Szkoła i ja. Trenujemy umiejętności społeczne

Czy Twoje dziecko wie, jak zareagować, kiedy ktoś je skrytykuje? Czy wie jak prowadzić trudne rozmowy? „Szkoła i ja. Trenujemy umiejętności społeczne” to książka, która przydaje się - mam wrażenie - w momencie, kiedy szkoła przestaje być tylko miejscem nauki, a zaczyna być prawdziwym polem relacji. I to takich, które potrafią być dla dziecka równie ekscytujące, co przytłaczające. Czytając ją, cofałam się do swoich szkolnych lat i miałam poczucie, że autorka opisuje konkretne sytuacje, które naprawdę mogą wydarzyć się w każdej klasie. Poznajemy Olę i Kacpra oraz ich szkolną codzienność. Razem z nimi uczymy się, jak odnaleźć się w rozmowie, jak poprosić o pomoc, jak ją zaoferować, ale też jak radzić sobie z emocjami, które nie zawsze są wygodne. I to właśnie emocje są tutaj kluczowe. Autorka nie udaje, że dzieci zawsze wiedzą, co czują i jak się zachować. Wręcz przeciwnie - pokazuje, że można się pogubić, zezłościć, poczuć zazdrość czy smutek. I że to jest w porządku. Najważniejsze jest to, co z tym zrobimy dalej. Bardzo doceniam formę, w jakiej podane są te treści. Ilustrowane scenki z dialogami sprawiają, że dziecko nie tylko „czyta o sytuacji”, ale widzi ją niemal na żywo. Może prześledzić rozmowę krok po kroku, zastanowić się, co działa, a co można zrobić inaczej. To trochę jak bezpieczny trening przed prawdziwym życiem. Z perspektywy dorosłego widzę w tej książce ogromny potencjał do wspólnych rozmów. Bo to nie jest tytuł, który po prostu się „odbębnia”. To raczej punkt wyjścia do zadawania pytań, dzielenia się własnymi doświadczeniami, budowania z dzieckiem przestrzeni, w której może ono mówić o tym, co trudne. Mam wrażenie, że takie książki są dziś naprawdę potrzebne. Bo o ile uczymy dzieci czytać i liczyć, o tyle umiejętność bycia wśród ludzi często zostawiamy „samej sobie”. A przecież to właśnie ona w dużej mierze decyduje o tym, jak dziecko czuje się na co dzień. Ocena: 9/10 - „Szkoła i ja. Trenujemy umiejętności społeczne” nie rozwiąże wszystkich problemów, ale może być pierwszym, bardzo ważnym krokiem. Takim, który daje dziecku narzędzia, ale też poczucie, że nie jest samo w tym, co przeżywa.