Szept moczarów. Tom 1. Światła nad moczarami

Ta książka to absolutny majstersztyk! Wciąga od pierwszej strony i nie pozwala o sobie zapomnieć. Napisana świetnym językiem, z dbałością o każdy szczegół. Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego. Gorąco polecam każdemu

Świat fantastyczny zawsze był mi bliski, gdyż to tam uciekałam do fantazyjnych wydarzeń nadając sobie różne moce, które by mi pomogły uratować nie tylko siebie, ale i cały świat. Mitologia słowiańska tym bardziej mnie ciekawiła, gdyż to tam według legend ludzie mogli mieć umiejętności przekraczające nasze obecne myślenie. Zresztą istnieje teza, że jesteśmy ograniczeni przez własne myśli, które nieświadomie powtarzali nam rodzice, również żyjący w niewiedzy, więc jakby żyjemy w świecie, któremu brakuje odwagi. Dlatego tylko nieliczni są w stanie osiągnąć większy dobytek, bo oni potrafią myśleć o sobie. W tej historii spotkałam dziewczynę o imieniu Lena, która po śmierci trafiła do innego miejsca. Stała się duchem, który może się poruszać po świecie żywych i umarłych. To tam powiedziano jej, że może się zmienić, jednak dopełnić musi kilka rzeczy, a między nimi uśmiercić człowieka. Podkreślone jest, że to postać bardzo mądra, która szybko zdobywa nowe umiejętności. Tak naprawdę tylko przypadek sprawił, że nie udało jej się dopełnić tej ostatniej rzeczy i tu wtrącę się, bo pomimo dawności opowieści, to tutaj również duchy mogą korzystać z instagrama i przesyłać zabawne selfi:-) Takie mieszanie światów wychodziło tutaj bardzo zabawnie:-) Według panujących reguł, ma siedem lat na ten czyn. Niby dużo, ale z tego, co wiemy z rozmów z innymi, nie jest to taką łatwą sprawą. Co zatem postanowi? A może obierze zupełnie inną, tylko sobie znaną drogę? Zapewniam was, że jest to łatwa lektura z tego względu, że została uteraźniejszona- jeśli jest takie słowo:-) Dużo jest tutaj zabawnych sytuacji, choćby takich, które wymagają powagi sytuacji, a za plecami ktoś robi zabawne miny, by okazać swój bunt:-) Świat wykreowany został z prostotą i pięknem opisów przyrody, które go ubarwiają. Widzimy jak sztywne zasady tam panują, gdzie nie ma niczego pomiędzy. Tutaj nie zawsze można osiągnąć to, co się chce, gdyż jakby dobrą drogę trzeba sobie wypracować samemu. Nawet chodziły mi myśli po głowie, że opowieść skłania się ku słowom, aby zacząć wierzyć w siebie, uzyskać pewność miłowania siebie, bo tylko wtedy stanie się to, co pragniemy osiągnąć. Uważam, że jest warta uwagi, a same barwione brzegi aż zachęcają, aby całą kolekcję z Wydawnictwa mieć u siebie na półce. Mi się podobała, dlatego ją polecam:-)