Syreny

"Czasem nie ma wyboru. Jest tylko miłość." 💙💙💙 Kiedy sięgałam po tę powieść, nie wiedziałam czego się spodziewać. Nutki magii? Baśniowości? Czy może historii jakich wiele? Mimo wszystko, postanowiłam dać jej szansę i pozwolić siebie zaskoczyć, bądź rozczarować. I przyznam szczerze, że to, co kryje się pod tą subtelną, piękną i jakże tematyczną okładką, przerosło moje najśmielsze oczekiwania. To powieść mnie zachwyciła. Chwyciła za serce. Ścisnęła za gardło. Przyniosła nadzieję. Dała ukojenie. To powieść, którą czyta się całą sobą, i którą przeżywa się całą sobą. Piękna, momentami baśniowa, momentami historyczna, a jakże prawdziwa. Nasączona mnóstwem emocji, które wyzierają z każdej ze stron. Naznaczona bolesnymi konsekwencjami podjętych decyzji. Otoczona aurą tajemnic, których odkrycie wiąże się z pewnego rodzaju rozczarowaniem, a także niezrozumieniem. Historia "Syren" przebiega dwutorowo. Mamy tu rok 1800, kiedy to siostry Mary i Eliza zostają wysłane do kolonii karnej. W tej trudnej, pełnej bólu podróży, rodzi się prawdziwa siła. Siła kobiet. Ale też siła niezwykłej więzi. Siostrzanej więzi. Pięknej i skorej do największych poświęceń. Mamy też rok 2019. Tutaj poznajemy historię sióstr Lucy i Jess. Chociaż ich kontakt jest sporadyczny, to łączy je silna więź. Jess jest pierwszą osobą, do której Lucy spieszy z problemami. Po incydencie w akademiku, także wyrusza do mieszkania siostry, by móc się w nim schronić i uciec od tego, co złe. Niestety nie zastaje w nim Jess. Ale odkrywa coś, co może zachwiać ich relacją i na zawsze zmienić ich życie. "Syreny" to powieść, która całkowicie mnie pochłonęła i oczarowała. Porwała w swój magiczny świat i zawładnęła moim sercem. Losy bohaterek przeplatają się ze sobą. Przerażają. Zaskakują. Zachwycają. Tworzą spójną, trudną, a zarazem baśniową całość. "Syreny" to jedna z najpiękniejszych powieści tego roku. Niezwykle klimatyczna. Niezwykle piękna. Niepowtarzalna. Historia na bazie jawy i snu, na ganicy rzeczywistości i magii. Kiedy już zacznie się ją czytać, to niesposób się od niej oderwać. A kiedy przewraca się ostatnią kartkę - niesposób o niej zapomnieć. Piękna pod każdym względem. Serdecznie polecam 💙

Lubicie piękne okładki książek? Ja bardzo! Jestem tzw. okładkową sroką i przyznam szczerze, że to właśnie w pierwszej kolejności okładka zachęca mnie do sięgnięcia po daną pozycję, dopiero później opis. Tutaj jednak zadziałało to drugie i aż szkoda, że właśnie okładka nie oddaje w pełni klimatu tej historii! . „Syreny” autorstwa Emilii Hart to opowieść o czterech siostrach. Siostrach połączonych jedną tajemnicą, która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego, a raz odkryta, może odmienić wszystko… . Akcja rozgrywa się dwutorowo. W 1800 roku, gdzie poznajemy Mary I Elizę - młode Irlandki wysłane statkiem z syreną na dziobie do kolonii karnej w Australii. Ta podróż, która trwała wtedy miesiące, sprawiła, że odkryły w sobie coś, co tłumione przez lata było uśpione w ich wnętrzu. Co je wyzwoliło i sprawiło, że kobieca siła doszła do głosu… 2019 rok. Lucy wyrusza do domu swojej starszej siostry mieszczącego się w nadmorskiej Nowej Południowej Walii. Potrzebuje jej pomocy i oparcia po incydencie, który miał miejsce w akademiku. Wierzy, że Jess będzie w stanie jej pomóc. Niestety po dotarciu na miejsce, okazuje się, że siostry nigdzie nie ma, a dom stoi opuszczony. Kobieta powinna być na miejscu, gdyż szykuje autorską wystawę obrazów przestawiającą tajemnicze kobieco-syrenie postacie i statek z figurą syreny na dziobie - te same, które śnią się Lucy… . To była niezwykła historia! Wciągająca fabuła, która nie pozwoliła odłożyć jej na później, ciekawe postaci, które zaskakują - tak samo, jak i to, co je ostatecznie łączy! Pełno w niej tajemnic - mrocznych, tych zakopanych w przeszłości, które raz odkryte, zmienią wszystko! Oczywiście jest tutaj tytułowy motyw syren, który zaskakuje i powoduje, że chce się więcej! Realizm przeplata się ze zjawiskami nadprzyrodzonymi, a granica między jednym i drugim staje się tutaj niemal niewidoczna… . Jestem zachwycona tą historią, zdawałoby się taką niepozorną, ale ostatecznie tą, którą wywarła na mnie ogromne wrażenie! (I aż żal, że okładka nie oddaje jej wyjątkowości, ale w tym przypadku sprawdza się powiedzenie, że nie powinniśmy osądzać książki po okładce!)

Czy zdarzyło Ci się kiedyś czuć, że przeszłość ma na Ciebie większy wpływ, niż jesteś w stanie przyznać? Że nosisz w sobie historię, o której nie masz pojęcia - a jednak ona domaga się, by ujrzeć światło dzienne? „Syreny” są właśnie o tym. O pamięci, która płynie w krwi kobiet. O tajemnicy, której nie da się uciszyć, kiedy wzywa nas morze. Emilia Hart snuje opowieść o dwóch parach sióstr - oddzielonych dwoma wiekami, a jednak połączonych czymś, czego długo nie potrafiłam nazwać: mocą, która rodzi się z bólu i przetrwania. W 2019 roku Lucy budzi się z rękami na gardle swojego byłego chłopaka. Przerażona, zagubiona, bez wspomnień - i z coraz bardziej sugestywnymi snami. Ucieka do domu swojej siostry, Jess. Tylko że Jess znika. A im dłużej Lucy czeka, tym mocniej wdziera się do jej głowy morze… i szepty kobiet, które jakby wzywały ją z głębin. Podczas lektury ciągle zadawałam sobie pytanie: co jest snem, a co brutalną prawdą? Tak morze nie tylko koi - ono odbiera. Ośmiu zaginionych mężczyzn. Niemowlę znalezione w jaskini. Plotki o syrenim śpiewie niosącym się między falami. Każdy nowy szczegół sprawiał, że klimat tej historii stawał się duszny - jakby brakowało mi powietrza. A 1800 rok? To jak druga warstwa tego samego snu. Mary i Eliza - skazane, wysłane do kolonii karnej, zamknięte na statku, który ma na dziobie figurę syreny. Kobiety, które zbyt często słyszą, że są nic niewarte. A jednak w ich ciałach zaczyna się budzić coś, co nie pasuje do ludzkiego świata. Coś, co przeraża… i daje siłę. Uwielbiam, jak Hart splata te dwa światy: teraźniejszy i historyczny. Nie robi tego nachalnie - raczej powoli, jak przypływ. Nie wiesz jeszcze, dokąd Cię niesie fala, ale czujesz, że nie możesz zawrócić. Motyw przemiany - fizycznej, emocjonalnej i tej wynikającej z dziedziczonej pamięci - jest tu poprowadzony z ogromną wrażliwością. Nie ma tu typowych, baśniowych syren. Są kobiety, które stają się syrenami, bo zostały skrzywdzone. I powiedziały: dość. Ta książka jest też o siostrzeństwie. O więzi, która potrafi być trudniejsza niż jakikolwiek związek, ale też ocalająca jak tlen. Czułam całą sobą, że to nie jest historia o zakochaniu się w kimś. To historia o odnalezieniu siebie w drugiej kobiecie. Czy wszystko mnie zachwyciło? Niektóre fragmenty mogłyby być bardziej intensywne, ale… morze też nie zawsze jest sztormem. Czasem przygotowuje się do gwałtownego uderzenia. A kiedy emocje w końcu eksplodują - trudno je poskromić. „Syreny” to książka, która działa jak fala. Wraca do Ciebie, nawet gdy myślisz, że już odpłynęła. Zostawia sól na skórze i cichy śpiew gdzieś w głowie. A Ty zaczynasz się zastanawiać, ile w Tobie samej jest ogona syreny - tej, która przetrwa wszystko, co próbuje ją zatopić. Ocena: 9/10 - za kobiecą moc, która rośnie z każdą stroną.