Szansa na miłość

„Nie wiedziałam, że można tęsknić za kimś, kogo się chce zapomnieć.” „Miłość nie zawsze jest łatwa. Ale tylko ta prawdziwa potrafi ocalić.” „Czasem trzeba stracić wszystko, by zrozumieć, co naprawdę jest nasze.” „Nie każdy rozdział kończy się kropką. Niektóre mają ciąg dalszy.” Niektóre spotkania , choć przypadkowe sprawiają, że życie dzieli się na przed i po. Zoja i Kuba poznali się w Karpaczu przed sześciu laty , gdy dziewczyna świętowała urodziny przyjaciółki. Mimo,że była osobą dość rozsądną i ambitną. Nie oczekiwała, że zakocha się w chłopaku, którego spotkała dzięki splotowi okoliczności, ale ,gdy w grę wchodzą uczucia rozum musi skapitulować. Piotr jednak zawrócił kobiecie w głowie na tyle ,że ta pomimo wyjazdu na studia nie potrafi o nim zapomnieć. W tym miejscu warto dodać, że bohateka ma wyjątkowo trudne stosunki rodzinne z krewnymi od strony mamy - Jusryny. Rodzicielka bowiem od zawsze sabotowała wszelkie działania jedynej córki, otwarcie mówiąc, że ta nic nigdy nie osiągnie. Pewnego dnia jednak Zoja jest zmuszona do interakcji z tą toksyczną osobą. Okazuje się bowiem, że kuzynka Zoi Angelika bierze ślub zaś jej przyjaciółka, która miała pełnić rolę druhny uległa wypadkowi i to właśnie Zoja ma zastąpić Asię , mimo ,że do tej pory obie nie utrzymywały częstych kontaktów. Chcąc nie chcąc młoda kobieta ulega matce i podczas urodzin dziadka ma poznać przyszłego męża Angeliki. Jej zdziwienie trudno oddać słowami- okazuje się bowiem, że przyszły pan młody to tajemniczy przystojniak , którego poznała przed laty i którego nie potrafila zapomnieć. Kuba, bo tak mężczyzna ma naprawdę na imię również rozpoznaje dawną kochankę, a pogrzebane niegdyś uczucia wracają ze zdwojoną siłą. Czy zakochani zdecydują się wszystko sobie wyjaśnić, tym samym dając szansę miłości? Gdy przeczytałam opis tej powieści miałam w głowie co najmniej trzy możliwe scenariusze wydarzeń , jednak żaden nie przygotował mnie na to ,co rzeczywiście zaserwowała pani Małgorzata. Jej debiutancka książka to opowieść nie tylko o miłości, choć jest ona niewątpliwie główną osią fabuły. Opowiada również o ustanawianiu własnych granic, rodzinnych takemnicach i przebaczeniu. O ranach i traumach oraz walce o to co w życiu najważniejsze. Nie będę zdradzać detali- powiem tylko ,że gdy zaczęłam czytać wielokrotnie powtarzałam sobie w myślach "jeszcze tylko jeden rozdział " a kończyło się na pięciu. Całość mocno mnie zaangażowała a bohaterowie do siebie przekonali. Jedynym drobnym mankamentem była dla mnie za duża ilość scen intymnych w końcówce książki. Poza tym było naprawdę świetnie.🤍💚 Czekam z niecierpliwością na kolejne historie od Pani Trochy- Brzezińskiej.

Szansa na miłość Małgorzaty Trochy-Brzezińskiej jest debiutancką powieścią pisarki. Jest to dwuczęściowa historia dwojga młodych ludzi i ich skomplikowanej relacji. Pierwsza część jest mieszkanką powieści obyczajowej i romansu, w drugiej romans dryfuje w kierunku erotyku. Zoja po studiach została we Wrocławiu i tutaj znalazła pracę, bo jej relacje z matką i babcią są napięte. Obie stale ją krytykują i ośmieszają, podobnie jak faworyzowana przez obie panie kuzynka Zoi – Angelika. Tym większe zdumienie Zoi budzi zaproszenie do bycia druhną kuzynki. Na rodzinnej imprezie przed weselem okazuje się, że narzeczony Angeliki – Jakub jest tajemniczym „Piotrem”, którego Zoja poznała 5 lat wcześniej w Karpaczu. Zoja zakochała się w nim wówczas, ale mężczyzna zniknął po wspólnie spędzonej nocy. Jakub jest także zaskoczony ponownym spotkaniem „Nieznajomej” z Karpacza. Próbował ją odnaleźć, kiedy nie zastał jej po powrocie do pokoju, ale bezskutecznie. U obojga powracają tamte emocje. Ale wesele to nie ich wesele będzie za miesiąc. Późniejsze losy Zoi, Jakuba i pozostałych członków tej intrygującej i pełnej tajemnic rodziny stanowią dalszą część powieści. Pogmatwane koleje uczuć między parą głównych bohaterów dostarczą czytelnikom sporo emocji. W powieści Szansa na miłość Małgorzata Trocha-Brzezińska porusza wiele istotnych problemów. Opowiada o sile pierwszej miłości, która potrafi przetrwać wiele lat i mimo burzliwych kolei losu nie stracić swojej mocy. Pisze o rozstaniach i powrotach do siebie naznaczonych tęsknotą i rozterkami związanymi z ponownym zaufaniem. Opisuje różne relacje między członkami rodziny Zoi, w tym rywalizacji, w tle których są rodzinne tajemnice. A także o przyjaźni, która daje wparcie i pomaga przetrwać życiowe burze. Podobało mi się rozwinięcie przez autorkę wątku rodzinnego w powieści. Zoja przez całe życie miała poczucie niewystarczalności i odrzucenia ze strony matki i babci. Wszystko co robiła było umniejszane i krytykowane, a ona nie wiedziała, dlaczego. Takie traktowanie wpłynęło na kształtowanie się jej osobowości, poczucia wartości i relacje z ludźmi, a szczególnie jej poczucie znaczenia w życiu innych osób. Dopiero odkrycie rodzinnej tajemnicy pozwoliło jej zrozumieć przyczyny takiego zachowania matki i babci. Problem, który opisuje pisarka w tym wątku jest bardzo ważny pokazując jak istotna w życiu dziecka jest rola matki i innych krewnych, jak relacje w rodzinie mają wpływ na dorosłe życie. A także jak odpowiedzialne jest podjęcie się roli rodzica. W powieści w wielu wątkach przewija się motyw zaufania i tajemnicy. Szczególnie negatywny jest brak zaufania w relacji z bliskimi osobami. W książce pisarka pokazuje nam brak zaufania rodziców do Zoi i ukrywanie przed nią przeszłości, a także brak zaufania Jakuba do Zoi i samodzielne podjęcie decyzji o ślubie z jej kuzynką, mimo że ustalenia były inne. To wszystko bardzo negatywnie wpłynęło na jej życie, powodując wiele emocjonalnych perturbacji, ale też sprawiło, że po przepracowaniu tych doświadczeń była silniejsza i odporniejsza na zranienia. Główną bohaterkę, Zoję, w pierwszej części powieści postrzegałam jako złożoną i autentyczną postać. Jej przeżycia, zachowania i emocje są spójne z wydarzeniami, jakie były jej udziałem. Jej dylematy, podejmowane decyzje były trudne, kontrowersyjne, nawet jeśli budziły mój sprzeciw, to były wiarygodne. Niestety w drugiej części książki jej zachowania i reakcje utraciły autentyczność, kreacja postaci Zoi przez pisarkę upodabniała się do kreacji postaci Jakuba, który od początku był dla mnie mało wiarygodny. Jego zachowania i emocje z czasem coraz bardziej odbierałam jako przerysowane i sztuczne. Ich dialogi w drugiej części stały się sztuczne, infantylne, a relacje zdominował pociąg fizyczny. Natomiast w moim odczuciu dobrze zostały wykreowane postacie drugoplanowe, które są autentyczne i konsekwentne w swoim postępowaniu. Mimo, że osoba Angeliki nie budzi sympatii, to jest wiarygodna w swojej zazdrości i chęci poniżenia kuzynki. Dużą sympatię budzą kuzyni Zoi i para jej przyjaciół – wspaniała grupa wsparcia, która nie kwestionuje jej wyborów i decyzji, doradza, pomaga i akceptuje, a kiedy trzeba staje po jej stronie. Mimo mankamentów kreacji postaci powieść Małgorzaty Trochy-Brzezińskiej jest emocjonująca, szczególnie w pierwszej części. Stracona i odnaleziona po latach miłość, która okazuje się być niedostępna. Szczęście związane z ponownym nawiązaniem bliskiej relacji i dramat straconych nadziei. Emocje związane z relacjami rodzinnymi i chęcią spełnienia oczekiwań najbliższych. Rywalizacja i nieuzasadniona nienawiść ze strony kuzynki. Bolesne odzyskiwanie równowagi by znów stanąć przed dylematem związanym z koniecznością zaufania osobie, która zawiodła. Odkrycie rodzinnej tajemnicy. W tym tyglu aż kipi od tej mieszaniny emocji, a czasem nawet wybucha. Szczególnie emocje Zoi są wystawiane na kolejne próby. Kompozycyjnie książka podzielona jest na dwie części. Narracja prowadzona jest z dwóch perspektyw Zoi i Jakuba, co zapewnia nam wgląd w wewnętrzne dylematy obu postaci, choć nie zawsze przebieg zdarzeń przedstawiany jest równolegle przez obie postacie. Do wydarzeń bieżących autorka wplata retrospekcje wydarzeń z przeszłości, które miały wpływ na teraźniejszość bohaterów, tu także zachowując narrację z perspektywy dwóch postaci. Fabuła jest spójna, dynamika akcji utrzymana jest na dobrym poziomie. Osobiście męczyły mnie opisy i ilość scen erotycznych. Językowo książka jest przeciętna, moim zdaniem, zbyt dużo jest tu kolokwializmów, zbyt liczne powtórzenia (choćby „moja bogini”), a przy opisie wewnętrznych przeżyć bohaterów czasami trudno mi było wczuć się w przeżycia bohaterów z uwagi na nadużywanie krótkich zdań. Brakowało mi lekkości w stylu jakim posługuje się autorka. Podsumowując, Małgorzata Trocha-Brzezińska w swojej powieści podejmuje tematy ważne i istotne. Początkowo lektura dostarczyła mi sporo emocji, ale z czasem moje zaangażowanie osłabło. Nie przekonała mnie także kreacja niektórych postaci. U mnie osobiście powieść pozostawiła niedosyt, a styl pisarki mnie nie w pełni przekonał do jej twórczości. Jednak mam świadomość, że obiór literatury jest sprawą indywidualną, o czym przekonałam się niejednokrotnie. Dlatego polecam, by samodzielnie dokonać oceny tej powieści. Zapewne znajdą się osoby, którym Szansa na miłość spodoba się dużo bardziej niż mnie.

Małgorzata Trocha-Brzezińska w swojej powieści „Szansa na miłość” proponuje czytelnikowi historię, która od pierwszych stron pulsuje emocjami i napięciem. To opowieść o tym, jak przeszłość potrafi niespodziewanie wkroczyć w uporządkowaną codzienność i zburzyć każdy, nawet najstaranniej zbudowany mur. Zoja stara się trzymać swoje życie pod kontrolą. Przypadkowe zdarzenia – zgoda na bycie druhną u kuzynki Angeliki oraz spotkanie z Kubą, dawną miłością i jednocześnie… narzeczonym Angeliki – sprawiają jednak, że jej poukładany świat zaczyna się chwiać. Autorka znakomicie pokazuje dylematy bohaterki, jej wewnętrzną walkę między lojalnością wobec rodziny a pragnieniem własnego szczęścia. W tle toczy się skomplikowana gra rodzinna – pełna niedomówień, intryg i sekretów. To sprawia, że książka nie jest jedynie romansem, lecz także powieścią obyczajową o trudnych więziach i o tym, jak często musimy zmagać się z oczekiwaniami bliskich, zanim znajdziemy własną drogę. „Szansa na miłość” to historia o sile uczuć, które potrafią rozpalić serce na nowo. To również książka o odwadze: odwadze, by postawić siebie na pierwszym miejscu, by przyznać się do własnych pragnień i by zawalczyć o przyszłość, której się naprawdę pragnie. To idealna propozycja dla czytelników lubiących historie, w których emocje odgrywają główną rolę, a miłość staje się nie tylko uczuciem, ale też wyborem i sprawdzianem charakteru. „Szansa na miłość” przypomina, że nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie – nawet jeśli wiąże się to z ryzykiem, że ktoś inny może poczuć się zraniony. Bo prawdziwe szczęście zaczyna się tam, gdzie kończy się strach przed podjęciem decyzji.

„Szansa na miłość” to opowieść o pierwszej miłości. O rozstaniach i powrotach. Jest to historia o kobiecie, która pomimo wszystko potrafi zadbać o siebie. Jest to również opowieść o pięknej przyjaźni, bez której ciężko w życiu. Zoja I Kuba to bohaterowie, którzy wzbudzają wiele emocji. Ich relacja na początku nie wygląda za dobrze. Poznali się 4 lata temu, ale los chciał, że ich drogi rozeszły się. Pewnego dnia kuzyna prosi Zoję by została jej świątkową. I chociaż nie przepadają za sobą, dziewczyna zgadza się. Gdy okazuje się, że narzeczony Angeliki to jej Kuba wszystko się zmienia. On również rozpoznaje Zoję, a uczucie, które dawno powinno wygasnąć rodzi się na nowo. Ile tutaj działo się. Zoja to dziewczyna, która nie tylko z kuzynką nie za bardzo lubiła się, ale również z własną matką. Rodzina często wytykała jej coś publicznie i krytykowała. Kuba z kolei to facet, który skradł moje serce. Ale dlaczego to nie powiem, bo za dużo zdradzę. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Nie jeden raz w oczach pojawiły się łzy. Raz były one spowodowane tym co spotkało złego Zoje, a raz były to łzy szczęścia i wzruszenia. Autorka posiada lekki styl pisania. I pomimo, że historia jest przewidywalna to bardzo polecam ten tytuł.