Synowie wojny

„(…) pokój jest sprawą bardzo kruchą, i że czasami naprawdę niewiele trzeba, żeby norlamność rozsypała się jak domek z kart.”. „Synowie wojny” to już trzeci i ostatni tom sagi „Czas niepokoju”. Każda z tych części była wspaniałą podróżą do świata, który już nie istnieje. Dwa pierwsze tomy to opis czasów przed wojennych. Natomiast ostatnia część sagi to opis życia w okupowanej przez Niemców Warszawie. Helenka po wyjściu na wolność pracuje ponad siły w żydowskim szpitalu. Podobnie jak Michał, który mało śpi a wciąż opatruje rannych, których przybywa każdego dnia. Aktor Konrad z dnia a dzień przestaje być bożyszczem tłumów i zaczyna pić. Musi również zmierzyć się z ciężkim dla niego zadaniem. Czy podoła? Poldek cudem uniknął śmierci. Po postrzeleniu trafia do klasztoru, gdzie zakonnice próbują go ukryć przed Niemcami. W Warszawie otworzyły bramy piekieł. Każdego dnia życie w stolicy staje się cięższe, coraz bardziej pogłębiają się podziały między ludźmi. Szerzy się głód i choroby. Jaki los czeka bohaterów mojej ulubionej sagi? Każda z części dostarcza wielu emocji. W pierwszych dwóch tomach była to ciekawość, jak przodkowie Julki poznali się i jak wyglądała ich młodość, życie i miłość. Ostatni tom to opis ciężkich czasów jakie przyszły wraz z wybuchem II Wojny Światowej. Rozłąka, tęsknota za tym co było, za miłością. Jesteśmy świadkami spadających bomb, zamiany budynków w kupki gruzów i muru, który podzielił miasto i ludzi. Autorka bardzo dobrze ukazała tutaj skalę okrucieństwa i to do czego jest zdolny człowiek by przetrwać. Książka wywołuje wiele emocji. Od poczucia beznadziei, złości po nadzieję, że kiedyś ten koszmar się skończy. Jak w każdym tomie i tutaj mamy dwie linie czasowe. Współczesność, w której młoda Julka próbuje dowiedzieć się czegoś więcej o swoich dziadkach i pradziadkach, oraz przeszłość. Życie Heleny, Poldka, Konrada, Michała i innych. Bardzo lubię takie zabiegi w książkach i dlatego „Synowie wojny” jak wcześniejsze dwa tomy bardzo podobały mi się. Czyta się je bardzo szybko. Autorka posiada lekkie pióro, a bohaterowie zostali od początku do samego końca bardzo dobrze wykreowani. Bardzo polecam cała sagę „Czas niepokoju”.