mocno i popełnia błędy, które mają tragiczne konsekwencje. No i despotyczna babcia… ale o niej sami musicie przeczytać. Anna Stryjewska pisze w sposób, który wciąga bez reszty. Narracja jest płynna i czuć klimat Łodzi lat 80., słychać odgłosy podwórka, widzi się te siermiężne realia domu dziecka przy Aleksandrowskiej. To książka, którą połknęłam w dwa wieczory, ale niektóre sceny siedziały we mnie znacznie dłużej. 🎯 Dla kogo będzie to idealna lektura? Jeśli lubicie poruszające, obyczajowe sagi, które pokazują trudne dzieciństwo, siłę charakteru i walkę o lepsze jutro – to jest tytuł dla Was. Jeśli wzruszyły Was książki takie jak "Kwiat pustyni" czy "Chłopiec z latawcem" – tutaj znajdziecie podobny ładunek emocjonalny. To także świetna propozycja dla fanek literatury obyczajowej osadzonej w polskich realiach PRL-u. "Syn Wiatru. Bękart" to pierwszy tom cyklu i już wiem, że będę wyczekiwać kontynuacji z niecierpliwością. To opowieść o tym, że pochodzenie nie definiuje człowieka, a siła drzemie w nas znacznie głębiej, niż nam się wydaje. Moja ocena: 9/10 ⭐ BRUNETTE BOOKS