Szeptucha. Trzy księżyce

Świat wierzeń, tajemnych rytuałów, zaklęć i zabobonów to jedno oblicze powieści Bianki Kunickiej "Szeptucha. Trzy księżyce”. Drugie to świat kobiet, bardzo mocnych, odpornych, walczących o swoje życie. Nawoja po latach wygnania wraca do rodzinnej wsi. Pomaga ludziom, leczy choroby, odgania demony. Wydaje jej się, że teraz już będzie miała spokojne życie. Niestety, zostaje posądzona o czary. Oprawcy torturami chcą wydobyć z niej przyznanie do winy. Udaje jej się uciec i znowu rozpoczyna poszukiwanie swojego miejsca na ziemi. Podróżuje, a jej moc z każdym kolejnym krajem przybiera na sile. Powieść z pogranicza światów, po których wędruje bohaterka, która czuje to, czego inni nie czują, widzi dużo więcej, słyszy rzeczy niesłyszalne. Ma wielka moc, ale też zadanie, które wydaje się ponad jej siły. Książka o mocy kobiety. O tym, że nie ma rzeczy, która ją przerośnie, której nie podoła, z którą sobie nie poradzi. To przekleństwo daru dziedziczenia pradawnej mocy. Jednocześnie to historia kobiety bardzo samotnej, poszukującej, niosącej ogromny ciężar, którym nie ma się z kim podzielić. Bardzo dużo mądrości jej w tej lekturze. Między innymi to, że bardzo łatwo jest niszczyć coś, czego się nie rozumie i nie ważne, że to może pomóc ludziom. Każda z kobiet ma w sobie coś z Nawoi, z czarownicy i wiedźmy, każda niesie ciężar i każda szuka swojego miejsca na ziemi. Kobieta znaczy siła, a nie słabość. Czyta się od deski do deski, jednym tchem.

Czy magia może czasem zbyt skutecznie przykryć emocje? A może to emocje - zbyt rozproszone - przysłaniają to, co naprawdę ważne? „Szeptucha. Trzy księżyce” Bianki Kunickiej to trzecia część cyklu, który już wcześniej zyskał uznanie wśród fanów słowiańskich klimatów, mroku i kobiecej magii. Powrót Nawoi do rodzinnej wsi, jej konfrontacja z przeszłością i ucieczka przed Śmiercią zapowiadały podróż pełną emocji, symboli i duchowych odkryć. Niestety - tym razem ta podróż nie do końca mnie porwała. Sam pomysł na fabułę pozostaje intrygujący. Nawoja to bohaterka z potencjałem - kobieta poraniona, silna i pełna sprzeczności. Wraca po latach, ukrywa się, pomaga ludziom, walczy z demonami - i tymi realnymi, i tymi metaforycznymi. Ale coś w tej opowieści zaczęło mnie gubić. Może to przez nadmiar wątków, może przez fakt, że tempo książki jest bardzo nierówne. Niektóre sceny rozwleczone są aż do granic cierpliwości, inne - potencjalnie najmocniejsze - znikają w kilku akapitach. Jednym z największych problemów „Trzech księżyców” jest dla mnie właśnie ta nierówność - zarówno narracyjna, jak i emocjonalna. Miejscami książka przypominała labirynt zbudowany bardziej z symboli niż z konkretów. Zamiast pogłębiać więź z Nawoją, miałam wrażenie, że oddalam się od niej z każdą kolejną stroną. Czułam, że autorka miała coś ważnego do przekazania, ale forma przyćmiła treść. Cygański epizod, który w założeniu miał być kolorowym kontrastem wobec mroku wsi wypadł - moim zdaniem - zbyt powierzchownie. To mogła być fascynująca część, pełna wolności, nowych znaczeń i wyzwań dla bohaterki. Zamiast tego - stał się kolejnym przystankiem, z którego Nawoja szybko ucieka, zostawiając za sobą zaledwie szkic świata, który mógł być wielobarwnym rozdziałem opowieści. Za to wątek Śmierci… Tu mam mieszane uczucia. Z jednej strony to bez wątpienia najciekawszy aspekt całej książki - symboliczny, mroczny, niejednoznaczny. Ale z drugiej - zabrakło mi większej głębi, prawdziwego napięcia. Śmierć miała być cieniem, który towarzyszy bohaterce na każdym kroku, a często miałam wrażenie, że znika z pola widzenia na dłużej niż powinna. Nie mogę nie wspomnieć o języku - pełnym opisów, nasączonym symboliką, chwilami wręcz poetyckim. Dla niektórych to będzie zaleta. Dla mnie - nie zawsze. Styl Kunickiej bywał zbyt gęsty, zbyt ozdobny. Zamiast budować atmosferę, momentami przytłaczał i rozpraszał uwagę. Czułam, że historia chciałaby płynąć, ale tonie pod ciężarem zbyt wielu metafor. To nie znaczy, że „Szeptucha. Trzy księżyce” to książka zła. Absolutnie nie. To powieść, która ma swoje momenty, potrafi poruszyć i skłonić do refleksji. Ale zabrakło mi czegoś, co poczułam w pierwszych częściach serii - tej dzikości, nieprzewidywalności, emocjonalnej prawdy. Zamiast tego otrzymałam opowieść bardziej skomplikowaną niż poruszającą. I może właśnie przez to - mniej zapamiętywalną. A może po prostu to nie był mój moment na tę historię. Ocena: 6,5/10 - za klimat, pomysł i oryginalność świata. Minus za rozwleczoną narrację i brak emocjonalnej więzi z bohaterką.